Z dzieckiem w świat – rodzice małych dzieci za - Polska Szkola
Z dzieckiem w świat – rodzice małych dzieci za - Polska Szkola
Z dzieckiem w świat – rodzice małych dzieci za - Polska Szkola
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
74<br />
Świetną formą uczestnictwa rodziców w pracy szkoły jest wspólne z nauczycielem realizowanie<br />
projektów <strong>–</strong> wycieczek, wypraw, badań. Można asystować nauczycielowi w <strong>za</strong>jęciach, pomagać<br />
<strong>dzieci</strong>om, które gorzej sobie radzą (wcale to nie musi, a nawet nie powinno być własne dziecko).<br />
Można zorganizować wspólne warsztaty wychowawcze, w których wezmą udział i <strong>rodzice</strong>, i nauczyciele.<br />
W szkołach społecznych, prowadzonych przez rodziców, <strong>za</strong>angażowani są oni w podejmowanie<br />
decyzji. Takie formy współpracy wymagają wyrobienia dużego poziomu <strong>za</strong>ufania<br />
nie tylko między nauczycielem i rodzicami, ale także w grupie rodzicielskiej. Myślę, że macie<br />
s<strong>za</strong>nsę, działając w obcym kraju, budować poczucie więzi między rodzicami przez wspólną pracę<br />
na rzecz <strong>dzieci</strong>.<br />
Jak rozmawiać z nauczycielem o własnym dziecku?<br />
Najprościej mówiąc <strong>–</strong> normalnie. „Nauczyciele są jak ludzie” <strong>–</strong> tak żartobliwie mówiła profesor<br />
Lilian Katz, charakteryzując relacje nauczycieli i rodziców. Też mają <strong>dzieci</strong>, też się złoszczą i są<br />
bezradni c<strong>za</strong>sami. Zupełnie jak my.<br />
Ostatnio coraz częściej kontaktujemy się e<strong>–</strong>mailem. Jest to z jednej strony łatwiejsze, bo można<br />
<strong>za</strong>stanowić się, co odpowiedzieć, ale z drugiej strony nie ma osobistego kontaktu.<br />
Do rozmowy o dziecku proponuję następujący schemat: wysłuchanie tego, co opowiada nauczyciel<br />
(jeśli koncentruje się tylko na sprawach negatywnych, dopytać o to, co pozytywne, i o mocne<br />
strony dziecka). Następnie <strong>za</strong>stanowić się nad tym, co razem możemy zrobić, żeby dziecku pomóc<br />
(w spełnieniu potrzeb, w dotrzymaniu standardów, w uzupełnieniu braków, w znalezieniu przyjaciół).<br />
Rozmowa może też odbywać się z Waszej inicjatywy, szczególnie jeśli coś Was niepokoi, jeśli<br />
dziecko niechętnie chodzi do szkoły lub skarży się na kolegów.<br />
Rozmowy, szczególnie jeśli ich powodem jest konflikt lub niewłaściwe <strong>za</strong>chowanie dziecka, na<br />
pewno są niełatwe. Pomaga koncentrowanie się na samym dziecku, jego potrzebach i na tym co<br />
„Ja” mam do zrobienie, a nie co „Oni” mają zmienić.<br />
Poniżej kilka pomocnych pytań:<br />
• „Czym Panią moje dziecko <strong>za</strong>skakuje?” <strong>–</strong> dowiecie się, czego nauczycielka spodziewa się od<br />
Waszego dziecka, a także co w nim <strong>za</strong>uważa.<br />
• „Czy jest coś, czego moje dziecko nie lubi robić?” <strong>–</strong> to pytanie może <strong>za</strong>inicjuje ważną rozmowę<br />
o jego <strong>za</strong>interesowaniach i mniej ulubionych <strong>za</strong>jęciach.