You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
— Stój! — krzyknął z całej siły, zwracając się do Gebhra.<br />
— Ouskout (milcz)! — zawył w odpowiedzi Sudańczyk.<br />
I pędzili dalej.<br />
Noc zapada w Egipcie koło godziny szóstej, więc zorze wkrótce zgasły, a po pew-<br />
nym czasie na niebo wytoczył się wielki, czerwony od blasku zórz księżyc i rozświecił<br />
<strong>pustyni</strong>ę łagodnym światłem.<br />
W ciszy słychać było tylko zziajany oddech wielbłądów i głuche, szybkie uderzenia<br />
ich nóg o piasek, a czasem świst batów. Nel była już tak znużona, że Staś musiał<br />
podtrzymywać ją na siodle. Co chwila zapytywała, czy prędko dojadą, i widocznie<br />
krzepiła ją tylko nadzieja rychłego zobaczenia ojca. Ale na próżno rozglądali się oboje<br />
dokoła. Upłynęła godzina, potem druga: ani namiotów, ani ognisk nigdzie nie było<br />
widać.<br />
Wówczas włosy powstały na głowie Stasia, albowiem zrozumiał, że ich porwano.<br />
�������� ��<br />
A panowie Rawlison i Tarkowski oczekiwali rzeczywiście dzieci, ale nie wśród wzgórz<br />
piaszczystych Wadi-Rajan, dokąd nie mieli ani potrzeby, ani ochoty jechać, lecz<br />
w zupełnie innej stronie, w mieście El-Fachen, nad kanałem tegoż nazwiska, przy<br />
którym oglądali dokonane przed końcem roku roboty. Odległość między El-Fachen<br />
a Medinet wynosi w prostej linii około czterdziestu pięciu kilometrów. Ponieważ<br />
jednak nie ma bezpośredniego połączenia i trzeba jechać na El-Wasta, co podwaja<br />
niemal drogę, przeto pan Rawlison, rozglądając się w przewodniku kolejowym,<br />
czynił następujące wyliczenia:<br />
— Chamis wyjechał onegdaj wieczór — mówił do pana Tarkowskiego — i w El-<br />
-Wasta złapał pociąg idący z Kairu, w Medinet jest zatem dziś rano. Dzieci zapakują<br />
się w godzinę. Wyjechawszy wszelako w południe, musiałyby czekać na nocny pociąg<br />
idący wzdłuż Nilu, a ponieważ nie pozwoliłem Nel jechać nocą, więc wyruszą dziś<br />
rano i będą tu zaraz po zachodzie słońca.<br />
— Tak — rzekł pan Tarkowski — Chamis musi trochę odpocząć, a Stasiowi pali<br />
się wprawdzie w głowie, jednakże gdy chodzi o Nel, można zawsze na niego liczyć.<br />
Zresztą posłałem mu także kartę, by nie wyjeżdżali na noc.<br />
— Dzielny chłopiec i ufam mu zupełnie — odpowiedział pan Rawlison.<br />
— Co prawda, to i ja. Staś przy swoich rozmaitych wadach ma prawy charakter<br />
i nigdy nie kłamie, albowiem jest odważny, a kłamią tylko tchórze. Energii też mu<br />
nie brak i jeśli z czasem zdobędzie się na spokojną rozwagę, to myślę, że da sobie radę<br />
na świecie.<br />
— Z pewnością. Co zaś do rozwagi, to czy ty byłeś rozważny w jego wieku?<br />
— Muszę przyznać, że nie — odpowiedział śmiejąc się pan Tarkowski — ale<br />
może nie byłem tak pewny siebie jak on.<br />
— To przejdzie. Tymczasem bądź szczęśliwy, że masz takiego chłopca.<br />
— A ty, że masz takie słodkie i kochane stworzenie jak Nel.<br />
— Niech ją Bóg błogosławi — odpowiedział ze wzruszeniami pan Rawlison.<br />
Dwaj przyjaciele uścisnęli sobie dłonie, po czym zasiedli do przeglądania planów<br />
i kosztorysów robót. Na tym zajęciu upłynął im czas aż do wieczora.<br />
O godzinie szóstej, gdy już zapadła noc, znaleźli się na stacji i chodząc po peronie<br />
rozmawiali w dalszym ciągu o dzieciach.<br />
— Pyszna pogoda, ale chłodno — ozwał się pan Rawlison. — Czy aby Nel wzięła<br />
ze sobą ciepłe ubranie?<br />
— Staś będzie o tym pamiętał i Dinah także.<br />
������ ����������� W <strong>pustyni</strong> i w <strong>puszczy</strong> 22<br />
Noc<br />
Czas