Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
przezwyciężyć liczne przeszkody, Bóg prowadził swój lud krok za krokiem w odpowiednim<br />
tempie. Ludzie nie byli przygotowani na nagłe przyjęcie pełnego światła. Jak jasność słońca<br />
oślepia tych, którzy długo pozostawali w ciemności, tak i inni odwróciliby się, gdyby ujrzeli<br />
światło prawdy w całej jego wspaniałości. Dlatego Bóg stopniowo objawiał prawdę<br />
przywódcom ludu, by ten mógł ją przyjąć. W następnych wiekach mieli nadejść inni wierni<br />
wodzowie, aby dalej prowadzić ludzi po ścieżce reformacji. {WB 55.1}<br />
Rozłam w Kościele trwał nadal. Teraz aż trzech papieży walczyło o władzę, napełniając<br />
świat chrześcijański konfliktami i przestępstwami. Gdy nie pomogło obrzucanie się<br />
klątwami, papieże chwycili za świecką broń. Każdy z nich nabywał oręż i werbował<br />
żołnierzy. Do prowadzenia walki potrzebne były oczywiście pieniądze. W tym celu<br />
wystawiono na sprzedaż rozmaite dary, urzędy i błogosławieństwa Kościoła. Księża,<br />
naśladując swych przełożonych oddali się symonii, chwycili także za broń, by pokonując<br />
przeciwników wzmocnić własną pozycję. Hus ze stale wzrastającą odwagą wystąpił<br />
przeciwko walkom prowadzonym w imię religii. Lud publicznie oskarżał rzymskich<br />
przywódców o to, że są przyczyną nieszczęścia, które rujnowało chrześcijaństwo. {WB<br />
55.2}<br />
Znowu zdawało się, że Praga stoi u progu krwawej walki. Jak dawniej, tak i teraz<br />
oskarżano sługę Bożego jako tego, „który czynił zamieszanie w Izraelu”. 1 Królewska<br />
18,17. Znów rzucono klątwę na miasto, a Hus musiał skryć się w rodzinnej wsi. Skończył<br />
się czas, kiedy bezpiecznie głosił Słowo Boże w ulubionej Kaplicy Betlejemskiej. Teraz,<br />
nim odda swe życie jako świadek prawdy, miał je głosić całemu chrześcijaństwu z większej<br />
mównicy. {WB 55.3}<br />
W celu naprawienia zła, jakie szalało w Europie, postanowiono zwołać sobór<br />
powszechny w Konstancji. Sobór ten, na usilne żądanie cesarza niemieckiego Zygmunta<br />
Luksemburskiego, zwołał jeden z trzech papieży, Jan XXIII. Nie było to na rękę Janowi,<br />
gdyż jego charakter nie mógł znieść krytyki nawet ze strony prałatów, których moralność<br />
była tak samo grzeszna, jak ogółu duchowieństwa. Nie odważył się jednak sprzeciwić woli<br />
Zygmunta.12 {WB 55.4}<br />
Głównymi celami, jakie sobór sobie stawiał, było położenie kresu rozłamowi w Kościele<br />
i wytępienie herezji. Wezwano więc kłócących się papieży i głównego propagatora nowych<br />
poglądów — Jana Husa. Ci pierwsi ze względu na swe bezpieczeństwo nie zgłosili się<br />
osobiście, lecz przysłali posłów. Papież Jan XXIII, choć zwołał sobór, przybył nań z<br />
wieloma obawami, podejrzewając cesarza o chęć potajemnego pozbawienia go pontyfikatu.<br />
Obawiał się też, że będzie musiał odpowiadać za występki, które zhańbiły tiarę, oraz za<br />
przestępstwa, dzięki którym ją zdobył. Mimo to przybył do Konstancji w wielkim<br />
przepychu wraz z najwyższym duchowieństwem, za którym kroczyła cała dworska świta.<br />
Kler, dygnitarze i mieszkańcy Konstancji wyszli naprzeciw, by powitać papieża. Czterech<br />
62