Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
święty i nieomylny autorytet oraz przyjmować bez cienia wątpliwości jego nauki i obyczaje<br />
nagromadzone przez stulecia. Wiklif jednak odwrócił się od nich, uznając tylko naukę<br />
Pisma Świętego. Ono było najwyższym autorytetem, którego uznania przez ludzi tak bardzo<br />
pragnął. Nie Kościół katolicki mówiący przez papieża, lecz głos Boży przemawiający z<br />
Pisma Świętego był dla niego jedynym prawdziwym autorytetem wiary. Nauczał, że Biblia<br />
jest doskonałym objawieniem woli Bożej, a Duch Święty — jej jedynym nauczycielem.<br />
Każdy więc, kto bada nauki Pisma Świętego, musi zrozumieć wynikający z tego obowiązek.<br />
W ten sposób odwrócił umysły ludzi od papieża i Kościoła rzymskiego, kierując je na<br />
Słowo Boże. {WB 50.8}<br />
Wiklif był jednym z największych reformatorów i niewielu dorównało mu pod<br />
względem wielkości intelektu, jasności myśli, stanowczości w wyznawaniu prawdy i<br />
odwagi w jej bronieniu. Czystość życia, miłość i wierność w służbie cechowały pierwszego<br />
reformatora pomimo intelektualnej ciemności i moralnego zepsucia czasów, w których<br />
żył. {WB 50.9}<br />
Charakter Wiklifa jest dowodem kształtującej i odradzającej mocy Pisma Świętego. To<br />
Biblia uczyniła go tym, kim był. Dążenie do zrozumienia wielkich prawd Biblii dodaje<br />
świeżości i siły do posiadanych zdolności, rozszerza horyzonty myślowe, zaostrza<br />
spostrzegawczość i przyczynia się do dojrzałości w ocenie. Badanie Biblii, jak żadne inne<br />
studia, uszlachetnia myśli, uczucia i dążenia, daje wytrwałość w postanowieniach,<br />
cierpliwość, odwagę i moc ducha, uszlachetnia i uświęca charakter. Gorliwe i poważne<br />
studiowanie Pisma Świętego, łączące umysł badającego z Nieskończonym Umysłem,<br />
dałoby światu ludzi o silniejszych i aktywniejszych intelektach oraz szlachetniejszych<br />
zasadach, niż to osiągnięto na skutek najlepszych metod kształcenia, jakie ludzie wymyślili.<br />
„Wykład słów twoich oświeca — mówi psalmista — daje rozum prostaczkom”. Psalmów<br />
119,130. {WB 51.1}<br />
Prawdy, głoszone przez Wiklifa, docierały coraz dalej. Jego zwolennicy, znani jako<br />
wiklifici i lollardowie, działali nie tylko w Anglii, lecz także w innych krajach. Gdy<br />
zabrakło przywódcy, pracowali z jeszcze większą gorliwością, a tłumy gromadziły się, by<br />
słuchać ich nauk. Wśród nawróconych było wiele osób ze szlachty, a nawet sama królowa.<br />
W wielu miejscowościach pod wpływem nauk Wiklifa nastąpiła zmiana obyczajów ludu,<br />
bałwochwalcze symbole papiestwa usuwano z kościołów. Wkrótce jednak zaczęły się nowe<br />
prześladowania tych, którzy odważyli się przyjąć Biblię za swego przewodnika. Angielscy<br />
monarchowie, pragnący wzmocnić swą władzę przez poparcie ze strony Rzymu, nie wahali<br />
się poświęcić w tym celu reformatorów. Wtedy właśnie po raz pierwszy w historii Anglii<br />
wystawiono stos dla głosicieli ewangelii. Męczennicy ginęli jedni po drugich.<br />
Prześladowani i torturowani obrońcy prawdy mogli jedynie wołać o pomoc do Pana<br />
Zastępów. Ścigani jako nieprzyjaciele Kościoła i zdrajcy kraju, głosili ewangelię w<br />
56