Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
yć przetłumaczenie Pisma Świętego na język angielski. W swej pracy O prawdzie i<br />
znaczeniu Pisma Świętego wyraził zamiar przetłumaczenia Biblii, by każdy Anglik mógł<br />
czytać w ojczystym języku o cudownych dziełach Bożych. {WB 47.7}<br />
Jednak działalność Wiklifa została nagle przerwana. Choć nie miał jeszcze<br />
sześćdziesięciu lat, nieustanna praca, studia i ataki wrogów w poważnym stopniu wpłynęły<br />
na stan jego zdrowia, przedwcześnie go postarzając. Zachorował niebezpiecznie.<br />
Wiadomość o tym wywołała wielką radość wśród mnichów. Sądzili, że teraz gorzko będzie<br />
żałował zła, jakie im wyrządził i niezwłocznie pospieszyli do niego celem wysłuchania jego<br />
wyznania grzechów. Przedstawiciele czterech zakonów wraz z czterema świeckimi<br />
urzędnikami zeszli się u łoża chorego: „Śmierć już stoi nad tobą — mówili — pomyśl<br />
pokornie o swych grzechach i w naszej obecności odwołaj wszystko, coś mówił i czynił ku<br />
naszej szkodzie”. Reformator milcząc wysłuchał tych słów, potem poprosił swego sługę, by<br />
pomógł mu podnieść się na łóżku i patrząc spokojnie na wrogów oświadczył mocnym<br />
głosem, przed którym zawsze tak bardzo drżeli. „Nie umrę, lecz będę żył i nadal będę<br />
ogłaszał zło czynione przez mnichów”. — D’Aubigné XVII, 7. Zaskoczeni i zmieszani<br />
mnisi opuścili prędko pokój. {WB 48.1}<br />
Słowa Wiklifa spełniły się. Pozostał przy życiu, aby oddać w ręce ludu najpotężniejszą<br />
broń przeciwko Rzymowi — Biblię, księgę niebios, która wyzwala i oświeca. Trzeba było<br />
przezwyciężyć wiele przeszkód i trudności na drodze do realizacji tego celu. Wiklifowi nie<br />
dopisywało zdrowie. Wiedział, że ma przed sobą tylko kilka lat pracy. Widział<br />
przeciwności, z którymi będzie musiał walczyć, ale zachęcony obietnicami Boga rozpoczął<br />
wielkie dzieło, niczego się nie obawiając. Podczas gdy świat chrześcijański wrzał od walk,<br />
reformator w cichej parafii w Lutterworth zajął się swoją pracą, nie zważając na szalejące<br />
wokół burze. {WB 48.2}<br />
W końcu dzieło zostało ukończone — Wiklif przetłumaczył Biblię na język angielski.<br />
Słowo Boże stało się dostępne dla wszystkich Anglików. Teraz reformator nie obawiał się<br />
więzienia ani śmierci, dał przecież ludowi angielskiemu światło, które nigdy nie miało<br />
zgasnąć. Oddając Biblię w ręce swych rodaków, Wiklif dokonał więcej dla rozwiązania<br />
więzów niewiedzy i grzechu oraz uwolnienia i podniesienia ludu, niż to kiedykolwiek<br />
osiągnięto przez najwspanialsze zwycięstwa militarne. {WB 48.3}<br />
Ponieważ sztuka drukarska była jeszcze wówczas nieznana, odpisy Biblii mogły być<br />
wykonane jedynie dzięki powolnej i żmudnej pracy. Jednak pragnienie posiadania Pisma<br />
Świętego było tak wielkie, że wielu ludzi dobrowolnie poświęcało się przepisywaniu, lecz<br />
mimo to z trudem nadążano za zamówieniami. Bogaci żądali całej Biblii, inni kupowali<br />
niektóre jej części. Często kilka rodzin razem kupowało jeden egzemplarz. W taki sposób<br />
Biblia Wiklifa w krótkim czasie znalazła drogę do wielu mieszkań. {WB 48.4}<br />
52