Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Cały wszechświat widzi jasno wielkość ofiary jaką Ojciec i syn ponieśli dla ludzkości.<br />
Nadeszła godzina, gdy Chrystus obejmie należne Mu stanowisko i zostanie wywyższony<br />
ponad księstwa, mocarstwa i każde imię. To właśnie dla tej radosnej chwili —<br />
przyprowadzenia wielu swych dzieci do wspaniałości — Jezus zniósł krzyż i poniżenie.<br />
Chociaż cierpienie i upokorzenie były wielkie, to jednak radość i wspaniałość są jeszcze<br />
większe. Zbawiciel spogląda na odkupionych, ponownie ukształtowanych na Jego<br />
podobieństwo, ich serca są odbiciem Bóstwa, a oblicza objawiają charakter Króla. Jezus<br />
widzi w nich wynik swej pracy i raduje się. Następnie ogłasza wszystkim zgromadzonym,<br />
zarówno sprawiedliwym, jak i niezbożnym: „Oto wykup mojej krwi. Za nich cierpiałem i<br />
umarłem, aby mogli się wiecznie cieszyć moją obecnością”. Biało ubrany orszak wokół<br />
tronu Bożego śpiewa: „Godzien jest ten Baranek wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i<br />
cześć, i chwałę, i błogosławieństwo”. Objawienie 5,12. {WB 355.4}<br />
Pomimo iż szatan musiał uznać sprawiedliwość Boga i panowanie Chrystusa, jego<br />
charakter nie zmienił się. Ponownie ogarnia go potężny duch buntu. W swym szale<br />
postanawia nie poddawać się. Nadszedł czas ostatniego rozpaczliwego boju z Królem nieba.<br />
Szatan udaje się do swych poddanych, starając się zaszczepić im swą własną nienawiść i<br />
skłonić ich do natychmiastowej walki. Lecz już nikt spośród tych niezliczonych milionów,<br />
które zwiódł, nie chce uznać jego władzy. Skończyła się jego moc. Chociaż niezbożni pałają<br />
taką samą nienawiścią do Boga jak szatan, to jednak widzą, że nie ma już dla nich żadnej<br />
nadziei, że nie zwyciężą w walce z Jahwe. Swój gniew kierują więc przeciwko szatanowi,<br />
ci, którzy do tej chwili byli narzędziem w jego ręku, teraz zwracają się przeciwko niemu z<br />
wściekłością demonów. {WB 356.1}<br />
Pan mówi: „Ponieważ uważałeś swoje zamysły za zamysły Boże, dlatego Ja oto<br />
sprowadzę na ciebie cudzodziemców, najsroższe narody; te dobędą swoje miecze przeciwko<br />
wspaniałej twojej mądrości i zhańbią twoją świetność, strącą cię do dołu (...). Wtedy to<br />
wypędziłem cię z góry Bożej, a cherub, który bronił wstępu, wygubił cię spośród kamieni<br />
ognistych. (...) Zrzuciłem cię na ziemię; postawiłem cię przed królami, aby się z ciebie<br />
naigrawali. (...) obróciłem cię w popiół na ziemi na oczach wszystkich, którzy cię widzieli.<br />
(...) stałeś się odstraszającym przykładem, przepadłeś na wieki”. Ezechiela 28,6-8.16-<br />
19. {WB 356.2}<br />
„Gdyż każdy but skrzypiący przy chodzie, i płaszcz krwią zbroczony pójdzie na<br />
spalenie, na pastwę ognia”. Izajasza 9,4. „Gdyż rozgniewał się Pan na wszystkie narody, jest<br />
oburzony na całe ich wojska, obłożył je klątwą, przeznaczył na rzeź”. Izajasza 34,2. „Na<br />
bezbożnych zsyła deszcz rozżarzonych węgli i siarki, a wicher palący jest udziałem<br />
ich”. Psalmów 11,6. Bóg spuszcza ogień z nieba. Skorupa ziemi pęka. W jej głębi ukazują<br />
się narzędzia śmierci. Niszczycielskie płomienie wybuchają ze wszystkich rozpadlin. Nawet<br />
skały się palą. Nadszedł „dzień, który pali jak piec” (Malachiasza 3,19), „żywioły rozpalone<br />
stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”. 2 Piotra 3,10. Powierzchnia ziemi czyni<br />
454