Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Są też dumni papieże, którzy wywyższali się ponad Boga i odważyli się zmienić prawo<br />
Najwyższego. Ci rzekomi ojcowie Kościoła muszą zdać rachunek przed Bogiem, choć<br />
zapewne chcieliby tego uniknąć. Za późno zrozumieli, że Wszechwiedzący jest zazdrosny o<br />
swoje prawo i nie pozostawi popełnionego zła bez kary. Teraz pojmują, że Chrystus stoi po<br />
stronie swego ludu i rozumieją znaczenie Jego słów: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z<br />
tych najmniejszych braci, mnie uczyniliście”. Mateusza 25,40. {WB 354.1}<br />
Cały niezbożny świat stoi przed Bogiem, oskarżony o zdradę rządów Nieba. Nikt nie<br />
broni ich sprawy, nie ma dla nich żadnego usprawiedliwienia. W końcu zostają skazani na<br />
wieczną śmierć. {WB 354.2}<br />
Wszyscy rozumieją teraz, że zapłatą za grzech nie jest wspaniała wolność i wieczne<br />
życie, lecz przeciwnie — niewola, zguba i śmierć. Niesprawiedliwi widzą, co utracili przez<br />
swoje buntownicze życie. Zlekceważyli wartość wiecznej wspaniałości, kiedy im była<br />
ofiarowana; teraz tak bardzo jej pragną! „Mógłbym teraz mieć wszystko — woła potępiony<br />
grzesznik — ale tym pogardziłem! Jakież straszne zaślepienie! Zamieniłem pokój, szczęście<br />
i chwałę na nędzę, potępienie i rozpacz!” Wszyscy zgadzają się, że wyłączenie niezbożnych<br />
z nieba jest sprawiedliwym wyrokiem, gdyż za życia mówili: „Nie chcemy, aby ten Jezus<br />
panował nad nami”. {WB 354.3}<br />
Niesprawiedliwi jak zaczarowani spoglądają na koronację Syna Bożego. Widzą w Jego<br />
rękach tablice z przykazaniami Bożymi, które znieważali i przestępowali. Są świadkami<br />
zachwytu i czci ze strony świętych, a gdy docierają do nich rozbrzmiewające w świętym<br />
mieście pieśni, wołają jednogłośnie: „Wielkie i dziwne są dzieła twoje, Panie, Boże<br />
Wszechmogący; sprawiedliwe są drogi twoje, Królu narodów” (Objawienie 15,3) i, padając<br />
na ziemię, oddają cześć Księciu Żywota. {WB 354.4}<br />
Szatan na widok wspaniałości i chwały Chrystusa jest jak gdyby sparaliżowany. Był<br />
kiedyś cherubem, stał najbliżej tronu Bożego; teraz przypomina sobie, co utracił. Był<br />
jaśniejącym serafinem, synem „jutrzenki”, jakże bardzo zmieniła się ta sytuacja, jak nisko<br />
upadł! Na zawsze został wykluczony z rady, w której kiedyś brał udział. Widzi, że obok<br />
Ojca stoi ktoś inny, kto osłania Jego wspaniałość. Widzi, jak potężny anioł o<br />
majestatycznym wyglądzie wkłada koronę na głowę Chrystusa i wie, że on mógłby to<br />
uczynić. {WB 354.5}<br />
Przypomina sobie ojczyznę swej niewinności i czystości, pokój i szczęście, które były<br />
jego udziałem, zanim wystąpił przeciwko Bogu i Chrystusowi. Przed jego oczami na żywo<br />
ukazują się oskarżenia, bunt i oszustwa popełniane dla wzbudzenia współczucia i poparcia<br />
ze strony innych aniołów oraz upór i niechęć do poprawy, chociaż Bóg był gotów mu<br />
wszystko przebaczyć. Rozmyśla nad swym dziełem na ziemi i jego następstwami:<br />
nieprzyjaźnią między ludźmi, zmarnowanym życiem, upadkiem królestw i tronów oraz<br />
długimi latami buntów, walki i powstań. Przypomina sobie ciągłe usiłowania zniweczenia<br />
452