Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Rozdział 42 — Koniec Walki<br />
Przy końcu okresu tysiąca lat Chrystus ponownie zstąpi na tę ziemię. Będą Mu wtedy<br />
towarzyszyć zbawieni i aniołowie. Zstępując z nieba w potężnym majestacie, rozkaże<br />
niesprawiedliwym umarłym powstać z martwych, aby wykonać na nich wyrok śmierci.<br />
Wielki, nieprzeliczony jak piasek morski tłum niezbożnych wstanie z grobów. Lecz jakże<br />
odmienne będzie ich zmartwychwstanie od zmartwychwstania sprawiedliwych! Ci ostatni<br />
przyodziani byli w szatę nieśmiertelnej młodości i piękności, natomiast na ciałach<br />
niezbożnych widać ślady chorób i śmierci. {WB 351.1}<br />
Każde oko z tej niezliczonej rzeszy spogląda na wspaniałość Syna Bożego i wszyscy<br />
jednogłośnie wykrzykują: „Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim!” Jednak<br />
okrzyk ten nie wynika z miłości niesprawiedliwych do Jezusa. To jedynie potęga prawdy<br />
zmusza niezbożne, niechętne wargi do wypowiedzenia tych słów. Niesprawiedliwi<br />
zmartwychwstaną w takim samym stanie, w jakim złożono ich do grobów, będą tak samo<br />
wrogo i buntowniczo usposobieni do Chrystusa, jak byli za życia. Nie będzie dla nich<br />
nowego czasu łaski, by mogli naprawić błędy przeszłości, gdyż to i tak by im nic nie dało.<br />
Życie pełne przestępstw prawa Bożego zatwardziło ich serca, tak, że nowy czas łaski, gdyby<br />
im nawet go darowano, przeżyliby tak jak pierwszy, sprzeciwiając się Bogu i Jego<br />
przykazaniom. {WB 351.2}<br />
Chrystus zstąpi na Górę Oliwną, z której wstąpił do nieba po zmartwychwstaniu, i gdzie<br />
aniołowie powtórzyli obietnicę Jego powtórnego przyjścia. Prorok mówi: „Potem przyjdzie<br />
Pan, mój Bóg, a z nim wszyscy święci (...) Jego nogi staną w owym dniu na Górze Oliwnej,<br />
która leży naprzeciwko Jeruzalemu od wschodu, tak, że Góra Oliwna rozpadnie się w<br />
środku na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę (...). I będzie Pan królem całej ziemi.<br />
W owym dniu Pan będzie jedyny i jedyne będzie jego imię”. Zachariasza 14,5.4.9. {WB<br />
351.3}<br />
Gdy nowe Jeruzalem zstąpi w wielkim blasku z nieba, spocznie na oczyszczonym i<br />
przygotowanym miejscu, a Chrystus wraz ze swym ludem i aniołami wejdzie do tego<br />
świętego miasta. {WB 351.4}<br />
Teraz szatan przygotuje się do ostatniej decydującej walki o władzę. Pozbawiony przez<br />
tysiąc lat mocy i możliwości zwodzenia, książę zła był opuszczony i przygnębiony, ale gdy<br />
tylko niezbożni zmartwychwstali i gdy ujrzał niezliczone ich rzesze przy swoim boku, jego<br />
nadzieja wzrosła i teraz zdecydował się na podjęcie walki. Chce zwołać wszystkich<br />
niesprawiedliwych pod swój sztandar i przy ich pomocy zrealizować swoje plany.<br />
Niezbożni sąjeńcami szatana. Odrzucając Chrystusa poddali się zbuntowanemu wodzowi.<br />
Chętnie przyjmują jego rady i słuchają rozkazów. On natomiast nie przyznaje się, że jest<br />
448