Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Z okropną dokładnością kapłani i starsi ludu przypominają sobie wydarzenia na<br />
Golgocie. Ze strachem myślą o tym, jak z szatańską radością wołali: „Innych ratował, a<br />
siebie samego ratować nie może, jest królem izraelskim, niech teraz zstąpi z krzyża, a<br />
uwierzymy w niego. Zaufał Bogu; niech On teraz go wybawi, jeśli ma w nim<br />
upodobanie”. Mateusza 27,42-43. {WB 342.1}<br />
Żywo przypominają sobie przypowieść Chrystusa o ogrodnikach, którzy nie chcieli dać<br />
owoców właścicielowi winnicy, którzy źle obchodzili się z jego sługami, a jego syna zabili.<br />
Przypominają sobie słowa, które sami powiedzieli: „pan winnicy wytraci złych winiarzy”.<br />
W grzechu i karze tych niewiernych ogrodników kapłani i starsi widzą swe własne<br />
postępowanie oraz słuszny wyrok. Podnosi się krzyk śmiertelnej trwogi. Głośniej od<br />
krzyku: „Ukrzyżuj Go, ukrzyżuj Go”, który brzmiał na ulicach Jerozolimy, rozlega się teraz<br />
głos przerażenia: „Oto Syn Boży, to jest Mesjasz prawdziwy!” Niezbożni starają się uciec<br />
sprzed oblicza Króla królów. Nadaremnie usiłują ukryć się w głębokich jaskiniach, jakie<br />
potworzyły się w ziemi na skutek walki żywiołów. {WB 342.2}<br />
W życiu wszystkich tych, którzy odrzucają prawdę, zdarzają się momenty, gdy budzi się<br />
sumienie, gdy przypominają się męczące wspomnienia o obłudnych czynach i słowach, gdy<br />
serce rozdziera się w pokucie. Lecz czymże są te momenty w porównaniu z wyrzutami<br />
sumienia owego dnia, gdy „padnie na nas strach, jak burza, a nieszczęście przyjdzie na was<br />
jak wicher”. Przypowieści 1,27. Ci, którzy chcieli zgładzić Chrystusa i Jego naśladowców,<br />
widzą teraz otaczającą Go wspaniałość. W swym przerażeniu słyszą głosy świętych,<br />
brzmiące radosnymi tonami:„Oto nasz Bóg, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi (...).<br />
Weselmy i radujmy się z jego zbawienia!” Izajasza 25,9. {WB 342.3}<br />
Wśród trzęsień ziemi, rozdzierających niebo błyskawic i huczących grzmotów rozlega<br />
się głos Syna Bożego wzywający świętych z grobów. Zbawiciel spogląda na groby<br />
sprawiedliwych, podnosi rękę ku niebu i woła: „Zbudźcie się, zbudźcie się, którzy śpicie w<br />
prochu i powstańcie!” W każdym zakątku świata umarli słyszą ten glos i wychodzą z<br />
grobów. Ziemia drży od kroków zmartwychwstałych, tworzących wielki tłum ze wszystkich<br />
narodów, pokoleń i języków. Wychodzą z więzienia śmierci, przyodziani wspaniałością<br />
nieśmiertelności i wołają: „Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci,<br />
żądło twoje?” 1 Koryntian 15,55. Żyjący sprawiedliwi i zmartwychwstali święci łączą swe<br />
głosy w długim radosnym okrzyku zwycięstwa. {WB 342.4}<br />
Z prochu ziemi wszyscy wychodzą w tej postaci, w jakiej złożono ich do grobu. Adam,<br />
który stoi wśród zmartwychwstałych, jest wysoki i odznacza się majestatyczną postawą; jest<br />
niewiele niższy od Syna Bożego. Widać ogromną różnicę między nim i ludźmi<br />
późniejszych pokoleń. Porównując ich można zobaczyć zwyrodnienie rodzaju ludzkiego.<br />
Wszyscy jednak powstają z zapałem i świeżością wiecznej młodości. Na początku człowiek<br />
został stworzony na obraz Boży nie tylko w charakterze, lecz także w postaci i wyglądzie.<br />
436