Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
sprowadzone zostaje do poziomu grzesznych ludzi, bowiem kapłan występuje jako zastępca<br />
Boga. Poniżająca spowiedź człowieka przed drugim człowiekiem jest ukrytym źródłem, z<br />
którego wypłynęło już wiele zła, które splamiło świat i przygotowuje go na zniszczenie.<br />
Jednak ludziom pobłażającym sobie łatwiej jest spowiadać się człowiekowi niż otworzyć<br />
swe serce przed Bogiem; natura ludzka chętniej wykona zadaną pokutę, niż porzuci grzech.<br />
Łatwiej jest umartwić swe ciało chodząc w worze pokutnym, biczując się rózgami i raniąc<br />
łańcuchami, niż ukrzyżować swe cielesne pożądliwości. Ciężkie jest brzemię, które<br />
zmysłowe serce woli raczej znosić niż ugiąć się pod jarzmem Chrystusa. Istnieje uderzające<br />
podobieństwo między Kościołem rzymskim a synagogą żydowską za czasów pierwszego<br />
przyjścia Chrystusa. Podczas gdy Żydzi w skrytości deptali każdą zasadę prawa Bożego, na<br />
zewnątrz ściśle przestrzegali jego nakazów, obciążając je tradycjami i rozmaitymi<br />
zarządzeniami, które czyniły zachowywanie Dekalogu nieznośnym ciężarem. Jak Żydzi<br />
formalnie czcili prawo, tak rzymscy katolicy czczą krzyż. Wywyższają oni symbol cierpień<br />
Chrystusa, lecz życiem zapierają się Tego, kogo ten krzyż przedstawia. Katoliccy duchowni<br />
stawiają krzyże na ołtarzach i noszą je na swych szatach. Wszędzie widzimy znak krzyża.<br />
Wszędzie jest on czczony i wywyższany. Jednak nauki Chrystusa pogrzebane są wśród<br />
ogromnej ilości bezsensownych tradycji, fałszywych interpretacji i nakazów kościelnych.<br />
Słowa Zbawiciela, dotyczące fanatyzmu Żydów odnoszą się z jeszcze większą mocą do<br />
dostojników Kościoła katolickiego: „Bo wiążą ciężkie brzemiona i kładą na barki ludzkie,<br />
ale sami nawet palcem swoim nie chcą ruszyć”. Mateusza 23,4. Sumienia wierzących<br />
trzymane są w ustawicznym strachu i obawie przed gniewem obrażonego Boga, podczas<br />
gdy dostojnicy Kościoła żyją w przepychu i rozkoszują się zmysłowymi<br />
przyjemnościami. {WB 303.3}<br />
Kult obrazów i relikwii, wzywanie świętych oraz wywyższenie papieża to chytre<br />
zasadzki szatana, które stosuje, aby odwrócić umysły ludzi od Boga i Jego Syna.<br />
By doprowadzić człowieka do upadku, szatan stara się odwrócić jego uwagę od Tego, w<br />
którym jedynie można znaleźć zbawienie. Wskazuje mu na różne środki zastępcze, jakie<br />
zostały ustanowione w miejsce Tego, który powiedział: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy<br />
jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie”. Mateusza 11,28. {WB 303.4}<br />
Szatan zawsze usiłuje przedstawić w niewłaściwym świetle charakter Boga, naturę<br />
grzechu oraz jego następstwo, czyli wszystko to, co odgrywa ważną rolę w boju dobra ze<br />
złem. Jego podstępne wybiegi pomniejszają zobowiązania ludzi wobec boskiego prawa i<br />
pozwalają im do woli grzeszyć, jednocześnie są przyczyną fałszywych wyobrażeń o Bogu,<br />
tak że częściej spogląda się na Niego ze strachem i nienawiścią, aniżeli z miłością.<br />
Okrucieństwo, które cechuje charakter szatana, zwodziciel przypisuje Stwórcy, obecne jest<br />
ono w różnych systemach religijnych i znajduje wyraz w formach nabożeństw. W ten<br />
sposób zaślepia się umysły ludzi, a szatan pozyskuje ich dla siebie jako narzędzia w walce<br />
przeciwko Bogu. Na skutek fałszywego przedstawienia boskich przymiotów, narody<br />
385