Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
degeneracje całej natury człowieka. Dla przypieczętowania swego dzieła oświadcza za<br />
pośrednictwem duchów, że „prawdziwa wiedza stawia człowieka ponad prawo”, że<br />
„cokolwiek istnieje, jest słuszne”, że „Bóg nie potępia”, i że „żadne popełniane grzechy nie<br />
obciążają człowieka żadną winą”. Jeżeli w ten sposób zwodzi ludzi, by wierzyli, że<br />
pożądanie jest najwyższym prawem, a rozwiązłość wolnością, że człowiek jest<br />
odpowiedzialny tylko przed samym sobą, to nic dziwnego, że wszędzie roi się od zepsucia i<br />
deprawacji. Mnóstwo ludzi chciwie przyjmuje nauki, zezwalające zaspokajać cielesne<br />
skłonności ich serc. Hamulce powściągliwości powierza się zmysłowej żądzy, siły umysłu i<br />
ducha podporządkowuje zwierzęcym skłonnościom, a szatan triumfująco zagarnia do swych<br />
sieci tysiące pozornych naśladowców Chrystusa. {WB 297.3}<br />
Nikt nie może dać się oszukać kłamliwym twierdzeniom spirytyzmu. Bóg udzielił<br />
ludziom dostatecznej ilości światła, aby mogli, rozpoznać zasadzkę szatana. Jak już<br />
powiedziano, teoria, która stanowi istotny fundament spirytyzmu, sprzeciwia się<br />
najwyraźniejszym twierdzeniom Pisma Świętego. Biblia oświadcza, że umarli nic nie<br />
wiedzą, że ich myśli zginęły, że nie mają żadnego udziału w czymkolwiek, co się dzieje pod<br />
słońcem, że nieznane są im radości, ani smutki tych, którzy byli dla nich najdroższymi na<br />
ziemi. {WB 297.4}<br />
Co więcej, Bóg wyraźnie zakazał wszelkiego komunikowania się z rzekomymi duchami<br />
ludzi zmarłych. Za czasów żydowskich istniała pewna grupa ludzi, która podobnie jak<br />
dzisiejsi spirytyści twierdziła, że utrzymuje łączność z umarłymi. Jednak „duchy wieszcze”,<br />
jak nazywano tych przybyszów z innych światów, były według oświadczenia Pisma<br />
Świętego „duchami demonów”. 4 Mojżeszowa 25,1-3; Psalmów 106,28; 1 Koryntian<br />
10,20; Objawienie 16,14. Porozumiewanie się z duchami uznał Bóg za obrzydliwość i pod<br />
karą śmierci tego zabronił. Patrz 3 Mojżeszowa 19,31; 20,27. Dziś sama nazwa<br />
„czarnoksięstwo” traktowana jest z pogardą. Twierdzenie, że ludzie mogą komunikować się<br />
ze złymi duchami, uważa się za bajkę z ciemnego średniowiecza. Jednak spirytyzm posiada<br />
setki tysięcy, a nawet miliony zwolenników, utorował sobie drogę do sfer naukowych i<br />
wkradł się do Kościołów oraz rządów, a nawet znalazł życzliwe przyjęcie na dworach<br />
królów. To olbrzymie zwiedzenie jest niczym innym jak tylko odnowieniem w innej szacie<br />
potępionego i zakazanego we wcześniejszych wiekach czarnoksięstwa. {WB 297.5}<br />
Gdyby nawet nie było innych dowodów prawdziwej istoty spirytyzmu, chrześcijaninowi<br />
powinno wystarczyć to, że duchy nie czynią różnicy między sprawiedliwością a grzechem,<br />
między najszlachetniejszymi i najczystszymi spośród apostołów Chrystusa a najbardziej<br />
zepsutymi sługami szatana. Przedstawiając najpodlejszych grzeszników jako<br />
wywyższonych mieszkańców nieba, szatan mówi do ludzi: „Nieważne jak złym jesteś,<br />
nieważne, czy wierzysz w Boga i Biblię, czy też nie, żyj, jak ci się podoba, niebo i tak<br />
będzie twoją ojczyzną”. Spirytystyczni nauczyciele oświadczają: „Każdy, kto źle czyni, jest<br />
dobry w oczach Pana i w takich ma Pan upodobanie”, albo: „gdzie jest Bóg<br />
377