Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Pan z tysiącami swoich świętych, aby dokonać sądu nad wszystkimi”. Judy 14-15. Apostoł<br />
Jan oświadcza, że widział „umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem, i księgi<br />
zostały otwarte (...) i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami<br />
było napisane w księgach”. Objawienie 20,12. {WB 293.4}<br />
Jeśli umarli rozkoszują się już szczęściem w niebie lub wiją się z bólu w płomieniach<br />
piekła, to po co ma być jeszcze przyszły sąd? Nauki Słowa Bożego dotyczące tych ważnych<br />
kwestii nie są ani niejasne, ani sprzeczne, każdy może je zrozumieć. Jednak jak uczciwy<br />
człowiek może dopatrzyć się mądrości bądź sprawiedliwości w przyjętej powszechnie<br />
teorii? Czyż sprawiedliwi po zbadaniu na sądzie ich życia usłyszą pochwałę: „Dobrze, sługo<br />
dobry i wierny (...) wejdź do radości Pana swego” (Mateusza 25,21), jeśli już przebywają w<br />
Jego obecności, może przez długie wieki? Czyż niezbożnych wywoła się z miejsca ich mąk<br />
po to tylko, by usłyszeli z ust sędziego całej ziemi wyrok: „Idźcie precz ode mnie,<br />
przeklęci, w ogień wieczny”? Mateusza 25,41. To jest szyderstwo, bezwstydne<br />
kwestionowanie Bożej mądrości i sprawiedliwości! {WB 293.5}<br />
Teoria o nieśmiertelności duszy była jedną z tych fałszywych nauk, jakie Rzym przejął z<br />
pogaństwa i włączył do religii chrześcijańskiej. Marcin Luter zaliczał ją do owych<br />
„potwornych bajek, które stanowią część śmietnika rzymskich dekretów”. — E. Petavel,<br />
The Problem of Immortality 255. Komentując słowa Salomona z Księgi Koheleta mówiące<br />
o tym, że umarli o niczym nie wiedzą, reformator stwierdził: „Jest to jeszcze jedno miejsce,<br />
które dowodzi, że umarli nic nie odczuwają. Nie ma tam — mówił — ani działania, ani<br />
zamysłów, ani poznania, ani mądrości. Salomon twierdzi więc, że umarli śpią i w ogóle nic<br />
nie odczuwają. Umarli bowiem spoczywają tam nie licząc dni ani lat, a gdy się obudzą,<br />
zdawać im się będzie, że spali zaledwie jedną minutę”. — M. Luter, Exposition of<br />
Salomon»s Book Called Ecclesiastes 152. {WB 294.1}<br />
Nigdzie w Piśmie Świętym nie znajdziemy wypowiedzi na temat tego, że sprawiedliwi<br />
otrzymują nagrodę, a niezbożni karę w momencie śmierci. Patriarchowie i prorocy nie<br />
pozostawili żadnego takiego zapewnienia. Również Chrystus i apostołowie nie wspominali<br />
o tym. Biblia natomiast uczy, że umarli nie idą od razu do nieba. Powiedziane jest natomiast<br />
o nich, że śpią aż do zmartwychwstania. Patrz 1 Tesaloniczan 4,14; Joba 14,10-12. W dniu,<br />
gdy zrywa się srebrny sznur i tłucze złota czasza (patrz Kaznodziei 12,6), giną wszystkie<br />
myśli człowieka. Ci, którzy schodzą do grobu, pozostają w milczeniu. Nie wiedzą, co się<br />
dzieje pod słońcem. Patrz Joba 14,21. Jest to błogi odpoczynek dla strudzonych<br />
sprawiedliwych! Czas — bądź krótki, bądź długi — jest dla nich tylko chwilą. Śpią, dopóki<br />
nie zbudzą się na głos trąby Bożej, aby dostąpić wspaniałej nieśmiertelności: „Bo trąba<br />
zabrzmi i umarli wzbudzeni zostaną jako nieskażeni (...). A gdy to, co skażone, przyoblecze<br />
się w to, co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy<br />
wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie!” 1 Koryntian 15,52.54.<br />
Gdy powstaną ze swego głębokiego snu, zaczną myśleć o tym, co przerwała im śmierć. Ich<br />
372