Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
dobrowolnie na pokusy szatana, dlatego też złe cechy charakteru odniosły w nim<br />
zwycięstwo. Pozwolił mocom ciemności kierować sobą, gniewał się, gdy go napominano, a<br />
w końcu zdradził swego Mistrza. W podobny sposób wszyscy ci, którzy pod maską<br />
pobożności miłują zło, nienawidzą tych, którzy piętnują ich grzeszne życie. Gdy nadarzy się<br />
dogodna sposobność, zdradzą tych, którzy starali się ich zawrócić ze złych dróg. {WB 26.1}<br />
Apostołowie spotykali w zborach członków, którzy udawali pobożnych, a w skrytości<br />
hołdowali grzechowi. Ananiasz i Safira byli oszustami, udawali, że składają Bogu na ofiarę<br />
wszystko, gdy tymczasem chciwie zostawili pewną część dla siebie. Duch Prawdy objawił<br />
apostołom rzeczywiste oblicze tych pozornych chrześcijan, a wyrok Boży uwolnił Kościół<br />
od plamy na czystej szacie. Ten fakt, świadczący o obecności Ducha Świętego w Kościele,<br />
stał się postrachem dla hipokrytów i przestępców, którzy ze względu na swoje postępowanie<br />
nie mogli dłużej pozostać w gronie prawdziwych naśladowców Chrystusa. Gdy nastały<br />
prześladowania i doświadczenia, tylko ci szli za Chrystusem, którzy dla prawdy chętnie<br />
poświęcali wszystko. Dlatego w okresie prześladowań Kościół był stosunkowo czysty. Gdy<br />
jednak prześladowania ustały, do wierzących przyłączyli się ludzie mniej szczerzy i oddani.<br />
Szatan wkroczył wtedy do Kościoła bardzo łatwo. {WB 26.2}<br />
Książę Światłości nie ma nic wspólnego z księciem ciemności i nie może być nic<br />
wspólnego między naśladowcami obu tych wodzów. Kiedy chrześcijanie zgodzili się<br />
połączyć z ludźmi tylko połowicznie nawróconymi, wstąpili na drogę, która coraz bardziej<br />
oddalała się od prawdy. Szatan był rad z tego, że udało mu się zwieść tak wielką liczbę<br />
wyznawców Chrystusa i w większym jeszcze stopniu wpływał na oszukanych, podjudzając<br />
ich, aby prześladowali tych, co pozostali wierni Bogu. Nikt lepiej nie wiedział, w jaki<br />
sposób zwalczać wiarę chrześcijańską jak jej obrońcy. I oto odstępujący od prawdy<br />
chrześcijanie wraz ze swymi na poły pogańskimi współwyznawcami przystąpili do walki<br />
przeciw podstawowym naukom Chrystusa. {WB 26.3}<br />
Trzeba było silnej wiary, aby stanowczo przeciwstawić się oszustwom i<br />
obrzydliwościom, jakie wkradały się do Kościoła pod osłoną kapłańskiego płaszcza. Biblia<br />
przestała być podstawą wiary. Naukę o wolności religijnej traktowano jako herezję, a jej<br />
obrońców nienawidzono i prześladowano. {WB 27.1}<br />
Po długich i ciężkich zmaganiach niewielka liczba wiernych postanowiła odłączyć się<br />
całkowicie od upadłego Kościoła, jeśli ten nadal będzie trwać przy swych błędach i w<br />
bałwochwalstwie. Wierzący zrozumieli, że jeśli chcą pozostać wierni Słowu Bożemu,<br />
odłączenie się jest absolutnie konieczne. Nie lekceważyli niebezpiecznych dla siebie<br />
błędów, ani nie chcieli zostawić przykładu, który by zaszkodził wierze ich dzieci i wnuków.<br />
Dla zachowania pokoju i jedności gotowi byli pójść na pewne ustępstwa, które nie kłóciły<br />
się z wiernością Bogu, czuli jednak, że pokój okupiony odstępstwem od zasad prawdy<br />
23