Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
wymagając posłuszeństwa i uległości od swych stworzeń pragnie jedynie wywyższać<br />
samego siebie. Trzeba więc było wykazać przed mieszkańcami nieba, jak również<br />
wszystkich innych światów, że rządy Boga są sprawiedliwe, a Jego prawo doskonałe.<br />
Szatan udawał, że chodzi mu tylko o dobro wszechświata, ale wszyscy musieli zrozumieć<br />
prawdziwy charakter tego uzurpatora i jego rzeczywisty cel, on zaś musiał mieć czas na<br />
ujawnienie się w swych niegodziwych uczynkach. {WB 265.2}<br />
Niezgodę, jaka powstała w niebie na skutek jego poczynań, szatan przypisał prawu i<br />
rządom Bożym, które według jego twierdzeń stały się źródłem zła. Oświadczył, że jego<br />
celem jest ulepszenie ustaw Boga. Dlatego było konieczne, aby przedstawił istotę swych<br />
dążeń i wykazał, jaki będzie skutek proponowanych zmian w prawie Bożym. Własne dzieło<br />
musiało go potępić. Lucyfer od początku twierdził, że nie wszczyna żadnego buntu, dlatego<br />
też cały wszechświat musiał być świadkiem zdemaskowania oszusta. {WB 265.3}<br />
Gdy już zdecydowano, że Lucyfer nie może dłużej pozostawać w niebie, Nieskończona<br />
Mądrość nawet wtedy jeszcze go nie zniszczyła. Ponieważ Bóg przyjmuje tylko służbę<br />
wypływającą z miłości, posłuszeństwo ze strony Jego stworzeń musi opierać się na<br />
przekonaniu o Bożej sprawiedliwości i dobroci. Mieszkańcy nieba i innych światów,<br />
nieprzygotowani do zrozumienia natury i skutków grzechu, nie mogliby dopatrzyć się<br />
sprawiedliwości i miłosierdzia Bożego w zniszczeniu szatana. Gdyby został natychmiast<br />
zgładzony, służyliby Bogu raczej ze strachu niż z miłości. Wpływ zwodziciela nie zostałby<br />
całkowicie zniszczony i nie usunięto by w pełni ducha buntu. Zło musiało dojrzeć. Dla<br />
dobra wszechświata szatanowi pozwolono rozwinąć swe zasady, aby wszystkie stworzone<br />
istoty ujrzały jego zarzuty przeciwko rządom Bożym we właściwym świetle, by już nikt<br />
nigdy nie kwestionował sprawiedliwości i miłosierdzia Bożego oraz niezmienności Jego<br />
prawa. {WB 265.4}<br />
Bunt szatana miał być dla wszechświata lekcją po wszystkie czasy, miał być trwałym<br />
świadectwem natury i strasznych następstw grzechu. Działalność szatana oraz jej wpływ<br />
zarówno na ludzi, jak i aniołów miała wykazać, jakie są skutki odrzucenia autorytetu Boga,<br />
miała uzmysłowić, że od istnienia boskich rządów i Jego prawa zależy szczęście i dobrobyt<br />
wszystkich stworzonych przez Niego istot. W ten sposób historia tego strasznego buntu<br />
miała być trwałym zabezpieczeniem dla wszystkich rozumnych świętych stworzeń, ochroną<br />
przed zwiedzeniem, by nie popełniły grzechu i nie musiały ponieść kary. {WB 265.5}<br />
Aż do samego końca walki, jaka odbywała się w niebie, szatan usprawiedliwiał się. Gdy<br />
obwieszczono mu, że wraz ze swoimi zwolennikami musi być wygnany z przybytków<br />
szczęścia, śmiało wyraził pogardę dla prawa Stwórcy. Jeszcze raz powtórzył twierdzenie, że<br />
aniołowie nie potrzebują żadnej kontroli nad sobą, że powinno się im dać wolność,<br />
pozwolić żyć według własnej woli, która jest zawsze słuszna. Ustawy Boga uznał za<br />
ograniczenie swobody i oświadczył, że jego celem jest zniesienie prawa, aby aniołowie<br />
336