Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Rozdział 29 — Pochodzenie Zła<br />
Dla wielu ludzi pochodzenie grzechu i racja jego istnienia są zupełnie niezrozumiałe.<br />
Widząc działanie zła z jego strasznymi następstwami, nędzą i spustoszeniem pytają, jak<br />
może ono istnieć pod panowaniem Tego, który posiada nieskończoną mądrość, moc i<br />
miłość. Jest to tajemnica, której nie potrafią sobie wyjaśnić. W swej niepewności i<br />
zwątpieniu nie dostrzegają jasnych prawd objawionych w Słowie Bożym. Są tacy, którzy w<br />
swych dociekaniach istnienia grzechu usiłują wniknąć w to, czego Bóg nigdy nie objawił,<br />
dlatego też nie znajdują żadnego rozwiązania, ci zaś, którzy skłonni są do wątpienia i<br />
wysuwania zarzutów, wykorzystują ten fakt jako powód, dla którego odrzucają słowa Pisma<br />
Świętego. Inni nie mogą dostatecznie zrozumieć wielkiego problemu zła, ponieważ tradycja<br />
i fałszywe przedstawienie prawd biblijnych zaciemniły naukę Pisma Świętego o charakterze<br />
Boga, rodzaju Jego rządów i zasadach postępowania z grzechem. {WB 262.1}<br />
Jest rzeczą niemożliwą, żeby w pełni wyjaśnić pochodzenie grzechu w tym sensie, aby<br />
uzasadnić jego istnienie. Jednak posiadamy dostateczne wiadomości na temat pochodzenia<br />
grzechu i ostatecznego zniweczenia go, aby móc wykazać sprawiedliwość i dobroć Boga we<br />
wszystkich Jego poczynaniach dotyczących zła. Nie ma wyraźniejszej nauki w Piśmie<br />
Świętym jak ta, że Bóg w żadnej mierze nie jest odpowiedzialny za powstanie grzechu, że<br />
nie wstrzymał celowo łaski, że nie było żadnego błędu w systemie Jego rządów, który dałby<br />
sposobność do powstania buntu. Grzech jest intruzem i jego istnienia nie da się niczym<br />
uzasadnić. Jest on niepojęty i nie dający się wytłumaczyć. Usprawiedliwiać go, to znaczy<br />
bronić go. Gdyby można było znaleźć wytłumaczenie lub wskazać powód jego istnienia,<br />
przestałby być grzechem. Jedyną definicją grzechu, jaką znamy, jest ta, którą podaje Słowo<br />
Boże — „grzech jest przestępstwem zakonu” (1 Jana 3,4), jest wytworem zasady<br />
przeciwstawnej wielkiemu prawu miłości, które stanowi podstawę rządów Bożych. {WB<br />
262.2}<br />
Zanim powstało zło, w całym wszechświecie panowały pokój i szczęście. Przyroda<br />
pozostawała w zgodzie z wolą Stwórcy. Miłość do Boga górowała nad wszystkim, a<br />
wzajemna miłość Jego stworzeń była doskonała. Chrystus — Słowo, Jednorodzony Syn<br />
Boży, tworzył jedność z Wiecznym Ojcem — jedność pod względem natury, charakteru<br />
oraz celu, był jedyną istotą we wszechświecie, która znała wszelkie myśli i zamiary<br />
Stwórcy. Ojciec, stwarzając wszystkie niebiańskie istoty, działał przez Chrystusa:<br />
„Albowiem przezeń stworzone są wszystkie rzeczy, które są na niebie (...) bądź trony, bądź<br />
państwa, bądź królestwa, bądź zwierzchności”. Kolosan 1,16. Chrystusowi, tak jak Ojcu,<br />
całe niebo oddawało cześć. {WB 262.3}<br />
Ponieważ prawo miłości stanowiło podstawę rządów Bożych, szczęście wszystkich<br />
niebiańskich istot zależało od postępowania zgodnego z Jego wielkimi zasadami<br />
332