Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
współpracownicy wykorzystywali każdy błąd, każdą omyłkę i niewłaściwe posunięcie<br />
adwentystów, by przedstawiając ich w fałszywym świetle, wzbudzić do nich i ich wiary<br />
nienawiść. Dlatego im większa była liczba tych, których szatan skłonił do uwierzenia w<br />
poselstwo drugiego adwentu, kontrolując jednocześnie ich serca, tym większe były szanse,<br />
że ludzie będą traktować ich jako czołowych przedstawicieli adwentystów i odrzucą wiarę<br />
adwentową z powodu ich fanatyzmu. {WB 209.2}<br />
Szatan jest „oskarżycielem braci” i za jego sprawą ludzie zwracają uwagę na błędy i<br />
braki ludu Bożego, aby wydobyć je na widok publiczny, a zupełnie pomijają ich dobre<br />
czyny. Jest on aktywny zawsze wtedy, kiedy Bóg działa na rzecz ratowania dusz. Gdy<br />
synowie Boży przychodzili przed oblicze Pana, szatan również przybywał razem z nimi.<br />
Podczas każdego przebudzenia religijnego stara się pozyskać ludzi o nieuświęconym sercu i<br />
chwiejnej postawie. Gdy tylko przyjmą oni parę prawd i zdobędą zaufanie wierzących,<br />
szatan zaczyna działać przez nich wysuwając nauki, które zwodzą nieostrożnych. Nikt nie<br />
jest prawdziwym chrześcijaninem jedynie przez to, że przebywa w towarzystwie dzieci<br />
Bożych, w Jego Kościele, a nawet przy stole Pańskim. Szatan bardzo często uczestniczy w<br />
uroczystościach kościelnych w osobach tych, których używa jako swoje narzędzie. {WB<br />
209.3}<br />
Książę zła walczy o każdy centymetr drogi, którą lud Boży wędruje do niebiańskiego<br />
miasta. W całej historii Kościoła nigdy nie przeprowadzono jakiegokolwiek dzieła reformy,<br />
które nie napotkałoby na poważne przeszkody. Tak było za czasów apostoła Pawła.<br />
Gdziekolwiek apostoł założył zbór, tam znaleźli się pozornie wierzący, którzy głosili błędne<br />
nauki, mogące w rezultacie — jeśli zostałyby przyjęte przez resztę członków zboru —<br />
doprowadzić do zaniku umiłowania prawdy. Luter także ubolewał i znalazł się w niemałym<br />
kłopocie z powodu działalności fanatyków, którzy twierdzili, że Bóg mówi bezpośrednio<br />
przez nich i dlatego wyżej cenili własne nauki niż świadectwo Pisma Świętego.<br />
Wielu, którym brakowało wiary i doświadczenia, ale byli za to zarozumiali oraz chętni do<br />
słuchania i opowiadania nowinek, uległo naukom fałszywych nauczycieli i połączyło się z<br />
innymi, kierowanymi przez szatana, by zburzyć to, co Luter zbudował z natchnienia<br />
Bożego. Również bracia Wesley i inni reformatorzy, będący błogosławieństwem dla świata<br />
z powodu swej wiary i działalności, na każdym kroku spotykali się z przebiegłością szatana,<br />
który wszystkich nadgorliwych, chwiejnych i nieuświęconych popychał do<br />
fanatyzmu. {WB 209.4}<br />
William Miller był przeciwny wszelkiemu fanatyzmowi. Oświadczył, podobnie jak<br />
Luter, że każdy duch musi być zbadany za pomocą Słowa Bożego (patrz 1 Jana 4,1-6):<br />
„Szatan — powiedział Miller — ma w dzisiejszych czasach wielką moc nad umysłami<br />
niektórych ludzi. A skąd mamy wiedzieć, jakiego rodzaju ducha przejawiają? Biblia<br />
odpowiada: «Po owocach poznacie ich». Wiele duchów wyszło na świat, dlatego nakazano<br />
nam je badać. Duch, który nie skłania nas do spokojnego, sprawiedliwego i pobożnego<br />
264