Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
ozdziału Ewangelii Mateusza, przedstawione są dwie grupy ludzi. Obie posiadały lampy,<br />
tzn. Biblię, obie z jej światłem wyszły naprzeciw oblubieńcowi, jednak podczas gdy „głupie<br />
zabrały lampy, ale nie zabrały z sobą oliwy”, „mądre zabrały oliwę w naczyniach wraz z<br />
lampami swymi”. Ta druga grupa otrzymała odradzającą Bożą łaskę i oświecającą moc<br />
Ducha Świętego, która Słowo Boże uczyniła dla nich pochodnią nogom i światłością<br />
ścieżkom. W bojaźni Bożej ludzie należący do tej grupy badali Pismo Święte, by poznać<br />
prawdę i z gorliwością dążyli do czystości serca i życia. Posiadali osobiste doświadczenie,<br />
wiarę w Boga i Jego Słowo, której nie mogło zachwiać ani rozczarowanie, ani zwlekanie.<br />
Panny głupie „zabrały lampy, ale nie zabrały z sobą oliwy”. Działały na skutek porywu<br />
uczucia. Uroczyste poselstwo wzbudziło w nich lęk, ale wiarę swą opierały na ludziach i<br />
zadowoliły się jedynie migotliwym światłem dobrych chęci bez gruntowego zrozumienia<br />
prawdy i rzeczywistego działania łaski Bożej w sercu człowieka. Wyszły naprzeciw Pana<br />
pełne nadziei na natychmiastową nagrodę, nie były wszakże przygotowane na zwłokę i<br />
rozczarowanie. Kiedy przyszły próby, ich wiara zachwiała się, a lampy poczęły<br />
gasnąć. {WB 208.4}<br />
„A gdy oblubieniec długo nie nadchodził, zdrzemnęły się wszystkie i zasnęły”. Zwłoka<br />
w przybyciu oblubieńca symbolizuje czas, w którym oczekiwano Pana, rozczarowanie i<br />
pozorne opóźnienie się Jego przyjścia. W tym trudnym okresie niepewności wiara<br />
tych, którzy tylko powierzchownie lub połowicznie przyjęli poselstwo drugiego adwentu,<br />
zaczęła się kruszyć, a ich wysiłki osłabły. Wytrwali tylko ci, których wiara opierała się na<br />
osobistej znajomości Biblii; mieli oni pod stopami skałę, jakiej nie mogły zniszczyć żadne<br />
fale rozczarowania. „Zdrzemnęły się wszystkie i zasnęły”. Jedni w beztrosce i braku wiary,<br />
drudzy cierpliwie czekając, aż otrzymają więcej światła. Jednak wydawało się, że w<br />
godzinie próby także ta druga grupa straciła do pewnego stopnia gorliwość i czujność.<br />
Powierzchowni i połowicznie oddani Bogu nie mogli już więcej opierać się na wierze<br />
swych braci. Każdy sam musiał stać albo upaść. {WB 208.5}<br />
W tym czasie pojawiła się grupa fanatyków. Byli to ci, którzy twierdząc, że gorliwie<br />
wierzą w poselstwo, odrzucili Słowo Boże jako jedyny nieomylny przewodnik i uważając,<br />
że są prowadzeni przez Ducha Świętego, poszli za głosem własnych uczuć, urojeń i<br />
wyobrażeń. Niektórzy z nich objawili ślepą, fanatyczną gorliwość i potępiali wszystkich,<br />
którzy nie chcieli zgodzić się z ich poglądami. Ich fanatyczne idee i czyny nie znalazły<br />
posłuchu u większości adwentystów, niemniej jednak przyniosły wiele szkód sprawie<br />
prawdy. {WB 209.1}<br />
W ten sposób szatan usiłował przeciwstawić się dziełu Bożemu i zniszczyć je. Ruch<br />
adwentowy poruszył wielkie rzesze ludzi, tysiące grzeszników nawracały się, a wierni<br />
poświęcali się głoszeniu prawdy, nawet w okresie niepewności i oczekiwania. Książę zła<br />
tracił swoich poddanych i żeby przeszkodzić sprawie Bożej starał się zwieść i sprowadzić<br />
do fanatyzmu tych, którzy uwierzyli w przyjście Pana. W ten sposób jego ziemscy<br />
263