Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
miasto. W tym czasie także w całym kraju nie było wrogów, którzy mogliby im<br />
przeszkadzać. Podczas oblężenia Żydzi, którzy przybyli zewsząd na Święto Namiotów,<br />
znajdowali się w Jerozolimie, toteż chrześcijanie bez przeszkód uszli spokojnie przez<br />
okoliczne miasta i wioski do miasta Pella w Perei po drugiej stronie Jordanu. {WB 19.5}<br />
Wojska żydowskie, goniące Cestusa i jego armię, z taką zajadłością rzuciły się na tylną<br />
straż Rzymian, iż groziło jej zupełne zniszczenie. Z wielką trudnością udał się Rzymianom<br />
odwrót. Żydzi, nie poniósłszy prawie żadnych strat, wrócili triumfalnie z łupami do miasta.<br />
To chwilowe zwycięstwo przyniosło im jednak tylko nieszczęście. Ufni w swą siłę stali się<br />
nieustępliwi wobec Rzymu (i nie podjęli rokowań), skutkiem czego na miasto spadło<br />
przepowiedziane „biada”. {WB 20.1}<br />
Okropna była klęska, gdy Tytus ponownie obiegł Jerozolimę. Otoczył miasto podczas<br />
świąt Paschy, kiedy w Jerozolimie zebrały się tysiące Żydów. Zapasy żywności, które<br />
wystarczyłyby na kilka lat, gdyby nimi szafowano właściwie, zostały wcześniej zniszczone<br />
w bratobójczych walkach zwalczających się wzajemnie stronnictw, toteż podczas oblężenia<br />
zawisło nad miastem straszliwe widmo śmierci głodowej. Miarę pszenicy sprzedawano za<br />
jeden talent. Panował taki głód, że mieszkańcy żuli swe skórzane pasy, sandały i skóry<br />
chroniące tarcze. Wielu z nich decydowało się na nocne wyprawy w celu zdobycia dziko<br />
rosnącego ziela za murami miasta. Mieszkańców Jerozolimy nie odstraszało to, że<br />
niektórych łapano i mordowano wśród mąk, a innym, którzy wrócili szczęśliwie, wykradano<br />
pożywienie zdobyte z narażeniem życia. Silniejsi w najokrutniejszy sposób wydzierali<br />
szczupłe zapasy żywności słabszym. Dopuszczali się tego ludzie żyjący dotychczas w<br />
dostatku, pragnący jedynie w ten sposób zgromadzić zapasy i zapewnić sobie żywność na<br />
przyszłość. {WB 20.2}<br />
Oblężenie było tragiczne w skutkach. Tysiące osób zginęło śmiercią głodową lub<br />
wskutek epidemii. Zdawało się, że zniknęły naturalne więzy miłości. Żony okradały mężów,<br />
a mężowie żony; dzieci wydzierały ostatni kęs chleba z ust swym rodzicom. Pytanie<br />
proroka: „Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu?” (Izajasza 49,15) znalazło<br />
odpowiedź wewnątrz murów osądzonego miasta. „Tkliwe zwykle kobiety własnymi rękami<br />
gotowały swoje dzieci; te służyły im za pokarm w czasie zagłady córki mojego ludu”. Treny<br />
4,10. Wypełniło się ostrzegawcze proroctwo sprzed 1400 lat: „Kobieta najbardziej między<br />
wami wydelikacona i wypieszczona, która nigdy nie próbowała postawić stopy swojej nogi<br />
na ziemi, ponieważ była zbyt wypieszczona i wydelikacona, będzie zazdrościć<br />
umiłowanemu mężowi i swemu synowi i córce (...) i nawet swoich dzieci, które porodzi,<br />
gdyż sama potajemnie zjadać je będzie z braku czegokolwiek innego w czasie oblężenia i<br />
ucisku, jakim uciśnie cię twój nieprzyjaciel w twoich miastach”. 5 Mojżeszowa 28,56-<br />
57. {WB 20.3}<br />
15