Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
przykładem pokory i zaparcia się siebie oraz świata, jaki reprezentowali ich ojcowie. W ten<br />
sposób zanika pierwotna prostota”. Fala zeświecczenia ogarniająca Kościół wnosi do niego<br />
„swoje zwyczaje, praktyki i bałwochwalstwo”. {WB 203.5}<br />
Jakże często rzekomi chrześcijanie zabiegają dzisiaj o przyjaźń świata, która jest<br />
„wrogością wobec Boga”! Jak daleko odeszły chrześcijańskie Kościoły od biblijnego<br />
wzorca pokory, samozaparcia, prostoty i pobożności! Jan Wesley, mówiąc o właściwym<br />
używaniu pieniędzy, powiedział: „Nie marnotrawcie ani grosza z tak cennego daru dla<br />
zaspokojenia pożądliwości oczu, przez nabywanie kosztownych strojów lub zbędnych<br />
ozdób. Nie marnujcie ani grosza na wymyślne przystrajanie domów, kosztowne lub<br />
zbyteczne meble, drogie obrazy, malowidła, złocenia (...). Nie wydawajcie pieniędzy na<br />
zbytkowne życie, aby zdobyć podziw i poklask u ludzi (...). Dopóki będzie ci się dobrze<br />
powodziło, dobrze będą o tobie mówić. Dopóki będziesz się odziewał w purpurę i<br />
kosztowne płótna, i każdego dnia wystawnie jadał, bez wątpienia wielu będzie chwaliło<br />
twoją wytworność i gust, twoją szczodrość i gościnność. Ale nie kupuj ich poklasku tak<br />
drogo, szukaj raczej chwały, która przychodzi od Boga”. — Wesley, Works, kazanie 50,<br />
The Use of Money. Niestety w wielu Kościołach lekceważy się dzisiaj tę naukę. {WB<br />
203.6}<br />
Przynależność do jakiegokolwiek wyznania religijnego stała się obecnie bardzo<br />
popularna. Członkowie władz, politycy, sędziowie, lekarze, kupcy i wielu innych,<br />
przyłączają się do Kościołów, aby zdobyć poważanie i zaufanie społeczeństwa, a także, by<br />
zrealizować swe własne doczesne cele. W ten sposób chcą swe nieuczciwe postępowanie<br />
ukryć pod płaszczykiem wyznawanej wiary. Rozmaite religijne ugrupowania, wzmocnione<br />
bogactwem i wpływami tych ochrzczonych światowców, zabiegają o jeszcze większą<br />
popularność i protekcję. Przy głównych ulicach buduje się wspaniałe kościoły z<br />
nowoczesnym wystrojem wnętrz. Wierni ubierają się w kosztowne i modne stroje.<br />
Utalentowanym mówcom płaci się wysokie sumy, aby przyciągali lud. Ich mowy nie mogą<br />
poruszać i potępiać powszechnych grzechów, muszą natomiast brzmieć przyjemnie dla<br />
ucha. W ten sposób rzesze cieszących się uznaniem grzeszników są wpisywane na listę<br />
członków Kościoła, a popularne grzechy ukrywa się pod pozorem pobożności. {WB 204.1}<br />
Pewna świecka gazeta tak komentuje obecny stosunek chrześcijan do spraw doczesnych:<br />
„Kościół nieświadomie poddał się duchowi czasu i dostosował formę nabożeństw do<br />
nowoczesnych wymagań”. „Posługuje się naprawdę wszystkim, co pomaga uczynić religię<br />
bardziej atrakcyjną”. Pewien autor pisze o metodyzmie w nowojorskim Independent: „Linia<br />
graniczna między tym, co pobożne, a tym, co niereligijne, zanika, stając się jakby<br />
półcieniem, po obu jej stronach ludzie gorliwie starają się zatrzeć wszelkie różnice między<br />
swoim postępowaniem a przyjemnościami”. „Popularność religii przyczyniła się do wzrostu<br />
liczby tych, którzy dążą do zapewnienia sobie korzyści z niej płynących bez rzetelnego<br />
wypełnienia swoich obowiązków.” {WB 204.2}<br />
257