Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Rozdział 21 — Skutki Odrzucenia Prawdy<br />
Głosząc powtórne przyjście Chrystusa, William Miller i jego współpracownicy chcieli<br />
skłonić ludzi do przygotowania się na sąd. Pragnęli wzbudzić wśród wierzących prawdziwą<br />
nadzieję Kościoła i przekonać ich o konieczności poczynienia głębokich chrześcijańskich<br />
doświadczeń. Pracowali również nad niepobożnymi, nakłaniając ich do natychmiastowej<br />
pokuty i powrotu do Boga. „Nie usiłowali nawracać kogokolwiek do jakiejś społeczności<br />
lub ugrupowania religijnego. Działali wśród ludzi różnych wyznań, nie mieszając się do ich<br />
organizacji i porządku kościelnego”. {WB 198.1}<br />
„W całej mojej działalności — powiedział Miller — nigdy nie myślałem ani nie<br />
zamierzałem stworzyć jakiejś nowej społeczności religijnej, różnej od istniejących, albo<br />
faworyzować jednej kosztem drugiej. Chciałem służyć wszystkim przypuszczając, że<br />
wszyscy chrześcijanie będą się cieszyć z nadziei przyjścia Chrystusa, a ci, którzy nie<br />
potrafią tego zrozumieć tak, jak ja to pojmuję, mimo wszystko odniosą się z życzliwością do<br />
tych, którzy przyjęli tę naukę. Moim jedynym zamiarem było nawrócenie ludzi do Boga,<br />
ogłoszenie światu przyszłego sądu oraz skłonienie mych bliźnich do przygotowania serc na<br />
przyjście Pana. Większość z tych, którzy nawrócili się na skutek mojej działalności,<br />
przyłączyła się do różnych istniejących Kościołów”. — Bliss, Memories of William Miller<br />
328. {WB 198.2}<br />
Ponieważ działalność Millera przyczyniła się do duchowego wzrostu Kościołów, była<br />
przez jakiś czas przychylnie traktowana. Wkrótce jednak duchowni i przywódcy religijni<br />
wystąpili przeciwko nauce o drugim adwencie i postanowili położyć kres wszelkim<br />
dyskusjom na ten temat. Nie tylko sprzeciwiali się jej w kazaniach, lecz także zabraniali<br />
członkom swoich Kościołów uczestniczenia w zebraniach, gdzie głoszono naukę o<br />
powtórnym przyjściu Jezusa, a nawet zakazywali poruszania tego tematu na nabożeństwach<br />
we własnym kościele. Wierzący znaleźli się w kłopotliwej i trudnej sytuacji. Z jednej strony<br />
byli przywiązani do swych Kościołów i nie chcieli ich porzucać, ale gdy zobaczyli, że<br />
prawdy Boże są tłumione, a im odmawia się prawa do badania proroctw, zrozumieli, że<br />
wierność wobec Boga nie pozwala na podporządkowanie się tym nakazom. Tych, którzy<br />
odrzucali świadectwo Biblii, nie mogli uznać za członków Kościoła Chrystusowego, a ich<br />
nauk za podstawę i fundament prawdy. Dlatego też uważali za słuszne zerwać łączące ich<br />
więzy. Latem 1844 roku około 50 tysięcy wierzących opuściło swoje Kościoły. {WB 198.3}<br />
W tym czasie w większości Stanów Zjednoczonych dała się zauważyć uderzająca<br />
zmiana. Od wielu już lat widoczne było stopniowe, lecz stale wzrastające zeświecczenie i<br />
towarzyszący temu upadek prawdziwego duchowego życia, ale w roku 1844 we wszystkich<br />
Kościołach odnotowano nagły i ogromny spadek religijności. Choć nikt nie potrafił określić<br />
250