Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Pisma Bengla rozeszły się po całym chrześcijańskim świecie. Jego poglądy dotyczące<br />
proroctw przyjęto powszechnie w Wirtembergii, księstwie z którego pochodził, a także<br />
częściowo w innych okolicach Niemiec. Ruch zapoczątkowany przez Bengla rozwijał się<br />
również po jego śmierci, a poselstwo adwentowe głoszone było w Niemczech w tym samym<br />
czasie, co w innych krajach. Niektórzy wierzący udali się do Rosji i założyli tam swe osady,<br />
a wiara w rychłe przyjście Chrystusa jest do dziś podtrzymywana przez niemieckie zbory<br />
istniejące w tym kraju. {WB 191.5}<br />
Światło przebudzenia dotarło także do Francji i Szwajcarii. W Genewie, gdzie swego<br />
czasu Farel i Kalwin szerzyli prawdy reformacji, Gaussen głosił wieść o powtórnym<br />
przyjściu Chrystusa. Jako student uległ duchowi racjonalizmu, który w drugiej połowie<br />
XVIII wieku przeniknął całą Europę, i kiedy wstępował w szeregi kaznodziejstwa, nie tylko<br />
nie znał prawdziwej wiary, lecz także skłaniał się ku sceptycyzmowi. W młodości<br />
zainteresował się proroctwami. Lektura Historii starożytnej Rollina skierowała jego uwagę<br />
na drugi Rozdział Księgi Daniela. Ze zdumieniem stwierdził, że zawarte tam proroctwo<br />
znalazło swe dokładne wypełnienie w wydarzeniach historii opisanych przez Rollina. Był to<br />
dowód Bożego natchnienia Pisma Świętego, który w późniejszych latach stał się dla niego<br />
pewnym punktem oparcia wśród licznych niebezpieczeństw. Nie zadowalała go już<br />
ideologia racjonalizmu; badając Biblię i szukając jaśniejszego światła kształtował w sobie<br />
coraz mocniejszą wiarę. {WB 191.6}<br />
Kontynuując badanie proroctw doszedł do przekonania, że przyjście Pana jest bliskie.<br />
Pod wrażeniem powagi i ważności tej wielkiej prawdy zapragnął przekazać ją narodowi, ale<br />
powszechne przekonanie, że proroctwa Daniela są tajemnicą nie do zrozumienia, stanowiło<br />
poważną przeszkodę. W końcu postanowił — jak kiedyś Farel w celu dotarcia do serc<br />
mieszkańców Genewy — rozpocząć swą pracę od dzieci, przez które miał nadzieję zdobyć<br />
rodziców. {WB 192.1}<br />
Po kilku latach tak opowiadał o swoim przedsięwzięciu: „Chciałbym, aby zrozumiano,<br />
że nie ze względu na małe znaczenie nauki o powtórnym przyjściu Chrystusa, lecz<br />
przeciwnie, z powodu jej wielkiej wartości pragnąłem przedstawić ją w zrozumiały sposób i<br />
zwróciłem się do dzieci. Chciałem być wysłuchany, a obawiałem się, że nie osiągnę tego,<br />
jeśli zwrócę się najpierw do dorosłych”. „Dlatego postanowiłem zacząć od najmłodszych<br />
słuchaczy. Zebrałem grupkę dzieci. Jeżeli ich liczba się powiększy, jeśli będę widział, że<br />
słuchają, że są zadowolone i zainteresowane, jeżeli potrafią zrozumieć i wytłumaczyć to<br />
poselstwo, wtedy wiem, że będę miał wkrótce drugi krąg słuchaczy i dorośli z kolei<br />
zrozumieją, że warto jest usiąść i studiować. Jeżeli tak się stanie, sprawa jest wygrana”. —<br />
L. Gaussen, Daniel the Prophet II, wstęp. {WB 192.2}<br />
Jego wysiłki zakończyły się powodzeniem. W czasie gdy uczył dzieci, przychodzili<br />
także starsi, aby go posłuchać. Kościół zaczął się powoli wypełniać gorliwymi słuchaczami.<br />
242