Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Dopiero po tym czasie ma być głoszone poselstwo o powtórnym przyjściu Chrystusa. {WB<br />
187.4}<br />
Nie głoszono takiego poselstwa we wcześniejszych stuleciach. Nie głosił go Paweł,<br />
który swym braciom mówił o przyjściu Chrystusa jako o wydarzeniu mającym mieć<br />
miejsce daleko w przyszłości. Reformatorzy również go nie głosili. Marcin Luter<br />
spodziewał się, że sąd nastanie po 300 latach od czasów, w których żył. Ale po roku 1798<br />
Księga Daniela została odpieczętowana, wzrosło zrozumienie („poznanie”) proroctwa i<br />
wielu poczęło głosić uroczystą wieść o zbliżającym się sądzie. {WB 187.5}<br />
Podobnie jak wielka reformacja XVI wieku, tak przebudzenie adwentowe XIX wieku<br />
powstało w wielu krajach chrześcijańskich w tym samym czasie. Zarówno w Europie, jak i<br />
Ameryce wierni i pobożni ludzie zaczęli badać proroctwa Pisma Świętego i czytając tę<br />
natchnioną Księgę znaleźli w niej przekonywające dowody, że koniec wszechrzeczy jest<br />
bliski. W różnych krajach znajdowały się pojedyncze grupy chrześcijan, które same, jedynie<br />
przez badanie Pisma Świętego, doszły do przekonania, że zbliża się przyjście<br />
Zbawiciela. {WB 188.1}<br />
W roku 1821, trzy lata po tym, jak Miller zrozumiał proroctwa wskazujące na czas sądu,<br />
dr Józef Wolff, „misjonarz świata”, zaczął głosić o bliskim przyjściu Pana. Wolff był z<br />
urodzenia Niemcem pochodzenia żydowskiego, jego ojciec był rabinem. Już w dzieciństwie<br />
chłopiec przekonał się o słuszności religii chrześcijańskiej. Cechował go aktywny i<br />
badawczy umysł. Uważnie przysłuchiwał się rozmowom prowadzonym w domu, gdzie<br />
nabożni Żydzi spotykali się codziennie, aby mówić o swoich nadziejach i oczekiwaniach<br />
narodu, o chwale mającego przyjść Mesjasza i o przywróceniu królestwa izraelskiego do<br />
dawnej świetności. Kiedyś usłyszał imię Jezusa z Nazaretu i zapytał, kto to jest. „Wybitnie<br />
zdolny Żyd — brzmiała odpowiedź. — Ale ponieważ podawał się za Mesjasza, został przez<br />
sąd żydowski skazany na śmierć”. „Dlaczego — zapytał chłopiec — Jerozolima jest<br />
zburzona, a my jesteśmy w niewoli?” „Dlatego — odpowiedział ojciec — że Żydzi zabijali<br />
proroków”. W umyśle chłopca zrodziła się natychmiast myśl: „Może Jezus też był<br />
prorokiem i Żydzi zabili go, choć był niewinny?” — Travels and Adventures of the Rev.<br />
Joseph Wolff I, 6. Uczucie to było tak silne, że często pomimo zakazu ojca zatrzymywał się<br />
przed chrześcijańskim Kościołem i przysłuchiwał się wygłaszanym kazaniom. {WB 188.2}<br />
Gdy miał 7 lat, chwalił się pewnego razu przed sąsiadem chrześcijaninem, przyszłym<br />
triumfem Izraela po przyjściu Mesjasza. Stary człowiek odpowiedział na to łagodnie:<br />
„Drogi chłopcze, powiem ci, kto był prawdziwym Mesjaszem. Był to Jezus z Nazaretu (...)<br />
którego twoi przodkowie ukrzyżowali, tak jak zabijali proroków dawnych czasów. Idź do<br />
domu i przeczytaj pięćdziesiąty trzeci Rozdział Księgi Izajasza, a przekonasz się, że Jezus<br />
Chrystus jest Synem Bożym”. — Tamże I, 7. Chłopca natychmiast opanowało<br />
przeświadczenie, że starzec mówił prawdę. Udał się do domu i przeczytawszy wskazany<br />
237