Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
niebieskich”. — R. M. Devens, American Progress, or The Great Events of the Graetest<br />
Century 28,1-5. {WB 176.1}<br />
„Żaden język nie jest w stanie oddać okazałości tego wspaniałego widowiska (...) nikt,<br />
kto tego nie widział, nie potrafi sobie wyobrazić panującego wtedy blasku. Zdawało się, że<br />
wszystkie gwiazdy zebrały się w jednym punkcie nieba niedaleko zenitu i stamtąd, z<br />
szybkością błyskawicy rozpryskiwały się na wszystkie strony. Ich ilość nie malała. Tysiące<br />
mknęły drogą, po której biegły już tysiące innych, jak gdyby zostały stworzone specjalnie<br />
na tę okazję”. — F. Reed, w: Christian Advocate and Journal, 13 grudzień 1833. „Nie<br />
można było zobaczyć lepszej ilustracji drzewa figowego, zrzucającego swoje figi, gdy nim<br />
wstrząsa gwałtowny wiatr”. — „The Old Countryman”, w portlandzkimEvening Advertiser,<br />
26 listopad 1833. {WB 176.2}<br />
W nowojorskim „Journal of Commerce” z dnia 14 XI 1833 roku ukazał się długi artykuł<br />
na temat tego dziwnego zjawiska. Padło w nim między innymi zdanie: „Przypuszczam, że<br />
żaden filozof ani uczony nie donosił ani nie zanotował kiedykolwiek takiego zjawiska jak<br />
to, które wydarzyło się wczorajszego ranka. 1800 lat temu przepowiedział je dokładnie<br />
prorok; zadajmy sobie tylko trud i chciejmy to proroctwo pojąć (...) jedynie w sensie<br />
dosłownym”. {WB 176.3}<br />
W ten sposób ukazał się ostatni ze znaków powtórnego przyjścia Chrystusa, o których<br />
Zbawiciel powiedział do uczniów: „Tak i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że blisko<br />
jest, tuż u drzwi”. Mateusza 24,33. Następnymi wydarzeniami, które Jan oglądał po tych<br />
znakach, było zniknięcie nieba, „jak niknie zwój, który się zwija”, trzęsienie ziemi,<br />
poruszenie się ze swych miejsc wszystkich gór i wysp oraz wysiłki niepobożnych, by ukryć<br />
się przed obliczem Syna Człowieczego. Patrz Objawienie 6,12-17. {WB 176.4}<br />
Wielu z tych, którzy byli naocznymi świadkami spadania gwiazd, potraktowało to<br />
wydarzenie jako zapowiedź nadchodzącego sądu, jako „straszny symbol, pewny zwiastun i<br />
łaskawy znak tego wielkiego i strasznego dnia”. — „The Old Countryman” w portlandzkim<br />
Evening Adveniser, 26 listopad 1833. W ten sposób uwaga ludzi została skierowana na<br />
wypełnienie się proroctwa, a wielu poważnie zaczęło traktować ostrzeżenie dotyczące<br />
powtórnego przyjścia Chrystusa. {WB 176.5}<br />
W roku 1840 inne znamienne spełnienie się przepowiedni wzbudziło wielkie<br />
zainteresowanie. Dwa lata wcześniej Josiah Litch, jeden z wybitnych kaznodziejów, którzy<br />
głosili o powtórnym przyjściu Chrystusa, opublikował wykład dziewiątego rozdziału<br />
Apokalipsy Jana, w którym przepowiedziany jest upadek Imperium Osmańskiego. Według<br />
jego obliczeń mocarstwo to miało upaść „w roku 1840, w miesiącu sierpniu”. Na kilka dni<br />
przed tym wydarzeniem Litch napisał: „Jeżeli przyjmiemy, że pierwszy okres czasu, tzn.<br />
150 lat, wypełnił się dokładnie, nim Konstantyn Deacozes (cesarz bizantyjski) objął tron za<br />
zgodą Turcji oraz, że okres 391 lat i 15 dni zaczął się z końcem pierwszego okresu, to cały<br />
221