Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Uciekając zostawiali domy, majątki i środki utrzymania. Byli obcymi w nieznanym dla<br />
nich kraju, wśród ludzi o innym języku i obyczajach. Aby zarobić na chleb musieli podjąć<br />
się nowych, nieznanych im zawodów. Mężczyźni w średnim wieku, którzy całe swe<br />
dotychczasowe życie spędzili na roli, zmuszeni teraz zostali do uczenia się rzemiosła, ale z<br />
radością przyjmowali każde warunki i nie marnowali czasu próżnując lub żaląc się. Choć<br />
często przygniatała ich nędza, chwalili jednak Boga za Jego błogosławieństwa, którymi ich<br />
obdarzył i znajdowali ukojenie w niezmąconej duchowej wspólnocie. „Wiedzieli, że są<br />
pielgrzymami i niewiele wagi przywiązywali do doczesnych dóbr, podnosili oczy ku niebu,<br />
ku swojej umiłowanej ojczyźnie, i w ten sposób uspokajali swe serce”. — Bancroft I, 2.<br />
15. {WB 153.5}<br />
Na wygnaniu, pośród wielu trudności, ich miłość i wiara stawała się mocniejsza. Ufali w<br />
Boże obietnice, a Pan nie opuszczał ich w potrzebie. Jego aniołowie stali przy nich, by<br />
wspierać i dodawać im odwagi, a gdy Boża dłoń wskazała na leżącą po drugiej stronie<br />
oceanu ziemię, na której mogli znaleźć nową ojczyznę i pozostawić swym dzieciom cenne<br />
dziedzictwo wolności religijnej, poszli bez wahania drogą opatrzności. {WB 154.1}<br />
Bóg dopuścił doświadczenia na swój lud, aby przygotować go do spełnienia swoich<br />
łaskawych zamiarów wobec niego. Kościół został poniżony, aby mógł być wywyższony.<br />
Bóg chciał objawić swą ochraniającą Kościół moc, by dać światu nowy dowód opieki nad<br />
tymi, którzy Mu ufają. Tak pokierował wydarzeniami, aby gniew szatana i ataki złych ludzi<br />
przyczyniły się do ukazania Jego chwały i doprowadzenia Jego ludu do bezpiecznego<br />
miejsca. Prześladowanie i wygnanie torowały drogę wolności. {WB 154.2}<br />
Gdy purytanie zostali zmuszeni do odłączenia się od Kościoła anglikańskiego, zawarli<br />
między sobą uroczyste przymierze, że jako wolny lud Pana będą „wspólnie kroczyć po<br />
wszystkich Jego drogach, które są znane lub które mają poznać w przyszłości”. — J. Brown,<br />
The Pilgrim Fathers 74. Był to prawdziwy duch reformy, istotna zasada protestantyzmu. Z<br />
takimi postanowieniami pielgrzymi opuścili Holandię, by szukać ojczyzny w Nowym<br />
Świecie. John Robinson, kaznodzieja, który przewodniczył tej grupie, a któremu Opatrzność<br />
Boża nie pozwoliła towarzyszyć w wyprawie, zwrócił się w swej pożegnalnej mowie do<br />
wygnańców tymi słowy. {WB 154.3}<br />
„Bracia, za chwilę rozstaniemy się i tylko Bóg wie, czy was jeszcze kiedyś zobaczę. Ale<br />
czy Pan tego chce czy nie, wzywam was przed Bogiem i Jego aniołami, byście naśladowali<br />
mnie tylko w tym, w czym ja naśladowałem Chrystusa. Jeśli Bóg wam przez inne swe<br />
narzędzie coś objawi, przyjmijcie to tak chętnie, jak za czasów, kiedy przyjęliście prawdę,<br />
którą wam głosiłem. Jestem bowiem przekonany, że Pan sprawi, iż więcej prawdy i więcej<br />
światła wytryśnie z Jego świętego Słowa”. — Martyn V, 70. {WB 154.4}<br />
„Jeśli chodzi o mnie, to nie mogę odżałować zastoju, jaki panuje obecnie w<br />
zreformowanych Kościołach, które nie chcą pójść dalej niż ich twórcy. Luteranie nie chcą<br />
192