Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Zepsucie i okrucieństwo arystokracji, zubożenie i nieuctwo niższych klas, a także finansowe<br />
kłopoty państwa oraz rozgoryczenie ludu nie wymagały wzroku proroka, by przewidzieć<br />
straszliwy wybuch. Na ostrzeżenia swoich doradców król odpowiadał: „Starajcie się<br />
utrzymać wszystko w normalnym biegu rzeczy dopóki ja żyję, po mojej śmierci może się<br />
dziać co chce”. Na próżno kładziono nacisk na konieczność reform. Król widział panujące<br />
zło, ale nie miał ani chęci, ani siły, by temu zaradzić. Los, jaki czekał Francję, był zbyt<br />
wyraźnie określony w jego lekkomyślnej i egoistycznej odpowiedzi: „Po mnie choćby i<br />
potop”. {WB 148.4}<br />
Podsycając zazdrość królów i klas panujących, Rzym skłaniał ich do trzymania ludu w<br />
poddaństwie, zdając sobie sprawę z tego, że osłabia w ten sposób państwo i zamierzając<br />
dzięki temu utrzymać zarówno władców, jak i cały naród w swoim jarzmie. W swej<br />
dalekowzrocznej polityce zwolennicy papiestwa rozumieli, że aby skutecznie ujarzmić<br />
ludzi, należy wpierw zniewolić ich dusze, zaś najpewniejszym sposobem udaremnienia<br />
ucieczki z niewoli jest uczynienie ich niezdatnymi do życia na wolności. Poniżenie moralne<br />
było tysiąckroć straszniejsze od fizycznych cierpień, jakie wypływały z takiej polityki.<br />
Pozbawiony Słowa Bożego, wydany na łup fanatyzmu i samolubstwa, naród był tak spowity<br />
w zabobonach, niewiedzy i grzechu, że nie stać go było na żadną samorządność ani<br />
wolność. {WB 148.5}<br />
Jednak rezultaty tego wszystkiego były zupełnie inne od tych, jakich się spodziewał<br />
Rzym. Zamiast utrzymać ludzi w ślepym posłuszeństwie swoim dogmatom, działalność<br />
papiestwa doprowadziła ich do rewolucji i negacji Boga. Rewolucjoniści gardzili<br />
papiestwem jako oszukańczym systemem wymyślonym przez kler. Duchowieństwo<br />
traktowali jako współwinowajcę ucisku. Bóg Rzymu był jedynym bogiem, jakiego znali,<br />
jego nauki były ich jedyną religią. Chciwość i okrucieństwo kleru uważali za owoce Biblii,<br />
dlatego też chcieli się jej pozbyć. {WB 149.1}<br />
Kościół rzymski przedstawił charakter Boga i Jego wymagania w fałszywym świetle,<br />
dlatego teraz ludzie odrzucili zarówno Biblię, jak i jej Autora. Zwolennicy papiestwa żądali<br />
ślepego posłuszeństwa dla swoich dogmatów, twierdząc, że jest to zgodne z Pismem<br />
Świętym. Skutek był taki, że Wolter i jego towarzysze całkowicie odrzucili Słowo Boże,<br />
szerząc wszędzie truciznę ateizmu. Rzym utrzymywał naród pod żelaznymi stopami<br />
przemocy, a teraz zdegenerowane i spodlone masy, uwalniając się spod jego jarzma,<br />
odrzuciły wszelkie ograniczenia. Rozwścieczone z powodu oszustwa, któremu tak długo<br />
hołdowały, odrzuciły zarówno prawdę, jak i fałsz, a myląc wolność ze swawolą, ci<br />
niewolnicy grzechu rozkoszowali się swoją wyimaginowaną wolnością. {WB 149.2}<br />
Na początku rewolucji król zagwarantował ludowi przedstawicielstwo w Zgromadzeniu<br />
Narodowym, przewyższające liczebnie przedstawicielstwo kleru i szlachty. W ten sposób<br />
naród uzyskał pewną władzę, ale nie był dostatecznie przygotowany, by skorzystać z niej<br />
185