Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Wylie XIII, 20. Żałosnym rezultatem tego wszystkiego była rewolucja ze wszystkimi jej<br />
potwornościami. {WB 147.4}<br />
„Po ucieczce hugonotów Francja znalazła się w stanie upadku. Kwitnące miasta<br />
przemysłowe opustoszały, żyzne pola powróciły do pierwotnego stanu dzikości, duchowa<br />
tępota i upadek moralny wyparły okres niezwykłego postępu. Paryż stał się olbrzymim<br />
przytułkiem ubogich. Oblicza się, że w momencie wybuchu rewolucji dwieście tysięcy<br />
biedaków żądało wsparcia od króla. Jedynie zakon jezuitów kwitł w upadającym państwie,<br />
despotycznie panując nad Kościołami, szkołami, więzieniami i galerami”. {WB 148.1}<br />
Ewangelia przyniosłaby Francji rozwiązanie wielu politycznych, ekonomicznych i<br />
społecznych problemów, które tak bardzo dręczyły duchowieństwo, króla oraz<br />
możnowładców, i które w końcu doprowadziły do ruiny i bezprawia. Jednak pod<br />
panowaniem Rzymu naród zapomniał o wspaniałych naukach zbawienia, dotyczących<br />
poświęcenia się i niesamolubnej miłości. Odzwyczajono go od samozaparcia się dla dobra<br />
bliźniego. Bogatych nie ganiono za uciskanie biednych, ubodzy nie mogli znaleźć żadnego<br />
wyjścia z poddaństwa i poniżenia. Egoizm wielkich i możnych stawał się coraz bardziej<br />
jawny i przygniatający. W ciągu stuleci chciwość i upadek moralny szlachty zaostrzały<br />
ucisk chłopów. Bogacze krzywdzili biednych, a biedni nienawidzili bogaczy. {WB 148.2}<br />
W wielu prowincjach ziemia należała do możnych, chłopi zaś byli tylko siłą roboczą,<br />
zależną od łaski właścicieli majątku i zmuszeni do sprostania ich nadmiernym<br />
wymaganiom. Ciężar utrzymania Kościoła i państwa spadał na średnie i niższe klasy, od<br />
których władze świeckie i kościelne ściągały wysokie podatki. „Uciechy szlachty były<br />
najwyższym prawem. Chłopi mogli umierać z głodu, ich ciemiężyciele nie dbali o to (...).<br />
Ludzie musieli mieć na uwadze jedynie dobro właściciela majątku. Życie chłopów<br />
pańszczyźnianych było bezustannym mozołem i nędzą. Ich skargi, jeśli się w ogóle na nie<br />
odważyli, były odrzucane z pogardą. Sądy wysłuchiwały tylko skarżących się na chłopów<br />
szlachciców. Sędziowie z chęcią przyjmowali łapówki, a najmniejszy kaprys arystokraty<br />
stawał się dzięki panującemu zepsuciu prawem. Z podatków pobieranych od pospólstwa<br />
przez dostojników z jednej strony, a duchownych z drugiej, tylko część docierała do skarbca<br />
królewskiego lub kościelnego, reszta bowiem marnotrawiona była na rozpustne rozrywki.<br />
Ludzie, którzy w ten sposób rujnowali swych poddanych, byli wolni od wszelkich podatków<br />
i uprawnieni przez prawo lub tradycję do piastowania wszystkich urzędów państwowych.<br />
Klasa uprzywilejowana liczyła sto pięćdziesiąt tysięcy panów i dla zaspokojenia ich żądz<br />
miliony skazane były na beznadziejną i poniżającą egzystencję”.18 {WB 148.3}<br />
Dwór otaczał się zbytkiem i oddawał rozpuście. Między panującymi a poddanymi nie<br />
było zaufania. Wszystkie postanowienia rządu wzbudzały podejrzenie co do podstępu i<br />
samolubstwa. Przez ponad pół wieku przed rewolucją tron zajmował Ludwik XV, który<br />
nawet w tamtych złych czasach wyróżniał się jako zmysłowy, leniwy i lekkomyślny władca.<br />
184