Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
okropnych torturach. Królowie i szlachta, wysoko urodzone kobiety i delikatne dziewczęta<br />
— chluba i kwiat narodu — wszyscy oni znajdowali upodobanie w cierpieniach<br />
męczenników Chrystusa. Dzielni hugenoci w walce o najświętsze dla ludzkiego serca prawa<br />
przelewali krew na niejednym miejscu. Protestantów traktowano jak wyjętych spod prawa,<br />
wyznaczano ceny za ich głowy i ścigano jak dzikie zwierzęta. {WB 144.2}<br />
W XVIII wieku „Kościół na pustyni” — niewielu potomków dawnych chrześcijan —<br />
wciąż jeszcze trwał w wierze ojców, kryjąc się w górach południowej Francji. Gdy,<br />
ryzykując życie, zbierali się nocą na stokach gór lub opustoszałych wrzosowiskach, byli<br />
ścigani i chwytani przez dragonów i skazywani na dożywotnie więzienie lub galery.<br />
Najszlachetniejszych i najbardziej wykształconych Francuzów zakuwano w kajdany wraz ze<br />
złodziejami i mordercami. — Patrz Wylie XXII, 6. Do innych, których potraktowano z<br />
większym miłosierdziem, strzelano z zimną krwią, gdy bezbronni padali na kolana do<br />
modlitwy. Setki starców, bezbronnych kobiet i niewinnych dzieci pozbawiano życia na<br />
miejscu ich zgromadzeń. Wędrując przez góry i lasy, gdzie protestanci mieli zwyczaj się<br />
spotykać, nie było rzeczą nadzwyczajną „natrafić co kilkanaście kroków na zwłoki leżące<br />
na murawie lub zwisające z drzew”. Kraj spustoszony mieczem, toporem i stosami „stał się<br />
wielką, ponurą pustynią”. „Nie dokonywano tych potworności w ciemnym średniowieczu,<br />
lecz we wspaniałej epoce Ludwika XIV. Rozwijano wtedy naukę, kwitła literatura, a<br />
teologami dworu oraz stolicy byli uczeni i elokwentni ludzie, i gdzie stwarzano pozory<br />
niezwykłej łagodności i życzliwości”. — Wylie 22, 7. {WB 144.3}<br />
Lecz najciemniejszym z czarnej listy przestępstw, najpotworniejszym z szatańskich<br />
wyczynów w ciągu tych strasznych stuleci była krwawa noc św. Bartłomieja. Świat wciąż<br />
przypomina sobie ze zgrozą ten najtchórzliwszy i najokrutniejszy mord. Król Francji,<br />
skłoniony przez rzymskich kapłanów i prałatów, wyraził zgodę na okrutną rzeź. Głos<br />
dzwonu, jaki rozległ się w nocnej ciszy dał znak do krwawego dzieła. Tysiące protestantów,<br />
którzy spokojnie spali w swych domach, gdyż zaufali deklarowanej przez króla uczciwości,<br />
zostało bez ostrzeżenia wywleczonych z mieszkań i zamordowanych z zimną krwią. {WB<br />
144.4}<br />
Jak Chrystus był niewidocznym wodzem swego ludu, opuszczającego niewolę egipską,<br />
tak szatan był niewidocznym przywódcą swoich poddanych, powiększających liczbę<br />
męczenników. Masakra w Paryżu trwała siedem dni, z czego trzy pierwsze cechowały się<br />
niepojętą furią. Na specjalny rozkaz króla rzeź była prowadzona poza stolicą we wszystkich<br />
prowincjach i miastach, gdziekolwiek znajdowali się protestanci. Nie brano pod uwagę ani<br />
wieku, ani płci. Nie oszczędzano ani niewinnego niemowlęcia, ani starca. Szlachcic i chłop,<br />
młody i stary, matka i dziecko — wszyscy ginęli razem. W całej Francji rzeź trwała przez<br />
dwa miesiące. Zginęło wówczas siedemdziesiąt tysięcy najlepszych ludzi narodu. {WB<br />
144.5}<br />
179