Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Wesley głosił doskonałą zgodność prawa z ewangelią Chrystusową mówiąc: „Między<br />
prawem a ewangelią zachodzi najściślejsza łączność, jaka tylko może istnieć. Z jednej<br />
strony prawo bezustannie toruje drogę i wskazuje na ewangelię, z drugiej — ewangelia<br />
bezustannie prowadzi nas do dokładniejszego wypełnienia prawa. Prawo np. wymaga od<br />
nas miłości do Boga i bliźniego, żąda, byśmy byli łagodni, pokorni i święci. Zdajemy sobie<br />
sprawę, że nie potrafimy sprostać tym wymogom, ba, jest to nawet dla człowieka<br />
niemożliwe, ale znamy obietnicę Boga, który chce nam dać tę miłość, chce uczynić nas<br />
łagodnymi, pokornymi i świętymi, chwytamy się więc ewangelii, tej radosnej nowiny i staje<br />
się według naszej wiary — sprawiedliwość prawa jest wypełniona w nas przez wiarę w<br />
Jezusa Chrystusa”. {WB 139.3}<br />
„Największymi wrogami ewangelii Chrystusowej są ci — powiedział Wesley — którzy<br />
otwarcie i wyraźnie potępiają prawo i źle o nim mówią, którzy uczą ludzi łamać (znieść,<br />
rozwiązać, pozbawić mocy obowiązującej) nie tylko jedno — największe czy też<br />
najmniejsze — z jego przykazań, lecz wszystkie. Najbardziej zadziwiające w tym wielkim<br />
zwiedzeniu jest to, że ci, którzy ten błąd popełniają, naprawdę wierzą, że czczą Chrystusa<br />
obalając Jego prawo i że Go sławią, gdy zaprzeczają Jego nauce. Zaprawdę, czczą Go jak<br />
Judasz, gdy ten powiedział: «Bądź pozdrowiony nauczycielu, i pocałował go». Tak samo<br />
Jezus może powiedzieć każdemu z tamtych. «Pocałunkiem zdradzasz Syna Bożego».<br />
Kwestionowanie jakiejkolwiek części Jego prawa pod pozorem szerzenia ewangelii,<br />
rozmawianie o Jego krwi i odbieranie Mu korony, jest niczym innym, jak tylko zdradliwym<br />
pocałunkiem. W rzeczywistości takiemu oskarżeniu nie ujdzie nikt, kto głosi wiarę w<br />
sposób prowadzący bezpośrednio lub pośrednio do usunięcia jakiegokolwiek obowiązku<br />
posłuszeństwa i kto głosi Chrystusa tak, że unieważnia lub pomniejsza nawet najmniejsze z<br />
przykazań Bożych”. — Tamże. {WB 139.4}<br />
Tym, którzy utrzymywali, że „głoszenie ewangelii jest końcem prawa”, Wesley<br />
odpowiedział: „Zdecydowanie temu przeczymy. Nie zgadza się to bowiem z głównym<br />
celem prawa, mianowicie z przekonaniem człowieka o jego grzesznym stanie oraz<br />
obudzeniem tych, którzy nadal śpią, będąc na skraju piekła”. Apostoł Paweł oświadcza:<br />
„Przez prawo przychodzi poznanie grzechu”. „Zanim człowiek nie będzie przekonany o<br />
swych grzechach, nie odczuje potrzeby pojednawczej krwi Jezusa Chrystusa. (...) Nasz<br />
Zbawiciel sam powiedział: «Zdrowi nie potrzebują lekarza, tylko chorzy». Dlatego<br />
absurdem jest proponowanie pomocy lekarza tym, którzy są zdrowi lub przynajmniej w to<br />
wierzą. Najpierw trzeba ich przekonać, że są chorzy, w przeciwnym wypadku nie zapragną<br />
pomocy. Tak samo niemądrze jest proponować Chrystusa tym, których serce jest twarde i<br />
nigdy dotąd się jeszcze nie złamało”. — Tamże, kazanie 35. {WB 140.1}<br />
Dlatego Wesley głosząc dobrą nowinę o łasce Bożej, starał się jednocześnie, podobnie<br />
jak jego Mistrz, „prawo uczynić wspaniałym i uwielbić je”. Wiernie prowadził powierzone<br />
mu przez Boga dzieło i znakomite były skutki jego pracy, które sam mógł oglądać. Przy<br />
173