Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Podczas gdy Lefevre ciągle jeszcze szerzył światło ewangelii wśród swych studentów,<br />
Farel, tak samo oddany sprawie Chrystusa, jak dawniej sprawie papieża, zaczął głosić<br />
prawdę publicznie. Wkrótce przyłączył się do nich jeden z dostojników Kościoła,<br />
mianowicie biskup Briconnet z Meaux, a także inni nauczyciele, cieszący się uznaniem i<br />
szacunkiem z powodu swej głębokiej wiedzy. Niebawem zdobyli oni wielu zwolenników<br />
pochodzących ze wszystkich stanów: od rzemieślników i chłopów, nawet do pałacu samego<br />
króla. Zreformowaną wiarę przyjęła siostra panującego wówczas Franciszka I. Sam król i<br />
jego matka przez pewien czas życzliwie odnosili się do nowej wiary, a reformatorzy z<br />
nadzieją oczekiwali dnia, kiedy Francja zostanie pozyskana dla ewangelii. {WB 113.4}<br />
Niestety, nadzieje te nie miały się spełnić. Na uczniów Chrystusa czekały próby i<br />
prześladowania, choć na razie jeszcze nic o tym nie wiedzieli. Nastąpił czas spokoju, by<br />
mogli zgromadzić siły, które pozwolą im przetrwać nadciągającą burzę. Reformacja szybko<br />
postępowała naprzód. Biskup z Meaux gorliwie pracował w swej diecezji, nauczając<br />
duchownych i lud. Usuwał niedouczonych i niemoralnych księży, zastępując ich, w miarę<br />
możliwości, ludźmi wykształconymi i pobożnymi. Briconnet bardzo pragnął, ażeby jego<br />
ludzie sami mieli dostęp do Słowa Bożego i wkrótce ten cel zrealizował. Lefevre podjął się<br />
przetłumaczenia Nowego Testamentu i w tym samym czasie, kiedy niemiecka Biblia,<br />
przełożona przez Lutra, opuszczała drukarnię w Wittenberdze, w Meaux wydano<br />
francuski przekład Nowego Testamentu. Biskup nie szczędził ani wysiłków, ani wydatków,<br />
by go rozpowszechniać w swoich parafiach i wkrótce chłopi z Meaux posiadali Pismo<br />
Święte. {WB 113.5}<br />
Jak omdlewający z pragnienia wędrowiec z radością wita orzeźwiające źródło wody, tak<br />
ludzie ci przyjmowali z radością wieść nieba. Wieśniacy na polu, a rzemieślnicy w<br />
warsztatach pocieszali się w swym codziennym znoju rozmowami o cudownych prawdach<br />
Biblii. Wieczorami, zamiast iść do gospody, zbierali się w mieszkaniach, by wspólnie<br />
czytać Słowo Boże, modlić się i chwalić Boga w pieśniach. Wkrótce w takich gminach<br />
pojawiły się ogromne zmiany. Choć ciężko pracujący i niewykształceni chłopi należeli do<br />
najuboższej warstwy społeczeństwa, w ich życiu widoczna była odradzająca moc łaski<br />
Bożej. Pokorni, miłujący się i uświęceni byli świadkami tego, co ewangelia może zdziałać<br />
dla tych, którzy ją szczerze przyjmują. {WB 114.1}<br />
Zapalone w Meaux światło docierało daleko. Każdego dnia rosła liczba nowo<br />
nawróconych. Wściekłość duchowieństwa hamował przez pewien czas król, gardzący<br />
bezdusznym i ślepym fanatyzmem mnichów; w końcu jednak papiescy przywódcy uzyskali<br />
przewagę. Wzniesiono stosy. Biskup z Meaux, zmuszony do wyboru między ogniem a<br />
odwołaniem swych nauk, wybrał łatwiejszą drogę. Jednak pomimo upadku swego<br />
przywódcy, jego trzoda pozostała wierna. Wielu w płomieniach złożyło świadectwo<br />
prawdzie. Swą odwagą i wiernością przemawiali ci wierni chrześcijanie spośród płonącego<br />
139