Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
świadectwem przeciwko nietolerancji religijnej i potwierdzeniem prawa wszystkich ludzi do<br />
służenia Bogu zgodnie z własnym sumieniem. {WB 107.6}<br />
Deklarację przedłożono. Została zapisana w pamięci tysięcy ludzi, zanotowano ją<br />
również w księgach niebios, skąd żadne ludzkie siły jej nie wymażą. Całe ewangelickie<br />
Niemcy przyjęły ten protest jako wyraz swej wiary. W założeniach deklaracji dopatrywano<br />
się zapowiedzi nowych, lepszych czasów. Jeden z książąt powiedział do protestantów w<br />
Spirze: „Niech Wszechmogący Bóg, który udzielił wam łaski do tak nieustraszonego,<br />
swobodnego i stanowczego wyznania, zachowa was w tej chrześcijańskiej stałości aż do<br />
dnia sądu”. — Tamże XIII, 6. {WB 108.1}<br />
Gdyby reformacja po takim zwycięstwie zgodziła się na ugodę, by zyskać przychylność<br />
świata, byłoby to niewiernością wobec Boga i jej samej, a także sprowadziłoby na nią ruinę.<br />
Doświadczenie reformatorów zawiera naukę dla wszystkich następnych pokoleń. Sposób<br />
walki, jaką szatan prowadzi z Bogiem i Jego dziełem, nie zmienił się. Dzisiaj, podobnie jak<br />
w XVI wieku, jest on tak samo przeciwny stosowaniu Pisma Świętego jako drogowskazu<br />
życia. W naszych czasach widoczne jest odejście od nauk i przykazań Pisma Świętego,<br />
istnieje więc potrzeba powrotu do najważniejszej protestanckiej zasady, jaką jest uznanie<br />
tylko Biblii za jedyną regułę wiary i życia. Szatan wciąż jeszcze działa, posługując się<br />
wszystkimi dostępnymi mu środkami, aby zniszczyć wolność religijną. Antychrześcijańska<br />
moc, której protestanci oparli się w Spirze, obecnie stara się ze zdwojoną energią odzyskać<br />
utraconą władzę. Niezachwiana wierność Słowu Bożemu, wykazana w krytycznych<br />
chwilach dla reformacji, także i dziś jest jedyną nadzieją zmiany na lepsze. {WB 108.2}<br />
Protestantom groziło niebezpieczeństwo, ale widoczne były także znamiona roztoczonej<br />
nad nimi opieki Bożej. W tym właśnie czasie „Melanchton prowadził swego przyjaciela,<br />
Szymona Grynausa, ulicami Spiry. Doszedłszy do Renu, nalegał, aby przeprawił się on na<br />
drugą stronę. Zdumionemu taką gwałtownością Szymonowi, Melanchton odpowiedział, że<br />
wcześniej podszedł do niego nieznany mu starzec o poważnym wyglądzie i uprzedził, iż<br />
Ferdynand wysłał swoich ludzi, by schwytali Grynausa”. {WB 108.3}<br />
W tym bowiem dniu Grynaus, oburzony kazaniem Fabera, czołowego papieskiego<br />
uczonego, zaprotestował przeciwko bronieniu przez niego „pewnych straszliwych błędów”.<br />
Faber nie dał poznać po sobie gniewu, ale zaraz po skończeniu kazania udał się do króla i<br />
wyprosił od niego nakaz aresztowania natrętnego heidelberskiego profesora. Melanchton nie<br />
wątpił, że to Bóg uratował jego przyjaciela, zsyłając anioła, który go zawczasu<br />
ostrzegł. {WB 108.4}<br />
„Z zapartym tchem czekał nad brzegiem Renu, aż rzeka odgrodziła Grynausa od jego<br />
prześladowców. Gdy ujrzał przyjaciela na przeciwległej stronie, zawołał: «Nareszcie<br />
umknął tym, którzy łaknęli krwi niewinnego!» Wróciwszy do domu Melanchton dowiedział<br />
132