Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Ale byli i tacy, którzy z zadowoleniem przyjęli radosną wieść o zbawieniu w Chrystusie.<br />
Nakazane przez Rzym obrzędy nie przyniosły im upragnionego pokoju, toteż z wiarą<br />
przyjmowali krew Zbawiciela jako jedyną drogę pojednania. Wracali do domów radośni,<br />
aby innym opowiadać o wspaniałym świetle, jakie otrzymali. W ten sposób prawda niesiona<br />
była od wsi do wsi, od miasta do miasta. Liczba pielgrzymów przybywających do ołtarza<br />
Marii Panny zmniejszyła się, ubywało datków, a w rezultacie szczuplało wynagrodzenie<br />
Zwingliego, pokrywane z tych darów. Ale on radował się, widział bowiem, że moc<br />
fanatyzmu i zabobonu zaczęła się kruszyć. Przełożeni Zwingliego doskonale wiedzieli o<br />
tym, co wyczynia ich podopieczny. Niemniej jednak na razie wstrzymywali się od<br />
interwencji. Mając nadzieję, że mimo to wykorzystają go do swoich celów, starali się go<br />
pozyskać pochlebstwami. Tymczasem prawda zakorzeniała się w sercach ludzi. {WB 93.3}<br />
Działalność Zwingliego w Einsiedeln przygotowała go do pracy na szerszym polu, do<br />
której miał wkrótce przystąpić. Nastąpiło to po trzech latach, gdy Zwingli został powołany<br />
na stanowisko duchownego katedry w Zurychu. Miasto to miało stać się później<br />
najważniejszym ośrodkiem szwajcarskiej reformacji wywierającym wpływ daleko poza<br />
swoimi granicami. Przełożeni, na których zaproszenie Zwingli przybył do Zurychu, bojąc<br />
się religijnych nowinek, szybko poinstruowali go w sprawie czekających nań<br />
obowiązków. {WB 93.4}<br />
„Masz wszelkimi siłami dbać o dochody kapituły — mówili — nie przeoczając nawet<br />
najmniejszego datku: Przypominaj wiernym, zarówno z ambony, jak i konfesjonału, aby<br />
składali daniny i dziesięciny, a darami zadokumentowali swe przywiązanie do Kościoła.<br />
Musisz się pilnie starać o pomnażanie datków od chorych oraz dochodów płynących z mszy<br />
i w ogóle z każdego kościelnego obrzędu. Do twoich obowiązków należy też udzielanie<br />
sakramentów, wygłaszanie kazań i troska o wiernych, ale w tych sprawach, a szczególnie w<br />
kazaniach, możesz wyręczać się wikarym. Sakramentów należy udzielać tylko możnym i<br />
jedynie wtedy, gdy cię o to poproszą; nie wolno ci tego czynić nie zważając na osobę”. —<br />
Tamże VIII, 6. {WB 93.5}<br />
Zwingli w milczeniu wysłuchał tych poleceń, po czym wyraził należyte podziękowanie<br />
za honor, jakiego dostąpił będąc powołanym na tak wysoki urząd, i oświadczył, jaki<br />
kierunek postępowania zamierza obrać: „Życie Chrystusa — powiedział — zbyt długo było<br />
ukrywane przed ludem. Będę więc głosił o Nim na podstawie całej Ewangelii Mateusza (...)<br />
czerpiąc jedynie ze strumieni Pisma Świętego, badając jego głębię, porównując<br />
odpowiednie fragmenty i szukając zrozumienia biblijnych prawd przez stałą i gorliwą<br />
modlitwę. Służbę swą poświęcę dla chwały Bożej i Jego jednorodzonego Syna, dla<br />
zbawienia dusz i utwierdzenia ich w prawdziwej wierze”. — Tamże VIII, 6. Choć niektórzy<br />
z przełożonych nie pochwalali tego planu i starali się od niego odwieść Zwingliego, ten<br />
stanowczo stał przy swoim. Oświadczył, że ten rodzaj kazań nie jest wcale nowy, bowiem<br />
stosował go już pierwotnie czysty i nieskalany Kościół. {WB 93.6}<br />
112