Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Rozdział 9 — Szwajcarski Reformator<br />
Przy wyborze odpowiednich ludzi, którzy mieli przeprowadzić odnowę Kościoła, Bóg<br />
kierował się tymi samymi zasadami, jakie stosował powołując do życia pierwszy apostolski<br />
Kościół. {WB 91.1}<br />
Boski Nauczyciel omijał wielkich, możnych i bogatych, przyzwyczajonych do hołdów i<br />
czci, które przyjmowali jako przywódcy ludu. Byli oni tak dumni i zadufani w swej<br />
osławionej wyższości, że nigdy nie współczuli bliźniemu i nie mogliby się stać<br />
współpracownikami pokornego Nazarejczyka. Wezwanie: „Pójdźcie za mną, a zrobię was<br />
rybakami ludzi” (Mateusza 4,19) skierowane zostało do prostych, ciężko pracujących<br />
rybaków galilejskich. Uczniowie ci byli pokorni i chętnie przyjmowali pouczenia Mistrza.<br />
Im mniejszy wpływ miały na nich fałszywe nauki ich czasów, tym skuteczniej mógł ich<br />
Chrystus kształcić i przygotowywać do swej służby. Podobnie działo się za czasów Wielkiej<br />
Reformacji. Jej przywódcy nie pochodzili z arystokracji. Byli to ludzie pokorni i biedni,<br />
wolni od pychy związanej z pozycją społeczną i od wpływu fanatyzmu oraz kapłańskiej<br />
przebiegłości. W swym planie Bóg posługuje się małymi i pokornymi ludźmi, by dokonać<br />
wielkich dzieł. Wtedy chwała oddawana jest nie człowiekowi, lecz Temu, który sprawuje<br />
„chcenie i skuteczne wykonanie” według własnego upodobania. {WB 91.2}<br />
W kilka tygodni po przyjściu na świat Lutra w skromnym domu saksońskiego górnika,<br />
urodził się w położonej wysoko w Alpach chacie pasterz Ulrich Zwingli. Wpływy<br />
środowiska w dzieciństwie, a także wczesne kształcenie przygotowały go do przyszłej<br />
życiowej misji. Wychowywał się w otoczeniu wspaniałej przyrody, która od<br />
najwcześniejszych lat wywoływała u niego podziw dla wielkości, siły i potęgi Boga.<br />
Historia wspaniałych czynów dokonanych tu w górach rozpalała jego młodzieńcze<br />
aspiracje. U nóg pobożnej babki wysłuchiwał cennych opowiadań biblijnych, które<br />
wybierała z legend i podań Kościoła. Z głębokim zainteresowaniem słuchał o wielkich<br />
czynach patriarchów i proroków, o pasterzach strzegących swych stad na wzgórzach<br />
Palestyny, gdzie aniołowie rozmawiali z nimi, o narodzeniu się dzieciątka w Betlejem i o<br />
Człowieku z Golgoty. {WB 91.3}<br />
Podobnie jak Jan Luter, ojciec Zwingliego pragnął dać swemu synowi jak najlepsze<br />
wykształcenie. Wcześnie więc wysłano go z rodzinnych gór i lasów do miasta. Umysł<br />
chłopca rozwijał się nadzwyczaj szybko i wkrótce powstało pytanie, gdzie znaleźć<br />
odpowiednich dla niego nauczycieli. W wieku 13 lat udał się do Berna, gdzie wówczas<br />
znajdowała się najlepsza szkoła w Szwajcarii. Tutaj jednak napotkał niebezpieczeństwo<br />
grożące zniszczeniu świetnie zapowiadającego się życia. Otóż miejscowi mnisi chcieli za<br />
wszelką cenę skłonić go do wstąpienia do klasztoru. Dominikanie i franciszkanie<br />
rywalizowali o względy ludu, które chcieli uzyskać za pomocą okazałego wystroju swoich<br />
109