Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
jaką reformator przemawiał po raz drugi, a także moc i jasność argumentów Lutra,<br />
zaskoczyły wszystkich. Cesarz, pełen podziwu, zawołał: „Ten mnich przemawia z<br />
nieustraszonym sercem i niezachwianą odwagą”. Niemieccy książęta z dumą i radością<br />
spoglądali na przedstawiciela swego narodu. {WB 85.3}<br />
Zwolennicy Rzymu zostali pokonani, a ich sprawa przedstawiała się teraz w bardzo<br />
niekorzystnym świetle. Broniąc swej pozycji nie odwoływali się do Pisma Świętego, lecz do<br />
gróźb — niezawodnego argumentu Rzymu. Rzecznik sejmu powiedział: „Jeżeli nie<br />
odwołasz swych nauk, wówczas cesarz wraz z książętami postanowią, jak należy postąpić z<br />
takim niepoprawnym heretykiem”. {WB 85.4}<br />
Przyjaciele Lutra, którzy z wielką radością przysłuchiwali się jego obronie, zadrżeli<br />
słysząc te słowa, lecz Luter powiedział spokojnie: „Bóg jest moim pomocnikiem i niczego<br />
nie odwołam”. — Tamże VII, 8. {WB 85.5}<br />
Wyprowadzono go z sali, aby książęta mogli się naradzić. Przeczuwano, że teraz nastąpi<br />
punkt zwrotny. Uparta odmowa Lutra mogła w poważnym stopniu wpłynąć na dalsze dzieje<br />
Kościoła: Postanowiono dać mu jeszcze jedną szansę do odwołania poglądów. Po raz<br />
ostatni wezwano go i zapytano ponownie, czy nie odwoła swych nauk. Reformator<br />
odpowiedział: „Nie mam innej odpowiedzi niż tę, którą już raz dałem”. Było oczywiste, że<br />
ani obietnice, ani groźby nie skłonią Lutra do poddania się rozkazom Rzymu. {WB 85.6}<br />
Przywódców papieskich upokorzyło to, że ich moc, przed którą drżeli królowie i<br />
szlachta, została tak znieważona przez skromnego mnicha. Pragnęli, by ginąc doświadczył<br />
ich gniewu. Luter, który rozumiał zagrażające mu niebezpieczeństwo, przemawiał do<br />
wszystkich z chrześcijańską godnością i spokojem. Jego słowa pozbawione były<br />
jakiejkolwiek pychy, porywczości czy też fałszu. Nie myślał o sobie, ani o wielkich<br />
ludziach, którzy go otaczali; czul jedynie, że znajduje się w obecności Tego, który jest<br />
nieskończenie wyższy od papieży, prałatów, królów i cesarzy. Przez świadectwo Lutra<br />
Chrystus przemówił z dostojnością i mocą, która napełniła podziwem i czcią zarówno<br />
przyjaciół, jak i wrogów reformatora. Na zebraniu obecny był Duch Boży, który działał na<br />
serca przywódców cesarstwa. Kilkunastu z książąt publicznie przyznało rację sprawie Lutra.<br />
Wielu przekonało się o prawdzie. Niektórzy jednak ulegli tylko chwilowemu wrażeniu.<br />
Była tam jeszcze inna grupa ludzi, którzy na sejmie nie ujawnili swych przekonań, lecz<br />
później, po zbadaniu Pisma Świętego, stali się nieustraszonymi zwolennikami<br />
reformacji. {WB 86.1}<br />
Elektor Fryderyk z wielkim niepokojem oczekiwał wystąpienia Lutra przed sejmem i z<br />
głębokim wzruszeniem przysłuchiwał się jego słowom. Z dumą i radością zauważył<br />
odwagę, zdecydowanie oraz opanowanie reformatora i postanowił, że, stanowczo stanie w<br />
jego obronie. Porównał przeciwnie strony i stwierdził, że mądrość papieży, królów i<br />
102