Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Kiedy zaprowadzono go znowu przed sejm, na jego twarzy nie było widać ani śladu<br />
obawy czy zakłopotania. Spokojnie, a mimo to odważnie i szlachetnie, stanął jako świadek<br />
Boży pośród wielkich władców ziemi. Urzędnik cesarski zażądał decydującej odpowiedzi<br />
pytając, czy reformator zamierza odwołać swe nauki. Luter odpowiedział łagodnym i<br />
pokornym tonem, bez cienia wzburzenia czy porywczości. Zachowywał się skromnie i z<br />
pełnym szacunkiem dla słuchaczy; mimo to był radosny i pewny siebie, co bardzo<br />
zaskoczyło zebranych. {WB 84.1}<br />
„Najjaśniejszy Cesarzu, wielmożni książęta, łaskawi panowie! Po danym mi wczoraj<br />
czasie do namysłu zjawiam się dziś posłusznie i przez miłosierdzie Boże proszę Jego<br />
Cesarski Majestat i was wielmożni zebrani o łaskawe wysłuchanie obrony mojej sprawy,<br />
którą uważam za słuszną i sprawiedliwą. Tam gdzie z powodu mego niedoświadczenia<br />
postąpię wbrew dworskim zwyczajom, proszę o łaskawe wybaczenie, gdyż nie zostałem<br />
wychowany na książęcych dworach, lecz wyrosłem w odosobnionej celi klasztornej”. —<br />
Tamże VII, 8. {WB 84.2}<br />
Przechodząc do odpowiedzi na zadane mu pytanie oświadczył, że jego książki nie są<br />
wszystkie tego samego rodzaju. Niektóre omawiają sprawy wiary oraz dobrych uczynków i<br />
sami jego przeciwnicy uznali je nie tylko za nieszkodliwe, lecz nawet pożyteczne.<br />
Odwołanie zawartych tam stwierdzeń byłoby równoznaczne z potępieniem tych prawd,<br />
które uznają zarówno jego wrogowie, jak i przyjaciele. Inny rodzaj książek opisuje zepsucie<br />
i nadużycia papiestwa. Odwołanie tych książek wzmocniłoby przemoc Rzymu i<br />
otworzyłoby szerszą drogę dla dalszych niezbożności. Trzeci rodzaj książek atakował<br />
pojedyncze osoby, które broniły różnych niegodziwości. Reformator przyznał, że w tym<br />
wypadku był bardziej porywczy, niż wypadało. Powiedział, że wcale nie uważa się za<br />
człowieka wolnego od wszelkich błędów. Jednak i tych książek nie może odwołać, bowiem<br />
gdyby to uczynił, wrogowie prawdy rozzuchwaliliby się bardziej i wykorzystywaliby każdą<br />
okazję, aby z jeszcze większym okrucieństwem uciskać ludzi. {WB 84.3}<br />
„Ponieważ jednak jestem tylko człowiekiem, a nie Bogiem, będę bronił się podobnie jak<br />
to czynił Chrystus: «Jeślim źle rzekł, daj świadectwo o tym» (...). Dlatego przez<br />
miłosierdzie Boże proszę Jego Cesarski Majestat i was znamienici książęta oraz każdego tu<br />
obecnego, abyście powołując się na słowa proroków i apostołów udowodnili mi, że<br />
zbłądziłem. Gdy tylko zostanę przekonany, odwołam każdy błąd i pierwszy wrzucę w ogień<br />
swoje książki”. {WB 84.4}<br />
„Wszystko przedstawiłem w sposób jasny i otwarty. Mam nadzieję, że świadczy to o<br />
tym, iż dostatecznie rozważyłem niebezpieczeństwo, na które się narażam: Jednak będąc<br />
daleki od strachu cieszę się, że tak jak dawniej, tak i dziś ewangelia jest przyczyną<br />
konfliktów i rozłamów. Taki bowiem jest charakter i przeznaczenie Słowa Bożego. Zresztą<br />
sam Chrystus powiedział: «Nie przyszedłem dawać pokoju, lecz miecz». Bóg jest cudowny<br />
100