Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
zwyciężył! Jest to dla nas radosna nowina. Jesteśmy zbawieni przez Jego uczynki, a nie<br />
przez nasze (...). Nasz Pan powiedział: «Pokój wam, spójrzcie na moje ręce». Spójrz,<br />
człowieku, to ja, ja sam zniweczyłem twe grzechy i odkupiłem cię. A teraz daję ci pokój,<br />
mówi Pan”. {WB 80.5}<br />
Luter kontynuował mówiąc, że przejawem prawdziwej wiary jest świątobliwe życie:<br />
„Skoro Bóg nas zbawił, żyjmy tak, aby nasze czyny podobały się Mu. Jesteś bogaty?<br />
Przeznacz swe bogactwo na potrzeby biednych. Jesteś ubogi? Idź i pracuj u bogatych. Jeżeli<br />
zaś uważasz, że twe własne czyny wystarczą ci do zbawienia, to twoja służba dla Boga jest<br />
tylko oszustwem, kłamstwem”. — Tamże VII, 7. {WB 81.1}<br />
Lud jak urzeczony słuchał jego słów. Głodne dusze otrzymywały chleb żywota.<br />
Wreszcie ujrzeli Chrystusa wywyższonego ponad papieży, legatów, cesarzy i królów. Luter<br />
ani razu nie wspomniał o swym niebezpiecznym położeniu. Nie chciał stać się przedmiotem<br />
podziwu i współczucia. Głosząc Chrystusa stracił z oczu samego siebie. Ukrył się za<br />
Mężem Boleści, dążąc jedynie do przedstawienia Jezusa jako Zbawiciela<br />
grzeszników. {WB 81.2}<br />
Kontynuując swą podróż reformator wzbudzał olbrzymie zainteresowanie. Tłumy<br />
zaciekawionych ludzi tłoczyły się wokół niego, a przyjazne głosy ostrzegały przed<br />
zamiarami władz rzymskich. Niektórzy mówili: „Spalą cię i ciało twoje zamienią w proch,<br />
jak to uczynili z Janem Husem”. Na to Luter odpowiadał: „Gdyby nawet na całej drodze<br />
między Wormacją a Wittenbergą zapalili ogień sięgający aż do nieba, to i tak przejdę przez<br />
niego w imieniu Pańskim. Wejdę do paszczy smoka i skruszę mu zęby, wyznając Jezusa<br />
Chrystusa”. — Tamże VII, 7. {WB 81.3}<br />
Wiadomość o zbliżaniu się Lutra do Wormacji wywołała wielkie poruszenie. Przyjaciele<br />
reformatora obawiali się o jego bezpieczeństwo, wrogowie zaś bali się, czy uda im się<br />
dopiąć swego. Usilnie odradzano mu wejścia do miasta. Z drugiej strony, zwolennicy<br />
papieża, prowokując, namawiali go, by udał się do zamku pewnego przyjaźnie<br />
nastawionego rycerza, gdzie — jak twierdzili — wszystko da się polubownie załatwić.<br />
Przyjaciele Lutra chcieli wzbudzić w nim troskę o siebie, przedstawiając grożące mu<br />
niebezpieczeństwa. Jednak wszystkie wysiłki były daremne. Luter wciąż nieporuszony<br />
oświadczył: „Nawet gdyby w Wormacji było tyle diabłów, ile dachówek na dachach tego<br />
miasta, wejdę tam jednak”. — Tamże VII, 7. {WB 81.4}<br />
Przy wjeździe do Wormacji liczba tych, którzy wyszli na przywitanie Lutra, była<br />
większa od tłumu witającego wcześniej cesarza. Panowało ogromne podniecenie. Nagle<br />
spośród zebranych dobiegł przenikliwy i żałosny głos, który zaintonował pogrzebową pieśń,<br />
mającą być ostrzeżeniem dla Lutra przed czekającym go losem. „Bóg będzie moim<br />
obrońcą” — rzekł reformator, wysiadając z pojazdu. {WB 81.5}<br />
96