Ukończenie Wyścigu_
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu. Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Ze wszystkich dyscyplin sportowych uprawianych przez Greków i Rzymian biegi były najstarsze i najwyżej cenione. Brali w nich udział młodzi ludzie z szanowanych i zamożnych rodów, nie szczędząc przy tym wysiłku i dyscypliny koniecznych dla zdobycia nagrody. Zawody odbywały się według ścisłych reguł, a odstępstwo od nich uważano za niedopuszczalne. Ci, którzy pragnęli stanąć do wyścigu, musieli wcześniej przejść twardy trening. Szkodliwe pobłażanie apetytowi czy jakimkolwiek zachciankom, które mogłyby obniżyć sprawność umysłową i fizyczną, było wykluczone. Aby mieć nadzieję na zwycięstwo w tej próbie siły i szybkości, należało mieć mięśnie wyćwiczone do granic możliwości, a nerwy pod całkowitą kontrolą. W każdej chwili zawodnik musiał czuć się pewnie, każdy jego ruch musiał być szybki i zdecydowany — fizyczne zdolności musiały być rozwinięte w najwyższym stopniu.
Z udziałem w biegu wiązało się istotne ryzyko. DA 169.4 Kiedy zwycięzca biegu docierał do mety, aplauz ogromnej widowni rozdzierał powietrze i niósł się echem po okolicznych wzgórzach i szczytach. Na oczach tłumów sędzia wręczał mu symbole zwycięstwa — wieniec laurowy i gałązkę palmy, którą zwycięzca dzierżył w prawej ręce. Sławiono go w pieśniach w całym kraju. Także jego rodziców spotykały zaszczyty, a miasto, w którym mieszkał, cieszyło się wysokim uznaniem, iż wydało takiego wielkiego sportowca.
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Rozdział 8 — Przed Sądem<br />
Na tron Niemiec wstąpił Karol V. Wysłannicy papiescy pośpieszyli do nowego cesarza,<br />
aby złożyć mu gratulacje, a jednocześnie skłonić go do użycia swej siły przeciwko<br />
reformacji. Z drugiej strony elektor saski, któremu Karol w wielkiej mierze zawdzięczał<br />
koronę, prosił go, by nie podejmował żadnych kroków przeciwko Lutrowi, zanim ten nie<br />
zostanie przesłuchany. W ten sposób cesarz znalazł się w dość kłopotliwej sytuacji.<br />
Wiedział, że przedstawiciele papiestwa nie zadowolą się niczym innym jak tylko cesarskim<br />
edyktem skazującym Lutra na śmierć. Jednak elektor stanowczo oświadczył, że „ani<br />
cesarski majestat, ani nikt inny nie udowodnił, że pisma Lutra zostały sprawiedliwie<br />
potępione”, dlatego też cesarz rozkazał, aby „doktor Luter otrzymał glejt, by mógł się<br />
zjawić przed uczonych, pobożnych i bezstronnych sędziów”. — D’Aubigné VI, 11. {WB<br />
77.1}<br />
Uwaga wszystkich stronnictw skierowana została na sejm, który zebrał się w Wormacji<br />
tuż przed wstąpieniem Karola V na tron. Celem sejmu było rozstrzygnięcie ważnych kwestii<br />
politycznych, tam też niemieccy książęta mieli po raz pierwszy spotkać się z młodym<br />
monarchą. Ze wszystkich stron Niemiec zjechali się dostojnicy kościelni i państwowi.<br />
Przybyli potężni i zazdrośni o swe prawa możnowładcy, dumni i pewni swej wyższości<br />
książęta Kościoła, dworscy rycerze i ich uzbrojone orszaki, a także posłowie z obcych i<br />
dalekich krajów — wszyscy zebrali się w Wormacji. Jednak na tym ogromnym<br />
zgromadzeniu tematem, który wzbudził największe zainteresowanie, była sprawa saskiego<br />
reformatora. {WB 77.2}<br />
Cesarz Karol polecił elektorowi, by przybył na sejm razem z Lutrem, któremu zapewnił<br />
ochronę i przyrzekł swobodną dyskusję z kompetentnymi osobami celem omówienia<br />
punktów spornych. Luter z napięciem czekał na spotkanie z cesarzem. W tym czasie jego<br />
zdrowie było mocno nadwerężone, jednak napisał do elektora: „Gdy sam o własnych siłach<br />
nie będę mógł przybyć do Wormacji, każę się tam zawieźć, nawet jeśli będę chory, gdyż nie<br />
wątpię, że gdy cesarz mnie wzywa, jest to głos samego Boga. Jeśli dopuszczą się wobec<br />
mnie gwałtu, co jest bardzo prawdopodobne — gdyż nie wzywają mnie po to, abym ich<br />
pouczał — sprawę tę pozostawię Panu. Żyje przecież wciąż i panuje Ten, który w Babilonie<br />
zachował trzech młodzieńców w ognistym piecu. Jeżeli nie uratuje mnie, to przecież moje<br />
życie jest bez znaczenia. Brońmy tylko Ewangelii, by nie stała się przedmiotem pogardy ze<br />
strony niegodziwych ludzi i przelewajmy za nią krew, a na pewno zwyciężymy. Nie do<br />
mnie należy decydowanie, czy moje życie lub śmierć przyczyni się do zbawienia ogółu (...).<br />
Możecie oczekiwać ode mnie wszystkiego (...) oprócz ucieczki i odwołania poglądów. Na<br />
pewno nie ucieknę, a tym bardziej niczego nie odwołam”. — Tamże VII, 1. {WB 77.3}<br />
91