WŁOSY 56 <strong>POST</strong> <strong>SCRIPTUM</strong> Foto: Pixabay
– Czy mogliby państwo jej umyć włosy? Bo takie po tej gorączce są brudne… W zasadzie nie posiwiała, choć ponad dwa miesiące minęły od nałożenia farby. Ludzie mają takie przekonanie, że ze szpitala się nie wychodzi, więc na jej wyraźne życzenie córka nałożyła farbę. Tę samą od wielu lat. Ciemny kasztan. Przyszły z siostrą dziś wcześniej. Kiedy to się skończy? Przychodziły codziennie. Obie albo na zmianę od dwóch tygodni, kiedy po trudnej reanimacji została podłączona do setki kabli i pracującej za nią aparatury. Miarowy wdech, wydech, wdech. Piiip piiiip piiip. Zmieniające się liczby i światła. Nie odzyskała przytomności. Wpatrywały się codziennie w grymas jej twarzy unoszonej pod intubacyjną rurką respiratora, w zamknięte powieki, szukając śladów życia. Choćby najmniejszej chęci powrotu. Tylko te ciemne włosy na poduszce – nienaturalne, niepasujące do miejsca i okoliczności. Pielęgniarki patrzą ze zdziwieniem. – Może później, teraz mamy sporo roboty przy chorych. Jest też nowe przyjęcie. Nastolatek z wypadku. Chwilę później na oddziale intensywnej terapii zaczyna się zaludniać. Pośpiesznie, na łóżku w obstawie ratowników i przenośnej aparatury wjeżdża pacjent ze śmigłowca, który przed chwilą wylądował na dachu szpitala. Żaden z chorych leżących na tym oddziale nie patrzy. Każdy zanurzony w oddechu własnego respiratora. Siostry wychodzą, nie mogą zostać dłużej. Nikt nigdy nie jest przygotowany na czyjąś śmierć, każda z nich przychodzi za wcześnie albo nie w porę, albo nie w ten sposób. Śmierć pozbawia ludzi godności, pozostawia na ich twarzach grymas. Ci, którzy pozostają, muszą zmierzyć się z własną bezradnością, a potem w skupieniu przejść proces godzenia się ze stratą. Każdy człowiek niesie w sobie historię. Barwność przeżyć. Czasem nieznośny charakter. Każdy jest dla kogoś stratą w chwili, kiedy kreska na kardiomonitorze niknie, najpierw spłaszczając swoją amplitudę, tak jakby dawała jeszcze czas zgromadzonym naokoło, żeby oswoić się z nieuchronnością. Z brakiem dźwięku. Cisza na tym oddziale jest najstraszniejszym dla żywych elementem historii. Dla chorych jest możliwością ulgi. Odpoczynku. Tego samego dnia ośmioletnia Ewelina z Nysy ścięła sześćdziesiąt centymetrów swoich długich włosów. Decyzję tę podjęła z rodzicami, aby pomóc swojej chorej na raka przyjaciółce. Pani Monika z małego teatru z południa kraju podjęła się wykonania peruki na jedwabiu dla małej Ani. – Mamo, włosy rosną. Urosną. Dzień jak co dzień. Na piątce morfina w stałym wlewie. Na szóstym stanowisku dołączono silne leki nasercowe. Starsza córka sprawdza, czy u mamy te same leki co wczoraj płyną pod kontrolą komputera. Łóżko na końcu sali jest puste. Kobieta zawiesza pytające spojrzenie na pielęgniarkach. – Adam miał dużo szczęścia. Wrócił do żywych i jest na innym oddziale. Czeka go długa rehabilitacja. Chłopak z wypadku przywieziony tydzień temu helikopterem. Dlaczego mama nie ma takiego szczęścia? Mariola wzdycha. No tak, tak – oczywiście rozumie słowa lekarza o szansach. O możliwościach. A raczej ich braku. Medycyna nawet tutaj, wśród komputerów, pomp i leków nie ma nieograniczonych możliwości. – Mamo, dlaczego ty nie chcesz odpocząć? Piiiip piiiiiip piiiiip. Mijają dwie kolejne doby. Chociaż tu czas stoi w miejscu. Mariola budzi się w nocy zlana potem. Jezu, ten kolor na mamy głowie!!! Dopiero teraz uświadamia sobie, że nie pojawił się ani jeden odrost, ani grama siwizny. One nie rosną. Po prostu nie urosły nic od dwóch miesięcy. Do rana nie jest w stanie zasnąć. Nie śpi już czwartą noc. Nie będzie w stanie jutro pójść do pracy. Podchodzi do lustra. Nie może na siebie patrzeć. Wizytę u fryzjera odwoływała już kilka razy. Może nie będzie tego pogrzebu… może wcale nie musi. Boże, jaki odrost. Matka nie byłaby zadowolona, gdyby tak zobaczyła ją na pogrzebie. Tuż po ósmej wykręca numer telefonu. Umawia się z fryzjerką. W szpitalu jest pierwsza. Włosy Marioli lśnią świeżym blaskiem. Pielęgniarka mówi komplement. Córka dotyka twarzy mamy. Patrzy z czułością. Potem zaczyna pieścić jej włosy. Jakie delikatne. Umyte. Dwie godziny później na monitorze pojawia się ciągła kreska. [KBS] KATARZYNA BRUS-SAWCZUK <strong>POST</strong> <strong>SCRIPTUM</strong> 57