FEMINISTKA Powtarzam sobie znad sterty prania, że nie muszę rezygnować z prasowania gaci mojego męża, żeby być feministką, nie muszę rezygnować z posiadania męża, żeby być feministką, nie muszę rezygnować z bycia matką, żeby być feministką, nie muszę mieć opinii na każdy temat, żeby być feministką, nie muszę wychodzić na ulicę protestować, żeby być feministką, nie muszę być męska, żeby być feministką, nie muszę przenosić mebli, żeby być feministką, nie muszę mieć jajników, żeby być feministką nie muszę być kobietą, żeby być feministką, nie muszę nawet kochać kobiet, żeby być feministką. Feministka w ogóle nic nie musi. Dlatego tak fajnie nią być. TRZECIA Kiedy marzną stopy, myślę o nich więcej. Jestem ta najsłabsza. Nie urodzę córki. Przepraszam, kochanie. Obiecanej latem, kiedy moje stopy owiewane ciepłem nie marzły mi wiecznie. Kaszlę od tygodnia. Wyszłam gdzieś bez golfa. One wyszły w lutym. Chodaki za buty, w pasiastych sukienkach, jestem taka miękka, jestem taka miękka. Babki we mnie płaczą. Jedna, druga. Trzecia. Krzyczę po niemiecku, mam zadartą kieckę, wiem, jak śmierdzą Ruski, piersi rwą spod bluzki, wszystko mam na wierzchu, wszystko mam na wierzchu, wzięło mnie trzech wespół. Przepraszam, kochanie. Nie urodzę córki obiecanej latem. Nie dotrzymam zatem. Joanna Fligiel W I E R S Z E PAMIĘCI STANISŁAWA GOLI Ten wiersz będzie mieć rok – trzydziestego lipca. Pisze się długo, bo zagraża śmierci. Wolno przyjmuje postać, aby mógł zmartwychwstać. Boi się, że umrze dwukrotnie: w niezrozumieniu i bólu. Jeszcze jest nagi, bez grzbietu jak Dostojewski z półki Stasia Goli. Ten wiersz jest sarną, płochą i zranioną. Słabą jak staruszek na balkonie, który woła o pomoc dla uwięzionego zwierzęcia. Stoi przy bukowym potoku. Patrzy, jak nędznicy grają butelkami w zielone. Płacze w ciszy, a gdy otrze łzy, zgaśnie światło w jego oknie. Ten wiersz jest z prowincji, wiec jest skromny jak renta polskiego dobrobytu. Tęskni do pastwisk pod asfaltową drogą. Chce się włóczyć niczym zakochani po Cygańskim Lesie. Zagrać w piłkę. Nie śmieje się z upadku Ikara. Temu wierszowi topią się słowa. Sposobi się do odejścia. 86 <strong>POST</strong> <strong>SCRIPTUM</strong>
foto: RC <strong>POST</strong> <strong>SCRIPTUM</strong> 87
- Page 1 and 2:
POST NIEZALEŻNY KWARTALNIK LITERAC
- Page 3 and 4:
Obraz na okładce: Andrzej Olczyk W
- Page 5 and 6:
POST SCRIPTUM 5
- Page 7 and 8:
ALGI Życie kobiet na Zanzibarze re
- Page 9 and 10:
Andrzeju, widzę te panie w kapelus
- Page 11 and 12:
Już jako mały chłopiec zachwyca
- Page 13 and 14:
Joanna Mokosa-Rykalska, Matka siedz
- Page 15 and 16:
TARGI Do Poznania pojechałam pierw
- Page 17 and 18:
2Grzebiąc w zakamarkach pamięci,
- Page 19 and 20:
- szczególnie rano, gdy energii i
- Page 21 and 22:
ANDRZEJ OLCZYK POST SCRIPTUM 21
- Page 23 and 24:
POST SCRIPTUM 23
- Page 25 and 26:
PORUSZANIE SIĘ W OBSZARZE PRZECZUW
- Page 27 and 28:
A co jest dla Pana istotą sztuki?
- Page 29 and 30:
Ludzie potrzebujący kontaktu ze sz
- Page 31 and 32:
Sztuka pokazuje, jak podobni jeste
- Page 33 and 34:
SONETY MACIEJ MARIA KOZŁOWSKI (193
- Page 35 and 36: wrócić, to rodzinna ziemia wstani
- Page 37 and 38: *** Podróżna z kart tej książki
- Page 39 and 40: JESIENNA ŁAWKA REFLEKSJA Z ORZECHE
- Page 41 and 42: Po zmroku, w świetle nielicznych l
- Page 43 and 44: Czym więc jest dusza? […] I jaki
- Page 45 and 46: wiada swoje życie pełne dzieci, w
- Page 47 and 48: Monika Milczarek OK BOOMER wczoraj
- Page 49 and 50: Zdjęcie rodzinne Wojciech Zabłock
- Page 51 and 52: Czesław Mozil powiedział o Tobie:
- Page 53 and 54: Jedni twierdzą, że moje pisanie j
- Page 55 and 56: W TEJ KNAJPIE JANOWSKA Szanowni Pa
- Page 57 and 58: Krzysztof Czader ŚWIĄTKI, STAROCI
- Page 59 and 60: Próbując napisać nawet obszerny
- Page 61 and 62: Oddajmy jednak głos Artyście, bo
- Page 63 and 64: POST SCRIPTUM 63
- Page 65 and 66: Skąd się wzięła właśnie taka
- Page 67 and 68: Zdjęcia: Renata Cygan POST SCRIPTU
- Page 69 and 70: Wanda Dusia Stańczak JESTEM… Kie
- Page 71 and 72: ANJA CHOLUY Psychotraumatolog. Foto
- Page 73 and 74: 1 2 k o b i e t Czego potrzebuje tw
- Page 75 and 76: Masz poczucie, że Ci się to udał
- Page 77 and 78: „Ego to nasz wróg” - napisał
- Page 79 and 80: zmieniać się na cudze potrzeby -
- Page 81 and 82: CREDO wierzę w błogość oka wci
- Page 83 and 84: Zespół pieśni i tańca Wilia, fo
- Page 85: foto: RC POST SCRIPTUM 85
- Page 89 and 90: We wczesnych latach trzydziestych a
- Page 91 and 92: Glyndebourne © Sam Stephenson oper
- Page 93 and 94: adam gwara *** Chciał mieć żonę
- Page 95 and 96: Oshibana po polsku POST SCRIPTUM 95
- Page 97 and 98: Wyklejanie obrazów daje mi możliw
- Page 99 and 100: w 2017 roku do II etapu międzynaro
- Page 101 and 102: Jesteś dostrzegana, z fascynacją
- Page 103 and 104: stwo, widząc jak sztuka (każda) t
- Page 105 and 106: go świata. Odpowiednio pokierowani
- Page 107 and 108: 1 Olga Tokarczuk, EMPUZJON WYDAWNIC
- Page 109 and 110: Foto:Renata Cygan Tu jest miejsce n