R a d e k R u c i ń s k i Dziewczynka z Kijowa RADEK RUCIŃSKI Rocznik 1983. Absolwent Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie. Zajmuje się ilustracją książkową, rysunkiem satyrycznym i komiksem. Na co dzień pracuje z ludźmi niepełnosprawnymi intelektualnie jako terapeuta poprzez sztuki plastyczne. Osoby te często są bohaterami jego prac. Autor audycji radiowych Radio Aktywni i Muzyczne IQ dla Radia Wnet. 100 <strong>POST</strong> <strong>SCRIPTUM</strong>
Ilustracja AGNIESZKA LITWIN Właśnie nazwałaś wojnę ELŻBIETA ISAKIEWICZ Orkany niżów atlantyckich porywają dachy Europy, wypędzają z gleby drzewa (ich wyjęte z podziemia wykroty poraża jasność), na rumowiskach wzbudzają lament utraty. Za polskim pasem granicznym dyktator uderza w suwerenne państwo. Jakby zaraza pociągnęła za sobą lawinę zjawisk i zdarzeń zadających światu nokautujące ciosy. A my przyglądamy się temu bezsilni i zbielałymi palcami w popłochu zgarniamy do worka krupki ziemi, co była nam gruntem. Elżbieta Isakiewicz – prozatorka, reportażystka, eseistka, poetka. Publikowała m.in. w „Tygodniku Solidarność”, „Newsweeku”, „Dużym Formacie”, „Tygodniku Powszechnym”, „Nowych Książkach”, „Twórczości”. Współzałożycielka z Piotrem Wierzbickim tygodnika „Gazeta Polska” i w latach 1993-2005 zastępczyni redaktora naczelnego. Autorka trzynastu książek, z których najważniejsze to: Kaprys. (Przy)powieść o mężczyźnie i kobiecie, Kocio – polifoniczna gatunkowo, osadzona w realiach fantazja o relacjach człowiek – zwierzę, Lekkie halki czarownic, Niewyśnione historie, Szelma i inne opowieści przyziemne – zbiory mikroopowiadań z pogranicza prozy i poezji, Piekło ocalonych – książka zawierająca uzupełniane przez lata historie polskich Żydów, którzy przeżyli wojnę. Laureatka m.in. Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2000), Nagrody Dziennikarskiej UE w konkursie „Razem przeciwko dyskryminacji” (2011), wyróżnienia w konkursie Instytutu Literatury na dziennik pandemiczny (2020). Moja matka Kresowianka powtarza to, co na początku pandemii. Żeby tylko przeżyli młodzi. Ogląda w telewizji obrazy wojny przetaczającej się znowu przez krainę jej młodości, o włos od miejsca narodzin. Koronawirus stracił koronę, już nie rządzi w mediach, z podium zepchnęła go krwawa napaść. – Wyśniłam to – kiwa głową matka i głaska brzuch kota. – Widziałam bagno z kawałkami połamanych stołów i krzeseł, szmaty utytłane błotem. Zwiędłe, zrudziałe kwiaty. Pod pobliskim sklepem myśliwskim u wylotu ulicy kłębi się tłum. To Ukraińcy, mieszkańcy Warszawy. Kupują broń dla swych braci. Do puszki, którą postawili, wrzucam pieniądze. Po raz pierwszy w życiu płacę za karabin, który w samoobronnym odruchu ktoś wyceluje w czyjąś pierś – nie waham się. Jestem przecież kobietą. Tak historia stanęła pod moim domem. Wylot ulicy nie będzie już taki sam. W jego prześwicie słania się oślepiony wyraz „potem”. Fragment nowej, przygotowanej do druku książki Chwile [EI] <strong>POST</strong> <strong>SCRIPTUM</strong> 101