VUKOVARSKA TRAGEDIJA 1991
VUKOVARSKA TRAGEDIJA 1991
VUKOVARSKA TRAGEDIJA 1991
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Vukovarska tragedija <strong>1991</strong><br />
Kod strategije i taktike ʺgerilskihʺ dejstava naročita pažnja je poklonjena<br />
pitanjima izbegavanja otvorenih sukoba, kretanja ʺgerilacaʺ korišćenje vodiča,<br />
stvaranju sopstvenih teritorijaʺ, formiranju novih ʺrevolucionarnih grupaʺ i<br />
sopstvene ʺvlastiʺ. Zato se planiralo i stvaranje ʺobaveštajne službeʺ od ljudi<br />
koji su ʺčvrsta karaktera, inteligentni, neustrašivi i lukaviʺ. Kao važno<br />
sredstvo borbe preporučivane su sabotaže, za koje se ocenjivalo da bi u ovim<br />
operacijama imale dvostruk učinak: u odnosu na neprijatelja uništavamo ga<br />
na ekonomskom polju i ujedno vršimo na njega pritisak i unosimo malodušje,<br />
nesigurnost, te ubijamo moralni borbeni duhʺ.<br />
Tri vida vojske<br />
Za uspešno sprovođenje plana subverzivnih aktivnosti polazilo se od<br />
stavova engleskih vojnih teoretičara Lioela Harta i generala Filera, da je pored<br />
tri osnovna vida vojske za uspeh operacija potreban i četvrti vid oružanih<br />
snaga – subverzivne snage. Sa organizacionog stanovišta ʺsubverzivne snageʺ<br />
ustaške emigracije prilagođene su njenim potrebama i podeljene su na užu<br />
političku organizaciju, odseke za sva tri tipa psihološkog rata i propagande,<br />
na obaveštajnu službu koja je osnovica propagande među narodom i<br />
neprijateljem, na jedinice gradskog otpora i na jedinice teritorijalne odbrane.<br />
Ustaška emigracija u tom smislu je veliki značaj pridavala planiranju<br />
gradske ʺgerileʺ. Ona u svim operacijama polazi od stava da se na ovaj način<br />
vođenja subverzivnih akcija mogu sa relativno malim brojem ljudi vezivati<br />
veće ljudske i materijalne snage u zemlji. Kao uputstvo za vođenje ʺgradske<br />
gerileʺ u emigrantskom listu ʺHrvatska borbaʺ od 1973. godine štampan je<br />
članak ʺGradska gerilaʺ u kome su razrađeni: doktrina, organizacioni nacrt i<br />
taktika udarnih grupa.<br />
Pod ʺborcima gradske gerileʺ podrazumevaju se pripadnici koji, za<br />
rzaliku od šumske ʺgerileʺ, preko dana obavljaju uobičajene poslove, a noću<br />
izvode subverzivne operacije. U uputstvu se daju smernice da u takve grupe<br />
ne treba primati avanturiste, pogotovo ne u onima gde se donose odluke,<br />
mada im se ne isključuje davanje određenih zadataka. Pri tome se predviđa<br />
formiranje i određenih rukovodećih organa kao ʺmjesna zapovjedništvaʺ pod<br />
kojom se podrazumeva, kako to nabraja Branko Topličić u tekstu o ʺGradskoj<br />
geriliʺ, mjesno zapovedništvo, kojem su podčinjene udarne grupe, kartoteka,<br />
jedna ili više obaveštajnih središnica, kojima su potčinjene obaveštajne mrežeʺ.<br />
150<br />
Vukovarska tragedija <strong>1991</strong><br />
Teroristi – instruktori<br />
Ekstremni hrvatski emigranti-teroristi u inostranstvu izražavali su<br />
spremnost i vršili pripreme da svoje paravojne terorističke grupe prebace u<br />
Hrvatsku i da se pridruže hrvatskim redarstvenicima i teritorijalnoj odbrani<br />
pod komandom Bolkovca i Špegelja s ciljem da onemoguće Armiju da izvrši<br />
naredbu Predsedništva SFRJ. Čak su se spremali da organizuju i svojevrsni<br />
vazdušni most kojim bi se čarter letovima na relaciji prekomorske zemlje –<br />
Hrvatska prebacivale naoružane grupe u tu našu republiku.<br />
Treba reći da se šire priče (da li su samo priče) da su u mnogim<br />
specijalističkim cnetrima za obuku redarstvenika emigranti u ulozi<br />
instruktora. I to je moguće. U inostranstvu su sigurno naučili da podmeću<br />
eksploziv i pucaju na diplomatsko-konzularne predstavnike Jugoslavije i na<br />
naše radnike na privremenom radu u inostranstvu. Ovoga puta zajedno s<br />
HDZ – pucaju u Jugoslaviju. (Dnevnik, 8. februar <strong>1991</strong>)<br />
OD EKSTREMNE HRVATSKE EMIGRACIJE<br />
DO HRVATSKE DEMOKRATSKE ZAJEDNICE<br />
- PLANOVI ʺOSVETNIKA BLAJBURGAʺ -<br />
U istoimenom priručniku ustaše Adolfa Andrića, likvidiranog 1972. razrađeno<br />
je do tančina koga treba angažovati protiv Jugoslavije i ʺsrpskih eksploatatoraʺ . –<br />
Posebno se računalo na kažnjenike iz redova narodnosti<br />
Prema ʺUputstvu za revolucionarni rad Tajnog ustaškog pokretaʺ<br />
istomišljenicima u zemlji su se davale smernice za rad. ʺDomovinaʺ je, prema<br />
ʺUputstvuʺ, podeljena u sedam zona, a hijerarhija komandovanja se<br />
uspostavlja od Vrhovnog zapovjedništva, zonskih zapovjedništava i<br />
područnih zapovjedništava.<br />
Dužnost Vrhovnog zapovjedništva je bila da ʺizvidi i pripremi teren za<br />
ilegalno prebacivanje boraca (emigranata) u domovinuʺ. Najvažnije funkcije<br />
date su područnim zapovjedništvima da organizuju najbolje i najpoverljivije<br />
članove koji treba da imaju posebne osobine i zadatke. Oni nisu smeli biti ni<br />
na kakvim komunističkim dužnostima od rata naovamo, a tražili su se i ljudi<br />
koji su bili više godina zatvoreni zbog protivdržavnog rada i koji su se nalazili<br />
pod državnim maltretiranjem. Nije dolazio u obzir da se za prvi udar uzimaju<br />
ljudi koji su u zatvorima, kao politički kažnjenici, revidirali svoj stav pošto ih<br />
je većina pristala da radi za neprijatelja. Svaki poručni zapovjednik, u<br />
sporazumu sa zonskim zapovjednikom , donosio je odluku za napad na<br />
neprijatelja u svom području i to istovremeno na sve tačke. Vojni garnizoni,<br />
odsek unutrašnjih poslova (UDB-a), milicijske stanice i sve ostale objekte<br />
151