VUKOVARSKA TRAGEDIJA 1991
VUKOVARSKA TRAGEDIJA 1991
VUKOVARSKA TRAGEDIJA 1991
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Vukovarska tragedija <strong>1991</strong><br />
Pokolj hrvatskog stanovništva u Dalju na Dunavu, a potom izgon<br />
preostalih Hrvata iz tog mesta, Aljmuša, Erduta i Sarvaša..<br />
3. avgust<br />
Matija Bećković, akademik: “Ono što su Srbi dali Jugoslaviji, dali su<br />
pod uslovom da se ne iznosi iz nje. Bolesnika na Bosforu smenio je mrc na<br />
Balkanu. Srbi su vezani za tog mrca, nose ga na ledjima dok ne spadne kao<br />
krasta ili puževa kućica.<br />
(...) Srbe iz Hrvatske sam nazvao ostatkom zaklanog naroda. Kad su<br />
namerili da i taj ostatak dokusure – kako bi dokazali da ih nije bilo pa ih nisu<br />
ni klali – izgleda da su verovali “da se onaj ko je klan nekažnjeno, preporučio<br />
za večito klanje”. Najviše su se začudili kad se Agnec probudio. I evropske<br />
kancelarije se dvoume ko je tu u pravu i imaju li pravo na pobunu. Da zaštite<br />
svoje vratove i pragove pretvore u busiju. Nezavisne Hrvatske države ne<br />
može biti sa Srbima. To je pokušavano i znamo kako je okončano. Krajina je<br />
izronila sa dna pamćenja kao Atlantida.<br />
Ako im je jedini san država Hrvatska, šta će im Srbi, sve da Srbi i hođe.<br />
Ta ideja je ostvarljiva samo bez Srba. A oni se više ne daju ni klati ni<br />
pokrštavati.<br />
Hrvatski narod je preuzeo na sebe veću odgovornost nego za vreme<br />
NDH. Jer ovo što se sada dešava dešava se njegovom demokratskom voljom.<br />
(Politika, 2. avgust <strong>1991</strong>)<br />
Pavle Ivić, akademik: „(...) Kad se vojska povuče iz Slovenije, mi se ne<br />
bismo smeli protiviti tome da ona zatim napusti Hrvatsku, naravno ne i SAO<br />
Krajinu i srpske krajeve u Slavoniji, zapadnom Sremu i Baranji. Takvim povlačenjem<br />
Armija bi bila rasterećena, nestalo bi opasnosti od prepada na kasarne<br />
i oficirske stanove širom Hrvatske, a ujedno bi se razvejale optužbe da neko<br />
želi da pokori Hrvate. Srpski krajevi u Hrvatskoj imali bi povoljne izglede da<br />
se sačuvaju.<br />
(...) U našem intresu je da otcepljenje Slovenije i Hrvatske bude<br />
potpuno. Oni su svojom voljom i jednostrano proglasili nezaviosnost i zasuli<br />
nas samo pogrdama i lažima, već i mecima. Posle toga, i posle svega što je<br />
prethodilo tokom mnogih decenija, zašto bismo pristajali na igru “uzimala-<br />
davala” koju nagoveštavaju neki od njihovih čelnika. U “savezu suverenih<br />
država” nastavila bi se kolonijalna eksploatacija manje razvijenog “ostatka<br />
Jugoslovije”, ovog puta vez ikakve kompenzacije“. (NIN, 2. avgust <strong>1991</strong>)<br />
66<br />
Vukovarska tragedija <strong>1991</strong><br />
2. avgust<br />
Vasilije Kalezić: Prilog “grupnom portretu” hrvatskog vrhovništva:<br />
Opterećenost, u suštini, raznim vrstama frustracija:<br />
„(…) Hrvatsko rukovodstvo je sebi postavilo za cilj stvaranje,<br />
obnavljanje, inaugurisanje, itd. velike države, koja bi bila ne samo balkanska<br />
nego evropska i svjetska. U tom cilju i u ideji o hrvatskoj državnosti, koja za to<br />
rukovodstvo postoji kroz vjekove, ima nečega somnabulskog – a pri tome<br />
anahronog, mesijanskog – a pri tome apsurdnog, ubrzanog i skokovitog – a<br />
pri tome nestvarnog i sukobljenog sa tuđim interesima. Ovo rukovodstvo ima<br />
pred sobom ili u sebi već postojanje jedne takve hrvatske države. Nezavisne<br />
države Hrvatske, iz vremena okupacije od strane fašističke Njemačke od 1941.<br />
do 1945. godine. Ako ta NDH možda nije uzrok i ideal, ona je neposredno,<br />
primjer mogućeg i postojećeg. Je li NDH putokaz ili nadahnuće, motiv za<br />
posebni položaj u svijetu, naročito s obzirom na jačanje i moć ranijeg<br />
saveznika i protektora, kakva je velika i ujedinjena Njemačka, a Njemačkoj,<br />
ranijoj nacističkoj i zavojevačkoj, najvjerniji saveznik u istoriji i najkrvoličniji<br />
po djelima bila je nekadašnaj NDH? To je pitanje kao prilika za sugestivni<br />
odgovor: možda jeste!<br />
Hrvatsko rukovodstvo ne vidi drugu stranu asocijacija, ’uzora i ideala’,<br />
i ne vidi tu ’stranu’, tu pored sebe, u saznanju i iskustvu srpskog naroda koji<br />
je najviše, za vjekova, stradao u toj NDH, kada je najsurovije i po vrstama<br />
zločina najstrahotnije pobijeno na stotine hiljada Srba. Bila NDH ’uzor i ideal’,<br />
a Njemačka snaga i pomoć, bilo saznanje i iskustvo srpskog naroda sumnja i<br />
opomena, ovo su dvije ’prepreke’ koje je hrvatsko rukovodstvo moralo imati u<br />
vidu. Možda je ono, to rukovodstvo, u prvoj fazi svog djelovanja, te ’prepreke’<br />
potcijenilo i smatralo manje važnim, a kad je uvidjelo, a moralo je uvidjeti, jer<br />
se počeo razbuktavati otpor i srpskog naroda i nekih evropskih zemalja, da su<br />
te ’prepreke’ velike i jedva savladive, ono se strmoglavilo postajući još više<br />
agresivno i apsurdno.<br />
Prema sastavu najužeg hrvatskog rukovodstva ta agresivnost i<br />
apsurdnost potpuno su logični.<br />
Najprije, svi ’važniji’ ljudi iz tog sastava su sada u pedesetim,<br />
šezdesetim i sedamdesetim godinama. A iako od njih, dosad, nije uradio nešto<br />
velike i značajno da bi stavio ’spomen u rodu svom’”. (Politika, 2. avgust <strong>1991</strong>)<br />
3. avgust<br />
Predsedništvo SFRJ donelo odluku o apsolutnom i neodložnom<br />
prekidu vatre, o obustavljanju daljih pokreta i razdvajanja snaga. Formirana<br />
67