LISTOPAD/GRUDZIEŃ 2008 (<strong>105</strong>)z krzysiem po mapieVI WyprawaGórskaWieloletnią już tradycją na naszej Uczelni stały się wyprawy górskie AkademickiegoKlubu Turystyki Kwalifikowanej PTTK organizowane w pierwszo-trzeciomajowemajowe święta. W tym roku w dniach 1-4 maja odbył się wyjazd w Masyw Ślężyoraz Sudety Wschodnie, a dokładnie w Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie.Renoma poprzednich wyprawsprawiła iż razem z AKTK chciałowyjechać bardzo dużo osób, zewzględu na ograniczoną liczbęmiejsc noclegowych pojechałoz nami aż 25 osób.Wybierając się w tak długą podróżtrzeba było bardzo wcześniewstać albo zrezygnować ze snu.Na dworzec PKP należało przybyćjuż o godz. 1.00, skąd wyjechaliśmydo Wrocławia. Jak to w długiweekend, pociąg zapełniony byłpo brzegi. We Wrocławiu o godz.8.20 mieliśmy autobus do Sobótki,uroczej miejscowości położoneju podnóża Ślęży, gdzie mieliśmypierwszy nocleg w Domu TurystyPTTK „Pod Wieżycą”. Tutajpozostawiliśmy dosyć ciężkie bagaże,by swobodnie wyruszyć nazdobycie Ślęży - najwyższej górymasywu, prastarego pogańskiegomiejsca kultu Słońca miejscowychplemion, którego początkisięgają epoki brązu. Na szczyciegóry odnaleziono fragmenty kamiennychwałów, o szerokościok. 12 m, układanych z odłamkówkamieni. Mogliśmy równieżprzyjrzeć charakterystycznymsymbolem ukośnego krzyża, m.in.Pannę z rybą, Dzika (przy drodzena szczyt) oraz Niedźwiedzia (naszczycie góry). Ślęża (718 m) zewzględu na imponujący wyglądoraz specyficzny mikroklimatzwana jest także - Śląskim Olimpem.Zalicza jest do Korony GórPolskich oraz Korony Sudetów.Obecnie na szczycie znajduje sięDom Turysty PTTK, kościół pw.Najświętszej Marii Panny, słabowidoczne ruiny zamku oraz wieżawidokowa, z której rozciągasię wspaniała panorama NizinyŚląskiej z pobliskim JezioremMietkowskim i nieco odleglejszymWrocławiem oraz Sudetów(zwłaszcza Gór Sowich). Pogodatego dnia była trochę kapryśna, zesłońcem chmurami i przelotnymiopadami na przemian, a szczytgóry przywitał nas gęstą mgłą,którą wkrótce przegonił wiatr.Drugi dzień Wyprawy rozpocząłsię dosyć wcześnie bo ok.godz. 4.00. Musieliśmy zdążyćna pociąg o 6.30 z Wrocławia doMiędzylesia - ostatniej polskiejstacji kolejowej na południowychkrańcach Ziemi Kłodzkiej. Międzylesiejest uroczym miasteczkiemz wieloma zabytkami: barokowyzamek z XVII wieku, kościół barokowypw. Bożego Ciała z XVIIw., Kolumna Maryjna z 1698 r.,kościół cmentarny św. Barbary,sukiennice z XVIII w. oraz kościółneogotycki z 1900 r. Trasa tegodnia wiodła czerwonym szlakiemprzez Pisary i dalej zielonymwzdłuż granicy z Czechami przezOpacz (741m), Trójmorski Wierch(1146m) na Mały Śnieżnik (1326m)i dalej do Schroniska PTTK na Halipod Śnieżnikiem. Wędrówkę tegodnia rozpoczęliśmy ok. godz. 10,a tuż za miastem rozpościerałyprzepiękne widoki na MasywŚnieżnika po lewej stronie, a zaplecami na Góry Bystrzyckiew Sudetach Środkowych. Byłobytak pewnie przez cały dzień,gdyby po południu, po zdobyciuTrójmorskiego Wierchu nie zacząłpadać grad a później deszcz ześniegiem i w końcu dosyć obfitydeszcz. Trójmorski Wierch jestjedynym miejscem w Polsce,w którym zbiegają się zlewiskatrzech mórz, stąd jego nazwa. Nazachodnich zboczach mają swojeźródła dopływy Nysy Kłodzkiejw zlewisku Morza Bałtyckiego,z południowo-wschodniegozbocza spływa Lipkovsky Potok,dopływ Cichej Orlicy w zlewiskuMorza Północnego, a u stópwschodniego zbocza znajdujesię dolina Morawy w zlewiskuMorza Czarnego. Niestety przedPuchaczem na szlaku pojawił sięśnieg, który zapadając się, bardzoutrudniał poruszanie się. Do dawnojuż oczekiwanego schroniskadostaliśmy nieco przed godz. 19,gdzie mogliśmy zregenerowaćsiły. Nikomu nie przeszkadzałozakwaterowanie w jednej izbiez piętrowymi łóżkami, które przyminimalnym ruchu straszliwie10
www.studentnik.tu.kielce.plskrzypiały, co wiadomo czemuwzbudzało salwy śmiechu. SchroniskoPTTK „Na Śnieżniku” im.Zbigniewa Fastnachta położonejest na wysokości 1218 m n.p.m.na zachodnim stoku Śnieżnika naobszernej hali. Zostało ufundowanew 1871 r. przez niderlandzkąkrólewnę Mariannę Orańskąi jest najstarszym schroniskiemna ziemiach polskich. Z okien naszegopokoju rozciągała rozległapanorama na Rów Górnej Nysyi okoliczne szczyty.Trzeciego dnia pobudka byłajuż o przyzwoitej porze ok. godz.7.00. Plan tego dnia przewidywałwędrówkę żółtym szlakiem doJaskini Niedźwiedziej i MuzeumZiemi. Niestety bilety do JaskiniNiedźwiedziej były już wykupionez dwumiesięcznym wyprzedzeniem.Jest to najdłuższa jaskiniaw polskiej części Sudetów.Została odkryta w 1966 rokuw obrębie w pobliżu wsi Kletno,podczas eksploatacji kamieniołomumarmuru. Rozłożone horyzontalniekorytarze mają łącznądługość ok. 3 km i znajdują sięna 4 poziomach. W jaskini natrafionow namuliskach na szczątkitysięcy zwierząt plejstoceńskich,przede wszystkim niedźwiedziajaskiniowego, stąd jej nazwa. Bezproblemu natomiast udało namsię zwiedzieć, położone ok. 1 kmdalej, prywatne Muzeum Ziemiw Kletnie. Prezentowane są tukamienie, minerały i skamielinyz całego świata oraz lokalne,które występują w okolicznychgórach. W kolekcji są m.in. odciskiłap dinozaurów z Gór Świętokrzyskichoraz skamieniałeformy życia flory i fauny sprzed250 milionów lat. Znajduje się turównież jedyne w Polsce skamieniałegniazdo z jajami dinozaura.Kolejną atrakcją tego dnia byłozwiedzanie Podziemnej Trasy Turystyczno-Edukacyjnejw StarejKopalni Uranu w Kletnie. Kopalniaznajduje się na północnym stokuŻmijowca w Masywie Śnieżnika.Działała ona w latach 1948-1953, wykorzystując m.in. kilkaśredniowiecznych sztolni, w którychw przeszłości prowadzonowydobycie żelaza, srebra i miedzi.Kopalnia obejmowała 20 sztolni,3 szyby, a sumaryczna długośćwszystkich wyrobisk górniczychwynosiła ponad 37 km. Zobaczyćtu można z przewodnikiem wieleatrakcyjnie oświetlonych wystąpieńmiejscowych minerałów(fluoryt, ametyst, kwarc i innych).Dalej udaliśmy się asfaltową drogądo Siennej, a po stwierdzeniubraku sklepu, przecinając stokinartostrady na zboczach CzarnejGóry (1205m) powędrowaliśmydo Przełęczy Żmijowa Polana(1049m). Stąd czerwonym szlakiemkierowaliśmy się w stronęHali pod Śnieżnikiem. Po krótkimodpoczynku w schronisku,nazbieraliśmy w pobliskim lesiedrewna na ognisko, które stanowiłoniezwykle ciepłyJ akcentw surowych górach i nawiązaniedo turystycznej tradycji.Kulminacyjnym punktemnaszej Wyprawy było zdobycieŚnieżnika (1425m) - najwyższego,granicznego szczytu po polskiejstronie w Sudetach Wschodnichi w Masywie Śnieżnika, które nastąpiło4 maja ok. godz. 10-tej.Śnieżnik znany był turystom jużpod koniec XVIII w. Śnieżnik byłtak popularny, że w latach 1895-1899 wzniesiono tutaj kamiennąwieżę widokową w kształcie cylindrycznej6-cio kondygnacyjnejbaszty o wysokości 33,5 m.a następnie dobudowano budynekmieszczący małe schronisko. 11października 1973 r. wysadzonow powietrze zaniedbaną, rozpadającąsię wieżę widokową. Jejresztki tworzą dziś kulminację nakopule szczytowej. Dalej zielonymszlakiem prowadzącym granicąpaństwa przez Przełęcz GłębokaJama i Rudawiec dotarliśmy doBielic – wioski położonej w DolinieGórnej Białej Lądeckiej, którejhistoria sięga początków XVII w.Dolina rozgranicza Góry Bialskiei Góry Złote. Stąd ok. godz. 16.30udaliśmy się wcześniej zamówionymbusem do Kłodzka.Kłodzko jest prastarym piastowskimgrodem położonym nadNysą Kłodzką. Pierwsza wzmiankao tej miejscowości pochodzi z 981r. W końcu XIV w. w tutejszymklasztorze kanoników regularnychpowstała prawdopodobniepierwsza część jednego z najstarszychzabytków piśmiennictwapolskiego - Psałterza floriańskiego.W czasie II wojny światowejw twierdzy kłodzkiej miałsiedzibę obóz jeniecki i filia obozukoncentracyjnego. W 1945 miastopowraca w granice Polski. Donajciekawszych zabytków należym.in. wcześniej już wspomnianabastionowa twierdza wzniesionana miejscu wcześniejszego zamkuz 1577, późnogotycki kościółWniebowzięcia Najświętszej MariiPanny z barokowym wnętrzemi wyposażeniem, barokowy zespółklasztorny pofranciszkański, kościółChrystusa Króla i klasztorz drugiej połowy XVII w. Bardzociekawy jest również gotycki mostśw. Jana na Młynówce z lat ok.1280-1390 z barokowymi figurami,będącym pierwowzorem MostuKarola w Pradze oraz ratusz z końcaXIX w., z renesansową wieżą. UrokuStaremu Miastu niewątpliwiedodają renesansowe i barokowekamienice z XVI-XVIII w.Z kłodzkiego dworca PKP odjechaliśmyo 19.30 do Wrocławia.W pociągu tłok był taki że nawetw wagonie rowerowym nie możnabyło swobodnie ustać, chyba żena jednej nodze. Kolej jak zwyklebyła zaskoczona zwiększonaliczbą podróżnych ostatniegodnia świątecznego weekendu.Na dworcu we Wrocławiu też niebyło lepiej. Ludzie wpychali sięprawie pod koła jadącego pociągu,ale nam udało się jakoś wcisnąćdo kilku przedziałów i zająć siedzącemiejsca. Podróż upłynęładosyć szybko, a czas umilaliśmysobie grą w karty i rozmowamina przeróżne tematy. Do Kielcdojechaliśmy już w poniedziałek(5 maja) ok. 3.30. Podsumowującbyła to największa z dotychczasowychwypraw z bardzo wielomaatrakcjami i dość dobrą pogodązwłaszcza, że w tym okresiew Kielcach padał deszcz. Ogromnegratulacje i podziękowania dlaKol. Bociana (Krzysztofa Pawlaka)za opracowanie trasy i zorganizowanieWyprawy na najwyższympoziomie.Krzysztof Sabat11