|armia ćwiczenia|(oni wystawili główne siły), Norwegowie, Szwedzi, Niemcy,Brytyjczycy, Serbowie, Gruzini, Rumunii i Turcy.„Na Ukrainę pojechaliśmy kolumną pojazdów. W sumie z naszejjednostki ruszyło 38 żołnierzy. Mieliśmy do dyspozycji siedemHMMWV i jednego stara”, opowiada kapitan Cezary Gabryszakz 6 Batalionu Powietrznodesantowego z Gliwic. Oficerten w czasie ukraińskiego szkolenia był zastępcą dowódcy międzynarodowejkompanii, w której służyli Polacy, Brytyjczycy,Mołdawianie i Rumuni.Na manewry w okolice Lwowa pojechali żołnierze z gliwickiegobatalionu, w większości doświadczeni wojskowi, którzydwu- lub trzykrotnie służyli w Afganistanie. Zabrano tam jednakrównież nowicjuszy. „Chciałem, żeby w każdym z pojazdówbył jeden niedoświadczony żołnierz”, przyznaje podporucznikKałwak. „Takie ćwiczenia dla początkujących to doskonałaokazja do szkolenia”.Pierwszy dzień treningu upłynął na sprawach organizacyjnych.Żołnierze byli kwaterowani w koszarowcach. Niektórzypobierali broń i amunicję. Polacy pod tym względem byli niezależni,ponieważ wszystko przywieźli ze sobą. Każdy z uczestnikówszkolenia tego dnia zapoznał się również z zasadami użyciaśrodków pozoracji pola walki, zasadami obowiązującymi podczasużywania bojowej amunicji, a także procedurami ewakuacjiposzkodowanych oraz uszkodzonego sprzętu.Wszyscy musieli także zobaczyć, jak działa amerykański systemsymulacji trafień MILES, którego użyto na „Rapid Trident”.Na tych ćwiczeniach każdy żołnierz nosił hełm i szelkiz czujnikami, a jego broń została wyposażona w laserowy promiennikdziałający podczas strzelania ślepą amunicją. Gdy żołnierzzostał trafiony, to urządzenie wydawało głośny pisk. Dlaczegozastosowano na manewrach ten system? „Chodziło o urealnieniesytuacji taktycznych”, tłumaczą żołnierze.Przed akcjąNa „Rapid Trident” desantowali się z ukraińskich śmigłowcówMi-17. Zanim jednak doszło do pierwszego zrzutu, spadochroniarzew ośrodku szkolenia naziemnego przez kilkanaściegodzin poznawali procedury obowiązujące na pokładzie samolotulub śmigłowca, w trakcie oddzielania się skoczka od statkupowietrznego i już podczas samego skoku. Uczyli się także obsługiukraińskich spadochronów D-6.„W Polsce skaczemy z pokładu Mi-17 tylko na spadochronachz wolnym systemem otwarcia”, przyznaje kapitan MarcinGil, rzecznik prasowy 6 Brygady Powietrznodesantowej.„Ukraińcy skaczą sposobem «na stabilizację», a nasza brygadazrezygnowała z tej metody już kilka lat temu”, wyjaśniamłodszy chorąży Kamil Kaniewski, instruktor spadochronowy.„Dla większości żołnierzy z naszego plutonu to była nowość”.Podczas desantowania z samolotu lub śmigłowca lecącegoz dużą prędkością żołnierze skakali na stabilizację, czyli na spadochronachz dwustopniowym systemem otwarcia. Po opuszczeniuprzez skoczka pokładu na wysokości około 700 metrównajpierw otwiera się spadochron stabilizujący, który zmniejszaprędkość, z jaką się spada, a dopiero po kilku sekundach, kiedyżołnierz wyciągnie uchwyt, pojawia się spadochron główny.„Każdy z nas skoczył dwa razy na treningu, a później raz nabojowo”, opisuje starszy kapral Andrzej Konowalczyk.Przez kilka dni żołnierze pod okiem instruktorów z Kanady,Ukrainy, Mołdawii i Stanów Zjednoczonych ćwiczyli podstawowedziałania wykonywane na misjach stabilizacyjnych.Rapid Tridentodbyły się po razszesnasty. W 2012roku Polakówreprezentowaliżołnierze25 BrygadyKawaleriiPowietrznejz TomaszowaMazowieckiego„Przez tydzień przygotowywaliśmy się do dwóch etapówćwiczeń «Rapid Trident» – powietrznodesantowego i stabilizacyjnego.W tej drugiej części postępowaliśmy tak, jakbyśmy bylina misji”, wyjaśnia kapitan Gabryszak.Wykonywali zatem operacje typu cordon and search, zajmowalisię konwojowaniem, patrolowaniem, przeszukiwaniem pojazdów,budynków i ludzi czy organizowaniem check pointówi trenowali.„Dla większości moich żołnierzy to nie było nic nowego”,przyznaje podporucznik Kałwak. „Znamy wszystkie te działaniaz misji. Dobrze było jednak podpatrzyć, jaką taktykę stosująinne armie”.Starsi braciaGłówna część ćwiczeń trwała trzy doby. Podzieleni na kompanieżołnierze rozpoczęli walkę. Niektóre z pododdziałówukraińskich wcieliły się w rolę przeciwników.„My stworzyliśmy kompanię powietrznodesantową i jako jedynidziałaliśmy w strukturze wielonarodowej”, przyznaje starszykapral Konowalczyk. „Nie było jednak żadnych problemówze współpracą. Mamy za sobą bardzo ciekawe doświadczenie”.„Najlepiej pracowało nam się z Brytyjczykami”, dodaje podporucznikKałwak. „Oni są niesamowicie wyszkoleni i bardzosię we wszystko angażują”.Pierwszego dnia o siódmej rano cała kompania była gotowado zrzutu. Żołnierze przeszli trzy linie kontroli, w którychsprawdzano między innymi, czy mają prawidłowo złożone spadochrony.Następnie weszli na pokład śmigłowców i kilka minutpóźniej znaleźli się już nad zrzutowiskiem. Gdy osiągnęli wysoarch.6 BPD i armii ukraińskiej (2)26NUMER 9 | wrzesień 2013 | POLSKA ZBROJNA
armiakość 600 metrów, wyskakiwali jeden za drugim – najpierw żołnierzez lewej burty i ich instruktor (w Polsce instruktorzy pokładowinie wyskakują z żołnierzami), a następnie ci z prawej,również z instruktorem.„To był skok bojowy z wyposażeniem i bronią”, opowiadamłodszy chorąży Kaniewski. „Niestety jeden z nas nie miałszczęścia przy lądowaniu. Trafił na nierówność i złamał nogę”.Skok ze spadochronem to był jednak dopiero początek ćwiczeń.Celem żołnierzy było zdobycie obozu rebeliantów.„Szybko zrobiliśmy zbiórkę we wcześniej wyznaczonymmiejscu”, opisuje podporucznik Kałwak. „Mieliśmy się spotkaćna pierwszej linii obrony, więc trzeba było przejść trzy kilometryna północ od miejsca, gdzie wylądowaliśmy. Niestety podrodze pluton mołdawski został zaatakowany przez przeciwnikai musieliśmy wracać półtora kilometra, żeby pomóc kolegom”.Zadaniem desantu było prowadzenie działań opóźniających.Później spadochroniarze wycofali się na tyły batalionu i stali siękompanią odwodową dla wszystkich pododdziałów.„Przeciwnik został zneutralizowany, a my przeszliśmy do kolejnegoetapu ćwiczeń”, opowiada kapitan Gabryszak.Operację typu cordon and search początkowo wykonywał innypluton. Niestety nie poszło im najlepiej, więc dowódca kompaniizdecydował, że działanie trzeba powtórzyć. „Przejąłemdowodzenie i zadanie wykonaliśmy tak, jakbyśmy byli w Afganistanie”,mówi podporucznik Kałwak.Hummery z dużą prędkością podjechały do budynku, w którymznajdowali się rebelianci. Żołnierze otoczyli zabudowaniaz każdej strony i otworzyli ogień: „Strzelaliśmy we wszystkieokna, żeby żaden z terrorystów nie wychylił nawet nosa”.Brytyjczycy otoczyli zabudowania, a Mołdawianie weszli dośrodka. Akcja trwała 40 minut i zakończyła się sukcesem – znalezionodwóch rebeliantów, ładunki wybuchowe, karabiny, granatnikprzeciwpancerny i noże.„Czuliśmy się trochę jak starsi bracia. Jako jedyni w naszejkompanii mieliśmy tak duże doświadczenie z misji i wcześniejw praktyce sprawdziliśmy wyuczone procedury”, przyznaje kapitanGabryszak. Dodaje, że tego rodzaju trening jest dobrą okazjądo przećwiczenia różnego rodzaju scenariuszy i szlifowaniajęzyka obcego.Ogień z powietrzaCzego zabrakło na „Rapid Trident ’13”? Niektórzy przyznają,że liczyli na skoki z pokładu samolotu An-26. Zasady desantowaniaz tych transportowców pamiętają tylko bardziej doświadczenispadochroniarze. Skok wykonuje się z samolotu lecącegoz większą prędkością niż w wypadku używanych w PolsceC-130 i C-295 M.Polscy żołnierze nie mieli też okazji wypróbować oryginalnego,stosowanego przez armię ukraińską sposobu walki. U nichopadający na spadochronie żołnierze mają za zadanie prowadzićogień do znajdującego się na ziemi przeciwnika.„Tego rodzaju działań już nie ćwiczymy”, mówi kapitan Gil.Głównym powodem jest inna wysokość zrzutu. W Polsce żołnierzedesantują się z 400 metrów (Ukraińcy z około 200 metrówwyżej). Podczas ćwiczeń wysokość ta jest obniżana do 300metrów i w trakcie działań bojowych może wynieść nawet 100.Kiedy żołnierz opada z takiej wysokości, nie ma czasu na prowadzenieognia.•NUMER 9 | wrzesień 2013 | POLSKA ZBROJNA27