Dómur Hæstaréttar Íslands í máli nr. 214/1978 - Ríkissaksóknari
Dómur Hæstaréttar Íslands í máli nr. 214/1978 - Ríkissaksóknari
Dómur Hæstaréttar Íslands í máli nr. 214/1978 - Ríkissaksóknari
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
gólfinu meðvitundarlaus, og sneru fætur hans <strong>í</strong> átt að dyrum milli stofu og svefnherbergis. Ákærði<br />
taldi, að Guðmundur hefði verið rotaður. Ákærði sá ekki blóð á Guðmundi, en mundi eftir, að hann<br />
var með sprungna vör. Þeir reyndu að fá Guðmund til að ranka við sér, en komust að raun um, að<br />
hann var látinn, er þeir athuguðu hann nánar. Ákærði kvaðst aldrei hafa séð Guðmund r<strong>í</strong>sa upp, eftir<br />
að hann var fallinn.<br />
Ákærða var kynntur framburður hans <strong>í</strong> sakadómi 11. janúar 1976. Ákærði kvað framburðinn eftir sér<br />
hafðan, en hann væri rangur. Hann kvaðst nú aldrei hafa sparkað <strong>í</strong> kjálka Guðmundar, þar sem hann<br />
lá á gólfinu. Ekki kvaðst ákærði heldur hafa séð Guðmund velta sér við, svo sem <strong>í</strong> framburði hans<br />
greindi, og hann hefði ekki reynt að standa upp. Sérstaklega aðspurður neitaði ákærði að hafa<br />
sparkað <strong>í</strong> höfuð Guðmundar, þegar hann var að reyna að standa upp.<br />
Þegar hér var komið sögu, óskaði ákærði, að eftirfarandi væri bókað orðrétt eftir sér: „Ég var ekki að<br />
Hamarsbraut 11 þessa nótt. Ég var hjá Helgu G<strong>í</strong>sladóttur <strong>í</strong> starfsmannabústað Kópavogshælis alla<br />
þessa nótt, ræddi við hana um morguninn um að fara að Gljúfurholti <strong>í</strong> Ölfusi. Ég hitti Erlu einhvern<br />
t<strong>í</strong>ma á sunnudagskvöldið 27. janúar 1974 og var þá með Viggó Guðmundssyni. Ég var að hugsa um að<br />
fara austur <strong>í</strong> Gljúfurholt, en hætti við það vegna Erlu. Ég var upphaflega látinn játa á mig sakir, beittur<br />
l<strong>í</strong>kamlegu ofbeldi af rannsóknarmönnum, einnig af fangavörðum, hótað af Tryggva Rúnari og Kristjáni<br />
Viðari. Erla hótaði að fremja sjálfsmorð <strong>í</strong> júl<strong>í</strong>mánuði 1976 við samprófun <strong>í</strong> fangelsinu við S<strong>í</strong>ðumúla.<br />
Samprófunin stóð öðru hverju <strong>í</strong> 8 daga, og lengst <strong>í</strong> 6 t<strong>í</strong>ma <strong>í</strong> einu. Var Erla höfð þar til að koma vitinu<br />
fyrir mig. Sigurbjörn sagði við mig, að ef ég játaði ekki að hafa verið á Hamarsbraut 11 þessa nótt,<br />
myndi ég fá l<strong>í</strong>fst<strong>í</strong>ðaröryggisgæslu. Sigurbjörn V<strong>í</strong>ðir sagði það vera orð „nafngreinds manns, og lét sá<br />
maður" orð falla <strong>í</strong> ma<strong>í</strong>mánuði og sagðist lofa mér þv<strong>í</strong>, að ég fengi að týnast <strong>í</strong> amer<strong>í</strong>sku fangelsi, ef ég<br />
játaði ekki á mig sakir <strong>í</strong> „Guðmundar- og Geirfinns<strong>máli</strong>". Daginn eftir að ég fór <strong>í</strong> samprófun með<br />
Tryggva Rúnari og Kristjáni Viðari, var höfð samprófun, þar sem Sigurbjörn V<strong>í</strong>ðir lét Tryggva Rúnar<br />
Leifsson ráðast á mig, og barði hann mig svol<strong>í</strong>tið til. S<strong>í</strong>ðan, er ég átti að fara inn <strong>í</strong> fangaklefa, réðst<br />
Sigurbjörn V<strong>í</strong>ðir á mig, sló mig <strong>í</strong> andlitið <strong>í</strong> viðurvist Ara Ingimundarsonar, fangavarðar, tók mig á loft<br />
og fleygði mér <strong>í</strong> stól <strong>í</strong> yfirheyrsluherbergi. Í júl<strong>í</strong>mánuði, júl<strong>í</strong>lok, kom fangavörður, Skúli Steinsson að<br />
nafni, og biður mig að koma fram með sér. Ég spurði, hvað það væri, og sagði hann mig mundu<br />
komast að þv<strong>í</strong> og ef ég kæmi ekki með góðu, yrði ég beittur ofbeldi, en það var ávallt þeirra<br />
orðatiltæki, þegar ég var látinn fara <strong>í</strong> yfirheyrslur. Gekk ég fram, og þegar ég kem að sturtuherbergi,<br />
segir hann mér að b<strong>í</strong>ða aðeins, tekur mig s<strong>í</strong>ðan hálstaki og dregur mig inn <strong>í</strong> sturtuherbergið og lætur<br />
renna <strong>í</strong> vask og gólfklút <strong>í</strong> vaskinn, Reyndi hann að dýfa mér ofan <strong>í</strong>, en tókst það ekki <strong>í</strong> fyrstu, en fékk<br />
þá Jóhann, fyrrverandi lögreglumann, til að aðstoða sig. Skúli spurði, með hverjum ég hefði farið til<br />
Keflav<strong>í</strong>kur og hvert ég hefði farið með Guðmund Einarsson út <strong>í</strong> hraun. Eftir altar vatnsdýfingarnar var<br />
ég orðinn þjakaður og var farinn að hljóða. Þá hætta þeir og fleygja mér inn <strong>í</strong> klefa, en þetta hafði þá<br />
staðið <strong>í</strong> góða stund. Ekki hafði ég lengi verið <strong>í</strong> klefanum, er Skúli Steinsson kemur á ný, tekur mig með<br />
ofbeldi og heldur áfram lama leiknum og áður; þar til ég var allur orðinn blautur og farinn að hljóða.<br />
Ekki veit ég, hversu lengi þetta stóð, en loks kom varðstjóri, Guðjón að nafni, og kvað þetta gott <strong>í</strong> bili.<br />
Var ég s<strong>í</strong>ðan látinn inn <strong>í</strong> klefa.<br />
Daginn, sem fjórmenningarnir voru handteknir <strong>í</strong> Geirfinns<strong>máli</strong>nu, sagði ég við einn<br />
rannsóknarmannanna, „að ég gæti ekki sagt, að ég hefði farið út á bát og ekki heldur, að ég hefði<br />
farið með þessum mönnum til Keflav<strong>í</strong>kur." Hann „sagði þá við mig: „Farðu inn <strong>í</strong> klefa og hengdu þig".<br />
Við Gunnar Marinósson sagði" hann: „Lánaðu honum reipi, svo hann geti hengt sig"."<br />
73