Struktura i wÅaÅciwoÅci magnetyczne - Instytut Fizyki PAN
Struktura i wÅaÅciwoÅci magnetyczne - Instytut Fizyki PAN
Struktura i wÅaÅciwoÅci magnetyczne - Instytut Fizyki PAN
- No tags were found...
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
powierzchniowej Cr 2 O 3 . NaleŜy jednak zdawać sobie sprawę z tego, Ŝe nie obserwuje się tu<br />
,,czystego” zjawiska superparamagnetyzmu, poniewaŜ pętle histerezy zmierzone dla próbki<br />
w temperaturach powyŜej T max - wykazują niezerowe wartości koercji i remanencji. Widoczne<br />
jest to równieŜ w temperaturowej zaleŜności termoremanencji TRM(T) – rys. 48 (b) - dla<br />
której w T > ∼100 K obserwuje się słabo zaleŜną od temperatury, niezerową pozostałość<br />
magnetyczną, aŜ do T = 300 K. MoŜna zatem przypuszczać, Ŝe nie wszystkie cząstki fazy<br />
α 1 -FeCr ulegają fluktuacjom superparamagnetycznym – część z nich moŜe tworzyć bowiem<br />
aglomeraty, w obrębie których pozostaje sprzęŜona oddziaływaniami magnetycznymi poprzez<br />
antyferro<strong>magnetyczne</strong> warstwy Cr 2 O 3 .<br />
2,0 FC<br />
1,6<br />
M (emu/g)<br />
1,2<br />
0,8<br />
ZFC<br />
H zewn<br />
= 100 Oe<br />
0,4<br />
0,0<br />
0 50 100 150 200 250 300<br />
T (K)<br />
Rys. 47. Temperaturowe zaleŜności magnetyzacji ZFC-FC zmierzone dla nanocząstek<br />
Fe-Cr (83.03 at.% Cr) w polu magnetycznym 100 Oe.<br />
Krzywą magnesowania badanej próbki, zmierzoną w temperaturze pokojowej, moŜna<br />
zatem traktować jako superpozycję wkładu o charakterze ferromagnetycznym i krzywej<br />
bezhisterezowej, pochodzącej od superparamagnetycznych cząstek fazy α 1 -FeCr (rys. 49).<br />
Analiza tej ostatniej pozwoliła na oszacowanie ich średniego rozmiaru. Ściślej mówiąc,<br />
rozmiar ten odnosi się głównie do ferromagnetycznych rdzeni tych cząstek, gdyŜ T = 300 K<br />
jest bliska temperaturze, w której tlenek Cr 2 O 3 staje się paramagnetyczny. Procedura<br />
dopasowania krzywej magnesowania superparamagnetycznych cząstek fazy α 1 -FeCr<br />
do krzywej Langevina z funkcją rozkładu wielkości cząstek f(D) w roli czynnika wagowego<br />
(patrz wzór (2.4.16) w podrozdziale 2.4.1) dała najbardziej prawdopodobną średnicę rdzenia<br />
cząstki: D 0 ≈ 9 nm, z odchyleniem standardowym: w = 0.3 nm. Oba te parametry rozkładu<br />
pozwoliły oszacować średni rozmiar ferro<strong>magnetyczne</strong>go rdzenia cząstek α 1 -FeCr:<br />
99