You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Jadwiga³⁹⁴ weszła przez drzwi od zakrystii. Ujrzawszy ją, rycerze bliżsi stallów, jakkolwiek<br />
msza się jeszcze nie zaczęła, poklękali natychmiast, mimo woli oddając jej cześć<br />
jak świętej. Zbyszko uczynił to samo, albowiem w całym tym zgromadzeniu nikt nie<br />
wątpił, że ma naprawdę przed sobą świętą, której obrazy będą zdobiły z czasem ołtarze<br />
kościelne. Szczególniej od kilku lat, surowe, pokutnicze życie Jadwigi sprawiło, że obok<br />
czci, winnej królowej, oddawano jej cześć niemal religijną. Z ust do ust między panami<br />
i ludem chodziły głosy o cudach spełnianych przez królowę. Mówiono, iż dotknięcie jej<br />
dłoni leczyło chorych: ludzie pozbawieni władzy w rękach i nogach odzyskiwali ją po<br />
włożeniu starych szat królowej. Wiarogodni świadkowie zapewniali, iż słyszeli na własne<br />
uszy, jak raz Chrystus przemówił do niej z ołtarza. Czcili ją na klęczkach monarchowie<br />
zagraniczni, czcił i obawiał się ją obrazić nawet hardy Zakon krzyżacki. Papież Bonifacy IX<br />
nazywał ją świątobliwą i wybraną córką Kościoła. Świat patrzał na jej postępki i pamiętał,<br />
że to dziecię domu Andegaweńskiego i polskich Piastów, że ta córka potężnego Ludwika³⁹⁵,<br />
wychowanka najświetniejszego dworu, a wreszcie najpiękniejsza z dziewic na ziemi,<br />
zrzekła się szczęścia, zrzekła się pierwszej dziewiczej miłości³⁹⁶ i poślubiła jako królowa<br />
„dzikiego” księcia Litwy, aby wraz z nim skłonić do stóp Krzyża ostatni pogański naród<br />
w Europie. Czego nie dokazały siły wszystkich Niemców, potęga Zakonu, wyprawy krzyżowe,<br />
morze przelanej krwi — tego dokazało jedno jej słowo. Nigdy chwała apostolstwa<br />
nie opromieniła młodszego i cudniejszego czoła — nigdy apostolstwo nie połączyło się<br />
z takim poświęceniem — nigdy niewieścia piękność nie zaświeciła taką anielską dobrocią<br />
i takim cichym smutkiem.<br />
Opiewali ją też minstrele³⁹⁷ na wszystkich dworach Europy; zjeżdżali się do Krakowa<br />
rycerze z najodleglejszych ziem, by widzieć tę polską królowę, kochał ją jak źrenicę oka jej<br />
własny naród, któremu przez związek z Jagiełłą przymnożyła potęgi i sławy. Jedna tylko<br />
wielka troska zaciążyła nad nią i nad narodem — oto tej wybrance swojej Bóg odmawiał<br />
przez długie lata potomstwa.<br />
Lecz gdy nareszcie i ta niedola minęła, radosna wieść o uproszonym błogosławieństwie<br />
rozbiegła się jak błyskawica od Bałtyku po Morze Czarne, po Karpaty i napełniła<br />
weselem wszystkie ludy olbrzymiego państwa. Z wyjątkiem stolicy krzvżackiej przyjęto<br />
ją radośnie nawet po dworach zagranicznych. W Rzymie śpiewano �� ����³⁹⁸. W ziemiach<br />
polskich utrwaliło się ostatecznie mniemanie, że o co „święta pani” Boga poprosi,<br />
to stanie się nieodmiennie.<br />
Przychodzili więc do niej ludzie błagać, by uprosiła im zdrowie, przychodzili wysłańcy<br />
od ziem i powiatów, by w miarę potrzeby modliła się to o deszcz, to o pogodę na żniwa,<br />
to o szczęśliwą kośbę³⁹⁹, to o pomyslne miodobranie, to o obfitość ryby w jeziorach, to<br />
o zwierza w lasach. Groźni rycerze z nadgranicznych zamków i grodków, którzy przyjętym<br />
od Niemców zwyczajem trudnili się zbójnictwem lub wojną między sobą, na jedno jej<br />
napomnienie wkładali miecze do pochew, puszczali jeńców bez okupu, zwracali zagarnięte<br />
stada i podawali sobie dłonie do zgody. Wszelka niedola, wszelkie ubóstwo cisnęło się<br />
do bram krakowskiego zamku. Czysty duch jej przenikał w serca ludzkie, łagodził los<br />
niewolników, dumę panów, surowość sędziów i unosił się jak świt szczęścia, jak anioł<br />
sprawiedliwości i spokoju nad całą krainą.<br />
Wszyscy też z bijącymi sercami oczekiwali dni błogosławieństwa.<br />
Rycerze pilnie spoglądali na postać królowej, aby z jej kształtów wywnioskować, jak<br />
długo przyjdzie im czekać na przyszłego dziedzica lub przyszłą dziedziczkę tronu. Ksiądz<br />
biskup krakowski Wysz⁴⁰⁰, który był zarazem najbieglejszym w kraju, a słynnym i za<br />
³⁹⁴�a����a — (ok. 1374–1399), córka Ludwika Węgierskiego, w 1384 koronowana na króla Polski (prawo<br />
nie przewidywało wówczas koronacji królowej), w 1386 poślubiła Władysława Jagiełłę, co dało początek unii<br />
polsko-litewskiej.<br />
³⁹⁵������ �����r��� — węg. Lajos I Nagy, Ludwik I Wielki (1326–1382), król Węgier w latach 1342–1382,<br />
król Polski w latach 1370–1382, ojciec Jadwigi.<br />
³⁹⁶zrz���a ��� ���r��z�� �����cz�� �����c� — mowa o Wilhelmie Habsburgu zwanym Uprzejmym (ok.<br />
1370–1406).<br />
³⁹⁷�����r�� (daw.) — śpiewak, poeta.<br />
³⁹⁸�� ���� — hymn znany od czasów wczesnochrześcijańskich, głoszący chwałę Boga (������� ��ż�� �y��a�<br />
��a�y).<br />
³⁹⁹����a (daw.) — żniwa.<br />
⁴⁰⁰����r �y�z �a�������� — (ok. 1354–1414), biskup krakowski od 1392, poznański od 1412, przeniesiony na<br />
to drugie stanowisko na skutek intryg dworskich, wykonawca testamentu królowej Jadwigi.<br />
������ ����������� Krzyżacy� ��� ���r��zy 41