You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
dziewczyna też do spowiedzi w barwę niewinności się przybiera, łatwo znalazły w skrzyni<br />
białą sukienkę, ale bieda była z przybraniem głowy. Na myśl o tym opanował panią jakiś<br />
dziwny smutek, tak iż poczęła wyrzekać.<br />
— Gdzie ja dla ciebie, sierotko — mówiła — wianek ruciany w tym boru wynajdę!<br />
Ni tu kwiatuszka jakowego, ni liścia, chyba się mchy gdzie pod śniegiem zielenią.<br />
A Danusia, stojąc z rozpuszczonymi już włosami, zatroskała się także, bo i jej chodziło<br />
o wianek; po chwili jednak ukazała na równianki¹⁵⁰⁷ z nieśmiertelników wiszące na<br />
ścianach izby i rzekła:<br />
— Choćby i z tego co uwić, bo nic innego nie znajdziem, a Zbyszko weźmie mnie<br />
i w takim wianku.<br />
Księżna nie chciała się z początku na to zgodzić, bojąc się złej wróżby, ale że w dworcu,<br />
do którego tylko na łowy przyjeżdżano, nie było żadnych kwiatów, więc skończyło się na<br />
nieśmiertelnikach. Tymczasem nadszedł ojciec Wyszoniek, który poprzednio wyspowiadał<br />
już Zbyszka, i zabrał dziewczynę do spowiedzi, a potem zapadła głucha noc. Służba po<br />
wieczerzy poszła z rozkazu księżny spać. Wysłańcy Jurandowi pokładli się jedni w czeladnej¹⁵⁰⁸,<br />
inni przy koniach w stajniach. Wkrótce ognie w służebnych izbach zasuły¹⁵⁰⁹ się<br />
popiołem na trzonach i pogasły, aż wreszcie uczyniło się całkiem cicho w leśnym dworze<br />
i tylko psy szczekały od czasu do czasu na wilki w stronę boru.<br />
Jednakże u księżny, u ojca Wyszońka i u Zbyszka okna nie przestawały świecić, rzucając<br />
czerwone blaski na śnieg pokrywający dziedziniec. Oni zaś czuwali w ciszy, słuchając<br />
bicia własnych serc — niespokojni i przejęci uroczystością chwili, która zaraz nadejść miała.<br />
Jakoż po północy księżna wzięła za rękę Danusię i poprowadziła ją do izby Zbyszkowej,<br />
gdzie ojciec Wyszoniek czekał już na nich z Panem Bogiem. W izbie palił się wielki ogień<br />
w grabie¹⁵¹⁰ i przy jego obfitym, ale nierównym świetle ujrzał Zbyszko Danusię, bladą<br />
nieco od bezsenności, białą, z wiankiem nieśmiertelników na skroni, przybraną w sztywną,<br />
spadającą aż do ziemi sukienkę. Powieki miała ze wzruszenia przymknięte, rączyny<br />
opuszczone wzdłuż sukni — i przypominała tak jakieś malowania na szybach¹⁵¹¹, było<br />
w niej coś tak kościelnego, że Zbyszka zdjęło zdziwienie na jej widok, pomyślał bowiem,<br />
że nie dziewczynę ziemską, ale jakąś duszyczkę niebieską ma wziąć za żonę.<br />
A pomyślał to jeszcze bardziej, gdy klękła ze złożonymi dłońmi do komunii i przechyliwszy<br />
w tył głowę, zamknęła całkiem oczy. Wydała mu się nawet wówczas jak umarła<br />
i aż lęk chwycił go za serce. Nie trwało to jednak długo, gdyż posłyszawszy głos księdza:<br />
�cc� ����� ���¹⁵¹² — sam skupił się w duchu i myśli jego wzięły lot w stronę Bożą.<br />
W izbie słychać było teraz tylko uroczysty głos księdza Wyszońka: ������� ��� ��� ���<br />
����¹⁵¹³ — a wraz z nim trzaskania skier w ognisku i świerszcze grające zawzięcie, a jakoś<br />
żałośnie w szparach komina. Za oknami wstał wiatr, zaszumiał w ośnieżonym lesie, lecz<br />
zaraz ścichł.<br />
Zbyszko i Danusia pozostali jakiś czas w milczeniu, ksiądz Wyszoniek zaś wziął kielich<br />
i odniósł go do kapliczki dworskiej. Po chwili wrócił, ale nie sam, tylko z panem de<br />
Lorche, i widząc zdziwienie na twarzach obecnych, położył naprzód palec na ustach,<br />
jakby chcąc jakiemuś niespodzianemu okrzykowi zapobiec, po czym zaś rzekł:<br />
— Rozumiałem, że będzie lepiej, aby było dwóch świadków ślubu, i dlatego wpierw<br />
jeszcze ostrzegłem tego rycerza, któren mi na cześć i na relikwie akwizgrańskie¹⁵¹⁴ poprzysiągł,<br />
że tajemnicy, póki będzie trzeba, dochowa.<br />
A pan de Lorche przykląkł naprzód przed księżną, potem przed Danusią, następnie<br />
zaś podniósł się i stał w milczeniu, przybrany w uroczystą zbroję, po której zagięciach<br />
pełgały czerwone światełka od ognia, długi, nieruchomy, pogrążon jakby w zachwycie,<br />
¹⁵⁰⁷r����a��a (daw.) — wianek.<br />
¹⁵⁰⁸cz��a��a — izba, w której przebywała czeladź (służba).<br />
¹⁵⁰⁹za��� (gw.) — zasypać, pokryć.<br />
¹⁵¹⁰�ra�a — własc. gruba: palenisko.<br />
¹⁵¹¹�a���a��a �a �zy�ac� — witraże.<br />
¹⁵¹²�cc� ����� ��� (łac.) — Oto Baranek Boży, słowa wypowiadane podczas Podniesienia.<br />
¹⁵¹³������� ��� ��� ������ (łac.) — Panie, nie jestem godzien.<br />
¹⁵¹⁴a���z�ra���� — Akwizgran a. Aachen to miasto koronacyjne cesarzy niemieckich; w tamtejszej kaplicy<br />
cesarz Karol Wielki (ok. 747–814) zgromadził wiele ważnych relikwii.<br />
������ ����������� Krzyżacy� ��� ���r��zy 174<br />
Kwiaty, Omen