You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
— Nie szpylmany my już ni goliardowie¹⁰⁵¹, jeno waszej miłości dworzanie — odpowiedział<br />
jeden z nich, zaglądając w tymże czasie do dużej konwi¹⁰⁵², od której z daleka<br />
bił zapach słodu¹⁰⁵³ i chmielu.<br />
— Patrzcie!… mówi jakoby z beczki!—zawołał opat. — Hej, ty kudłaty! A czego do<br />
konwi zaglądasz? Łaciny tam na dnie nie znajdziesz.<br />
— Ja też nie łaciny szukam, jedno piwa, którego nie mogę naleźć.<br />
Opat zaś zwrócił się do Zbyszka, który ze zdziwieniem spoglądał na tych dworzan,<br />
i rzekł:<br />
— Wszystko to c��r�c� �c���ar��¹⁰⁵⁴, choć każdy wolał prasnąć książkę, a chycić¹⁰⁵⁵<br />
lutnię¹⁰⁵⁶ i z nią włóczyć się po świecie. Przygarnąłem ich i żywię, bo cóż mam robić?<br />
Nicponie i powsinogi wierutne, ale umieją śpiewać i trochę służby Bożej liznęli, więc<br />
mam z nich przy kościele pożytek, a w potrzebie i obronę, bo niektórzy sierdzite¹⁰⁵⁷<br />
pachołki! Ten tu pątnik prawi, że był w Ziemi Świętej, ale próżno byś go pytał o jakowe<br />
morza alibo kraje, bo on tego nawet nie wie, jak cesarzowi greckiemu na imię i w którym<br />
mieście mieszka.<br />
— Wiedziałem — odrzekł ochrypłym głosem pątnik — ale jak mnie wzięła �ybra¹⁰⁵⁸<br />
na Dunaju trząść, tak i wszystko wytrzęsła.<br />
— Najbardziej się mieczom dziwuję — rzekł Zbyszko — bo takich nigdy u wędrow-<br />
nych kleryków nie widziałem.<br />
— Im wolno — rzekł opat — gdyż nie mają święceń, a że ja także kord¹⁰⁵⁹ przy boku<br />
noszę, to nie dziwota. Rok temu pozwałem Wilka z Brzozowej na udeptaną ziemie o te<br />
bory, przez któreście przejeżdżali do Bogdańca. Nie stawił się…<br />
— Jakoże miał duchownemu stawać? — przerwał Zych.<br />
Na to zaperzył się¹⁰⁶⁰ opat i uderzywszy pięścią w stół, zawołał:<br />
— Gdym we zbroi, to ja nie ksiądz, jeno ślachcic!… A on nie stanął, bo mnie wolał<br />
z pachołkami nocą w Tulczy najechać. Ot, dlaczego kord przy boku noszę!… ����� ������<br />
����a��� ��ra ��� �� r������r� c��c������ ���� ������ar� ��r��������¹⁰⁶¹ Ot, dlaczego i im<br />
dałem miecze.<br />
Umilkli, zasłyszawszy łacinę, Zych, Maćko i Zbyszko i schylili głowy przed mądrością<br />
opata, gdyż żaden ni jednego słowa nie wyrozumiał; on zaś toczył jeszcze czas jakiś wokoło<br />
gniewnymi oczyma, a wreszcie rzekł:<br />
— Kto go wie, czy on i tu na mnie napadnie?<br />
— Owa! niech jeno napadnie — zawołali wędrowni klerycy, chwytając za rękojeść<br />
mieczów.<br />
— A niechby napadł! Cni się¹⁰⁶² już i mnie bez bitki.<br />
— Nie uczyni on tego — rzekł Zych — prędzej z pokłonem i zgodą przyjdzie. Borów<br />
się już wyrzekł, a o syna mu chodzi… Wiecie!… Ale niedoczekanie jego!…<br />
Tymczasem opat uspokoił się i rzekł:<br />
— Młodego Wilka widziałem, jako pił z Cztanem z Rogowa w gospodzie w Krześni.<br />
Nie uznali¹⁰⁶³ nas zrazu, było ciemno — i precz¹⁰⁶⁴ uradzali o Jagience.<br />
Tu zwrócił się do Zbyszka:<br />
— I o tobie.<br />
— A oni czego ode mnie chcieli?<br />
¹⁰⁵¹����ar� (śrdw.) — wędrowny bard.<br />
¹⁰⁵²����� (daw.) — duże naczynie.<br />
¹⁰⁵³���� — skiełkowane i wysuszone ziarna zbóż, jeden z surowców do produkcji piwa.<br />
¹⁰⁵⁴c��r�c� �c���ar�� (łac. forma M. lm.) — klerycy-studenci.<br />
¹⁰⁵⁵c�yc�� — dziś popr.: chwycić.<br />
¹⁰⁵⁶�����a (muz.) — dawny instrument strunowy szarpany.<br />
¹⁰⁵⁷���r���y a. ���r����y — groźny.<br />
¹⁰⁵⁸�ry�ra (daw.) — febra, gorączka.<br />
¹⁰⁵⁹��r� — krótki miecz.<br />
¹⁰⁶⁰za��rzy� ��� — unieść się gniewem.<br />
¹⁰⁶¹����� ������ ����a��� ��ra ��� �� r������r� c��c������ ���� ������ar� ��r�������� (łac.) — Wszystkie prawa<br />
i zwyczaje pozwalają siłę odpierać siłą, oraz się bronić.<br />
¹⁰⁶²c��� ��� (daw.) — tęsknić za czymś, martwić się, nudzić.<br />
¹⁰⁶³�z�a� — tu: poznać.<br />
¹⁰⁶⁴�r�cz — tu chyba: dalej.<br />
������ ����������� Krzyżacy� ��� ���r��zy 112<br />
Broń<br />
Prawo