Klasyczne metody szyfrowania
Klasyczne metody szyfrowania
Klasyczne metody szyfrowania
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
2.11 Jednostki wieloliterowe<br />
Aby jeszcze bardziej utrudni¢ ªamanie tekstu mo»emy zastosowa¢ trigramy,<br />
czyli jednostki trzyliterowe. Pojawia si¦ tu jednak problem odpowiedniego<br />
zapisania przeksztaªcenia szyfruj¡cego tabelka musi by¢ trzywymiarowa.<br />
Tym gorszy jest ten problem im dªu»sze s¡ jednostki tekstu. Specjalne sze-<br />
±ciany szyfruj¡ce na wzór kwadratów Playfaira byªy proponowane przez Luigi<br />
Gioppi di Tuerkheim w 1897 roku oraz przez Williama Friedmana w latach<br />
dwudziestych XX wieku. Zdecydowanie ch¦tniej przyj¦to popularne podczas<br />
I Wojny ‘wiatowej ksi¡»ki kodowe, gdzie szyfrowano od razu caªe wyrazy<br />
a nawet zdania. Jednostkami tekstu jawnego s¡ tu cz¦sto powtarzaj¡ce si¦<br />
sekwencje liter. W dalszej perspektywie oznacza to tworzenie swego rodzaju<br />
,,sªowników zwanych ksi¡»kami kodowymi. I tu pojawia si¦ kolejny problem.<br />
Nikt nie jest w stanie pami¦ta¢ caªej tre±ci takiej ksi¡»ki. Zatem musi ona<br />
zawsze by¢ pod r¦k¡ zarówno koduj¡cego jak i dekoduj¡cego. Stwarza to<br />
du»e pole manewru dla szpiegów i nie tylko. W sierpniu 1914 roku niemiecki<br />
kr¡»ownik Magdeburg próbowaª uciec od rosyjskiego pancernika i sztuka ta<br />
mu si¦ nie udaªa. Co gorsza, statek zamiast zaton¡¢, osiadª na mieli¹nie i<br />
w zwi¡zku z tym wszystkie ksi¡»ki kodowe niemieckiej marynarki zamiast<br />
zaton¡¢, traªy w r¦ce Rosjan, którzy po przestudiowaniu ich ,,podali dalej.<br />
W rezultacie ksi¡»ki dostaªy si¦ w r¦ce niejakiego Winstona Churchilla, który<br />
wiedziaª jak je wykorzysta¢.<br />
2.12 Szyfry polialfabetyczne<br />
Blaise de Vigenére w wydanej w 1586 roku ksi¡»ce Traicté des Chifres opisaª<br />
kilka ró»nych metod <strong>szyfrowania</strong>. Ostatecznie jego nazwiskiem nazwano<br />
szyfr, który opisany byª wcze±niej przez biskupa J.H. von Trittenheim'a. Idea<br />
szyfrów tego typu polega na u»yciu kilku metod szyfruj¡cych nast¦puj¡cych<br />
po sobie. Na przykªad, rozwa»my ci¡g kluczy k 0 , k 1 , . . . , k r−1 do szyfrów<br />
Cezara. Przeksztaªcenie szyfruj¡ce deniujemy w nast¦puj¡cy sposób.<br />
E k0 k 1 ...k r−1<br />
(m 0 m 1 . . . m n ) = (m 0 + k 0 )(m 1 + k 1 ) . . . (m n + k n mod r ),<br />
przy czy dodawanie wykonujemy modulo liczba liter w alfabecie.<br />
Stosuj¡c uto»samienie liter alfabetu z liczbami modulo 26 mo»emy uto»-<br />
sami¢ ci¡g kluczy i sªowo. Na przykªad zaszyfrujmy FUNKCJA POLIALFA-<br />
BETYCZNA stosuj¡c klucz anulka. W tym celu uªó»my tabel¦ przesuni¦¢:<br />
23