Seçilmiş əsərləri - Azərbaycan Milli Kitabxanası
Seçilmiş əsərləri - Azərbaycan Milli Kitabxanası
Seçilmiş əsərləri - Azərbaycan Milli Kitabxanası
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
________________<strong>Milli</strong> Kitabxana________________<br />
Dost dostu düşmən girinə verməmək üçün ölümə getmişdir. Şükranla Ulduz da<br />
belə dostlardan deyildilərmi Heç bir kəs təfsilatı bilməsə də, Şükran bilməmiş<br />
olmazdı və doğrudan da bilmişdi, necə də qara mozalan bu aranı qarışdırdı, necə<br />
də o öz qəsdinə çatmaq üçün Ulduzu acıda-acıda özündən çıxardı, Şükranın<br />
özünü də belə qəzəbləndirdi. Axı mozalan qəsdən çovurdu, öz qəsdinə görə<br />
Ulduzun dəmir nallı təpiyini Şükrana tuş elədi. Özü də Ulduzun bu hərəkəti çox<br />
yamanca bir müsibət gətirdi. Elə bil ki, qəflətən ox kamanından çıxdı, qardaşın<br />
oxu qardaşın ürəyindən keçdi.<br />
Ancaq baxanda Ulduz yox idi. O, gözə dəymirdi, görünmürdü. Bəlkə öz<br />
boyük cinayətini duyan Ulduz aradan çıxıb başqa bir yana qaçmışdı Bəlkə<br />
Ulduz hələlik Göyən dərələrinin dərinlərində gizlənmişdi Yox, Ulduz nə<br />
qaçmışdı, nə heç bir yanda gizlənmişdi, Ulduz matəm içində sarsılıb dəyişmiş,<br />
öz Ulduzluğunu qeyb edib qara don geymişdi. Nəinki Ulduzu tanıyan, hətta onu<br />
tanımayan-bilən diqqətlə baxsa, çətin ki, onu tanıyardı. Ulduz hara, qulaqları<br />
sallanan, ortası ortasından keçən, ürəyin yandığı halda çeşmədən bir qurtum su<br />
içməyən, kömür kimi qaralan bu qarqara at hara! Görən deyərdi bəs görəsən<br />
kimin əl çəkib Göyən düzənlərinə buraxdığı hər əfəl yabıdır ki, milçəklənəmilçəklənə<br />
gəlib bu araya çıxıbdır Qovsan da bu qara at getmir, uşaqlar daşa<br />
bassalar da, bu qara at qaçmır. Elə bil ki, bu qara at dilə gəlib deyir: daha<br />
daşlayın məni, daşqalaq eləyin məni, qurtarın canımı. Diqqətlə baxan, zəndlə<br />
yoxlayan olsa idi, yenə də Ulduzdan heç bir Ulduz qaldığını görə bilməzdi.<br />
Şükransız Ulduzun hər bir dəqiqəsi acı ilcən keçmişdi. Bu vəziyyətdə belə yenə<br />
də Ulduz özünə bəraət axtarmırdı. O özünü günahkar, müqəssir bilirdi. Ulduz<br />
duyurdu ki, onun ağ günü Şükranla getmişdir.<br />
Belə olduğu halda yenə da Ulduz barədə söz-söhbət kəsilmək bilmirdi.<br />
Güman ki, o atı Göyalının yeznələrindən birisi tələf edibdir, deyirdilər.<br />
Maraqlanırdılar, görəsən o atı nə ilə öldürüblər Gərək belə bir xəyanətkar qatili<br />
ağqoyunluların gözləri qabağında oxa tutaydılar, bir an içində onun canından üstüstə<br />
yüz ox keçirəydilər. Sən gör bu necə nankor atmış ki, onu kişmişlə bəsləyən,<br />
üfürə-üfürə tumarlayan adama dönük çıxmışdır. Yox, gərək bu qatil atın divanı<br />
Ağqoyunlu elinin gözləri qabağında tutulsun. Bacardıqca tez olsun, Şükran<br />
torpağa təslim edilməmiş bu at gəbərdilsin, obanın it-pişiyinə, dərənin qarğaquzğununa<br />
qismət edilsin. Başqaları da başqa cür yozurdular. Onlar da<br />
192